Şadi Alauddin
İsrail, Gazze'deki askerî harekâtı ile eş zamanlı olarak, Filistin kültürünün tüm unsurlarını tamamen yok etme arzusunda olduğu bir başka, şiddet ve radikalizmden de aşağı kalmayan bir savaş yürütüyor. Ürün, Filistin menşeli, tutkulu ve kaynaklı olduğu sürece, sahibini baskı, işkence, aşağılama, terör ve hatta cinayete kadar uzanan bir hedef haline getiren bir suç haline gelir. Bu İsrail eğilimini Filistin kültürüne yansıtan bir sahnede, İsrail polisi Filistinli şarkıcı Delal Ebu Amine’yi tutukladı ve Gazze'deki evinde düzenlediği bir baskında genç yazar ve blog yazarı Yusuf Devvas'ı öldürdü.
Filistin şarkı söylüyor
Filistinli doktor ve şarkıcı Delal Ebu Amine, Facebook hesabında ‘La Galibe İllallah’ (Allah'tan başka galip yoktur) ifadesini ve Filistin bayrağını paylaştı. Bu paylaşımı, İsrail polisi tarafından tutuklanması için yeterli bir neden oldu. Bu olay, şu anda hâkim olan güvenlik histerisini yansıtıyor ve Filistinli entelektüellerin ve yaratıcılarının söyleyebileceği her şeyi kışkırtıcı bir eylem haline getiriyor.
Filistinli sanatçının paylaştığı ifade, derinlemesine inanç ve maneviyata dayanıyor. Ancak İsrail'in yorumuna göre, bu ifade, Filistinli entelektüelin şaşkınlığa ve karamsarlığa düşmemesi, katliama bakmaya ve onu dolaylı da olsa reddetmeye devam edebilmesi anlamına geldiği için mutlaka bastırılması ve dizginlenmesi gereken bir terör eylemine dönüşüyor. Baskı ve aşağılamanın amacı, bu ifadenin barındırdığı umudu ve inancı yok etmek. Söz konusu ifade İsrail'in şiddet anının geçici olduğu ve askeri üstünlüğünü ve güvenlik otoritesini Filistinlilerin içlerine, kalplerine ve zihinlerine aktaramayacağına dair bir umut veriyor.
İnsanlığımı elimden almaya, sesimi susturmaya, her şekilde aşağılamaya çalıştılar, hakaret ettiler, ellerimi, bacaklarımı prangalarla bağladılar. Ama bunu yaparken beni daha da gururlandırdılar… Sesim bu dünyada doğru olanı savunan sevgi elçisi olarak kalacak
Delal Ebu Amine
Delal Ebu Amine, iki günlük hapis cezasının ardından serbest bırakıldı. Annesinin evinde ev hapsine tabi tutulması, 2 bin 500 İsrail şekeli kefalet ödemesi ve 45 gün boyunca savaşla ilgili herhangi bir yorumda bulunmamasına karar verildi.
Delal Ebu Amine, bu deneyimi şöyle anlattı: “İnsanlığımı elimden almaya, sesimi susturmaya, her şekilde aşağılamaya çalıştılar, hakaret ettiler, ellerimi, bacaklarımı prangalarla bağladılar. Ama bunu yaparken beni daha da gururlandırdılar… Sesimin bu dünyada sevginin ve hakkın savunucusu olarak kalacağını söylüyorum. Dünyanın her yerinden beni destekleyenlere, bir söz, bir çağrı veya bir duruşla olsun, teşekkür ederim. Aileme, eşime, çocuklarıma, anneme, kız kardeşlerime ve arkadaşlarıma sevgilerimi ve minnettarlığımı sunuyorum. Hepinizi Allah için seviyorum. Allah'a şükürler olsun."
Sanatçı, "Haksız yere ve iftiraya uğrayarak iki gece hücre hapsinde kaldıktan sonra... Ben özgürüm. Daha önce olduğum gibi özgürüm ve sonsuza dek özgür kalacağım. Üç gün boyunca açlık grevi yaptığım için zayıflayan bedenim şimdi daha güçlü. Allah'a olan inancım daha derinleşti. Mesajım ve görevim konusundaki inancım katlanarak arttı" İfadelerini kullanarak çocuklarıyla bir araya geldiği bir fotoğrafı paylaştı.
