Gazze Şehri sakini Ala Ebu Riyale’nin ailesi, İsrail’in şehirdeki askeri operasyonunun devam etmesi ve hastanenin hizmet dışı kalmasının ardından Şifa Tıp Kompleksi’nden başka sığınacak bir yer bulamadı.
Yaklaşık iki hafta süren işgalin ardından geçen ay İsrail ordusunun yerle bir ettiği Gazze Şehri’nin en büyük sağlık kompleksi olan Şifa Tıp Kompleksi işgalin ardından yerinden edilen insanların yöneldiği ‘harap bir sığınağa’ dönüştü.
İsrail sağlık kompleksini işgal etmiş ve ardından bazı bölümlerini bombalamıştı. İsrail güçleri, kompleksin müdürü Dr. Muhammad Ebu Selemiye de dahil olmak üzere pek çok kişiyi tutukladıktan sonra sağlık personelini ve hastaları hastaneden çıkararak, onları Gazze Şeridi’nin güneyine doğru gitmeye zorladı.
Ebu Riyale Şarku’l Avsat’a İsrail ordusunun Gazze’nin batısı ile hastaneye yakın Rimal mahallesini güvenli bölge olarak belirlemesinin ardından, geçtiğimiz günlerde Şeyh Rıdvan Mahallesi’ndeki iki katlı evinden ayrılarak Şifa Tıp Kompleksi’ne ulaşana kadar yaklaşık 15 kilometrelik bir mesafe yürümek zorunda kaldığını anlattı.
12’si kadın ve çocuk olmak üzere ailesinden 17 kişiyle birlikte yerinden edildiğini söyleyen Ebu Riyale, Şifa’da yatak ve örtü bulmayı umduğunu ancak hastanede giysisi, yatağı ve battaniyesi olmayan binlerce yerinden edilmiş insan ile karşılaştığını ve yerden edilen insan selinden dolayı hiç boş bir yer olmadığını belirtti.
Ebu Riyale’nin oğlu, tıp kompleksinin atık depolama bölümüne atılan bazı kumaşları aramak ve temizlemek zorunda kaldı. Daha sonra biraz demir kullanarak aileyi barındırmak için hastanenin arka bahçesine küçük bir çadır kurdu. Arka bahçede hala saldırılarda hayatını kaybeden ve aileleri tarafından mezarlıklara nakledilemeyen Filistinlilerin defnedildiği çok sayıda mezar bulunuyor.
Hastanenin kuşatılması ve işgal güçlerinin naaşları Gazze’deki herhangi bir mezarlığa defnedilmesini engellemesinin ardından, Şifa Tıp Kompleksi yönetimi kimliği bilinmeyenler de dahil olmak üzere yaklaşık 170 cenazeyi buraya gömmek zorunda kaldı.
Şifa’ya gelen yerlerinden edilenler içme suyu dahil herhangi bir hizmete ulaşamıyor.
Yaklaşık iki hafta önce annesi ve 9 erkek ve kız kardeşiyle birlikte yerinden edilen, Gazze Şeridi’nin kuzeyindeki Beyt Lahia kasabasının sakini Adil Musa “Abdest, yıkanma vb. için bile içme suyu yok. En iyi şartlarda 2 kilometreye varan bir mesafeyi, bir galonu (12 litre galon) tuzlu su doldurmak için yürüyoruz... Başka alternatif yok