Bu Filistinli sanatçının çalışmalarının özgünlüğü, üç ana başlık altında toplanabilir. Birincisi, Filistin'in her yerindeki geleneksel Filistin halk müziğini canlandırmaya yönelik çalışmalarıdır. Bu çalışmalar, ‘Mişvar es-Sitti’ (Sitti'nin Yolculuğu) adlı televizyon programında yer alıyor. Bu programda, Ebu Amine ve bir grup kadın, bu mirasın barındırdığı neşe ve sevinç enerjilerini, ilişki biçimlerini, müzikal ifade araçlarını ve kendine özgü inşa mantığını aydınlatmayı amaçlıyor. Ebu Amine, bu özellikleri, çeşitli ve dinamik bir kültürel canlılığı teyit etmek amacıyla vurguluyor. Bu canlılık, Filistin coğrafyasını kökenleri ve tarihiyle yeniden bağlıyor ve Filistin kimliğinin ortak temasıyla ilişkilendiriyor. Ebu Amine ve ekibi, birçok Filistin kasabasında çok sayıda gezi düzenledi. Bu gezilerin sonucunda, Arap dünyasında geniş bir izleyici kitlesine ulaşan bir dizi video ve görüntüler ortaya çıktı. Bu durum, Ebu Amine'yi etkili bir kültürel figür haline getirdi. Ebu Amine'nin varlığı, Filistin halk müziğinin yayılması ve insanlığın bir kültürel fenomeni olarak kabul edilmesiyle ilişkili.
İkinci başlık, bölgenin mirasının, birbirine bağlı ve sürekli bir sistem olduğu ve ruh hallerinin ve koşullarının yakınlığını kanıtladığı ile ilgili. Ebu Amine, Şam mirasını Filistin mirasıyla birlikte sunmak için çok çalıştı. Bu iki miras, bölgeye ait ve onunla bağlantılı ve aidiyet duygusunu yansıtan bir kültürel bütünlük oluşturur. Ebu Amine, bölgenin müzikal mirasını sunarak bunu yapıyor. Bu mirasın oluşumunda karmaşık ve iç içe geçmiş etkiler yer alır, ancak sonuçta, İsrail'in yerle ilişkili anlatılarını yıkan bir hikaye anlatır.
Üçüncü başlık, Arap boyutu ve müziğin genel ve ortak bir başlık olarak sunulması ile ilgili. Bu başlık, algılanışı açısından bir tür kültürel bütünlük başlığı oluşturuyor. Filistinli şarkıcı, Ümmü Gülsüm’ün altın çağına ait zor bir şarkıyı yeniden yorumladı ve bunu ustaca ve başarıyla yaptı. Böylece, müzikal üretimin kültürel temsilini, ortak kaderler hakkında büyük soruyu açmak için bir giriş olarak savunan bir anlam sistemi başlattı.
Gazze'ye açık savaşıyla birlikte, İsrail, entelektüele öldürücü bir sessizlik dayatarak onu rolünden ve işlevinden izole etmeye çalıştı. Delal Ebu Amine İsraillileri füzelerden ve silahlardan daha fazla korkutuyor. Çünkü kişiliği, kadınlığı, kültürü ve şarkıcılığı, modernlik söylemi ve liberal değerlerden ayrı düşünülemez. O, bu temsillerin Filistinli bir bağlamda bir özetini temsil ediyor. Bu da ona yapılan saldırının, İsrail'in savunduğunu iddia ettiği değerlere doğrudan bir saldırı haline getiriyor.
“Söz ve şarkı, nihayetinde akılcılığa aittir. Bu nedenle, İsrail, Filistinli ifadeyi hezeyana, umutsuzluğa ve hurafelere boğmayı amaçlayan bağımsız ve şiddetli bir zulüm uyguluyor. İsrail, Filistinlilere eylem yeteneğini ellerinden almak ve onları umutsuzluktan kaynaklanan ve içine düştüğü tepkiler çemberinde hapsetmek istiyor.”
Ebu Amine, nitelikleri, diplomaları, projeleri ve modern dünyayla ve onunla ortaklığıyla İsrail'in iptal edici söylemine karşı çıkıyor. Bu nedenle, İsrail polisi tarafından ona karşı gösterilen aşırı saldırganlığın derecesini anlıyoruz. Bu saldırganlığın amacının, ondan tüm bu nitelikleri almak, insanlığını yok etmek ve onu anlam oluşturamayan, sadece öfke, nefret ve intikam arzuları üreten ilkel ve umutsuz bir yere geri döndürmek olduğu söylenebilir.
Söz ve şarkı, nihayetinde akılcılığa aittir. Bu nedenle, İsrail, Filistinli ifadeyi hezeyana, umutsuzluğa ve hurafelere boğmayı amaçlayan bağımsız ve şiddetli bir zulüm uyguluyor. İsrail, Filistinlilere eylem yeteneğini ellerinden almak ve onları umutsuzluktan kaynaklanan ve içine düştüğü tepkiler çemberinde hapsetmek istiyor. Ancak, Delal Ebu Amine'nin projesi, tepkiden ve ses çıkarma arzusundan öteye geçiyor. Bir yandan soykırımla ile savaşan bilinçli bir eylemdir, diğer yandan dünya ile bir diyalog açar ve onu İsrail ordusunun Gazze'deki sivillere karşı işlediği katliamların etkilerinden korumaya çağırır. Çünkü Gazzelilerin ve Filistinlilerin kanı, dünyanın ve değerlerinin kanıdır. Eğer bu kan akıtılmaya bırakılırsa, sonraki an, her şeyin serbest olduğu bir dünyayı doğuracaktır.
Filistinliler bir sayı değildir
Gazzeli yazar ve blog yazarı Yusuf Devvas, 27 aile üyesiyle birlikte İsrail saldırısında öldürüldü. Hayati hakkındaki kısıtlı bilgilere bakıldığında, 2015 yılında başlatılan ‘Biz Sayıdan İbaret Değiliz’ inisiyatifinde aktif bir rol oynadığı görülüyor. Bu inisiyatif, Filistinlilerin normal ve doğal insani varlıklarını, sürekli olarak onları sayılara indirgemek isteyen silme projelerine karşı savunmak için günlüklerini kaydetmeye özen gösterdi.
Sayılar, yüzleri ve özellikleri içermediği gibi, biyografi ve öykülerin de içine girmediği, insanların sadece haklarını değil, tarihlerini de sanki hiç var olmamışçasına yok eden kapsamlı bir soyutlama sistemidir.
Devvas, son makalelerinde, faşist ve Nazi dehşeti anlarında insan varlığının bir sayıya indirgenmesinden duyulan o korkunç dehşeti yaşamış bir dünyaya seslenmeye çalışıyordu. Modern Batı dünyası, özü insan varlıklarını sayılara dökmeye dayanan bu projelerin yenilgisinden sonra, adalet, demokrasi ve insan hakları değerleriyle şekillendi.
Bu dünya, bu dehşeti aşmaya dayandığı için, İsrail'in Filistinli yaşamı bir sayıya indirgemeye yönelik ısrarının anlamını anlaması gerekir. Ancak işler bu şekilde gitmedi. Bunun yerine, bir yeniden yorumlama biçimi gelişti. Bu biçim, İsrailliyi en yüksek varlık konumuna yerleştiriyor ve Filistinliyi sadece en düşük konuma yerleştirmekle kalmıyor, aynı zamanda onu nihai olarak bir varlık/sayı konumuna yerleştiriyor.
Devvas'ın kendisi için seçtiği konumda meseleler, her insanın var olma, var olma ve varlığının anlamına sahip olma hakkı gibi, fikir ve tartışmaya açık olmayan başlangıçlı, ilkeli ve genel bir yapı olarak tanımlanıyor.
Yusuf Devvas, 14 Ocak 2023 tarihinde yayınlanan "Kaybettiğimiz Yirmi Yılın Bedelini Kim Ödeyecek?" başlıklı makalesinde, 2022 yılında Gazze'ye yapılan saldırının etkilerini ele alıyor. Bu saldırıda Devvas'ın ailesi de yerlerinden edildi ve toprakları tahrip edildi. Devvas, ağaçları küle çeviren bu saldırının kendisi ve babası üzerinde yarattığı duyguları şu şekilde anlatıyor:
"Son Gazze saldırısı, geçmişimizin önemli bir bölümünü yok etmeyi başardı. Ailemizin tarihi. Mirasımız. Ama geçmişimiz veya tarihimiz olmadan biz kimiz? Kendi kendime sordum. Babamı teselli etmek için, toprağın iyileşeceğini ve Birleşmiş Milletler'in desteğiyle kaybettiğimiz ağaçları yeniden dikebileceğimizi söyledim. Birisi hasarı onarmaya ve yeni ağaçlar dikmeye yardım etse bile, onları yetiştirmek ve büyümelerini desteklemek için harcadığım o yılları bana kim geri verecek? Bana öfkeyle cevap verdi. Kaybettiğimiz yirmi yılın bedelini kim ödeyecek? Aramızda utanç verici bir sessizlik hâkim oldu ve ikimiz de kaybımızın sembolik doğası üzerinde düşündük."
Babamı teselli etmek için, toprağın iyileşeceğini ve Birleşmiş Milletler'in desteğiyle kaybettiğimiz ağaçları yeniden dikebileceğimizi söyledim. Birisi hasarı onarmaya ve yeni ağaçlar dikmeye yardım etse bile, onları yetiştirmek ve büyümelerini desteklemek için harcadığım o yılları bana kim geri verecek?
Yusuf Devvas
Bu pasaj, kayıp biçimini tartışıyor ve doğasının ne olduğunu belirlemeye çalışıyor. Destekleyici ve muhalif tüm taraflar tarafından yapılan genel tanımlamalar, onu maddi olarak kabul etti, yani bir sayının yankısı olarak, dolayısıyla tazmin edilmesi ve etkisinin silinmesi mümkün ve basittir. Devvas'ın savunduğu bilinç, kayıpları okumak için adil mekanizmalar belirlemek için savaşıyor, İsrail'in yok etme mekanizmalarının belirlediği küçümseme çemberi içinde hareket etmiyor.
Bu basit metin, kayıpların açık olduğunu, tanımlanamayacağını ve hayatları, kaderleri ve tarihleri kapsadığını söylüyor. Dolayısıyla, sadece adaleti sağlayarak telafi edilmesi imkansızdır. Ancak, sayıların dünyasına körü körüne güvenmek ve onu benimsemek, toprağı ucuz bir toprak, ağaçları sefil bir odun ve hayatları ve yaşamları tüm hesaplar dışında bırakacaktır.
Yusuf Devvas'ın yazılarında yer alan Filistin gerçekleri sitesi, onun öldürülmesinden sonra bir videosunu yayınladı. Videoda Devvas, "Merhaba, ben Yusuf. Filistin şehirlerimizi ziyaret etme özlemim, Paris veya Maldivler'i ziyaret etme isteğimden daha fazla" diyordu. Devvas'ın üzüntüsü, Filistinlilerin ve özellikle Gazzelilerin özel durumunu özetliyor. Dünyadaki herhangi bir gence ne istediğini sorarsanız, böyle bir cevap alamazsınız. Sadece Gazze'de, Devvas'ın ‘hayatın parçalanması’ olarak tanımladığı bir yerde böyle bir cevap alabilirsiniz. Gazze'de çocuklar, isimlerini ve doğum tarihlerini ellerine ve ayaklarına yazıyorlar. Bu, onları bekleyen ölümün tam bir yok oluş olmaması ve sadece birer sayı olmamaları için bir çaba.
*Bu makale Şarku’l Avsat tarafından Londra merkezli Al majalla dergisinden çevrilmiştir.
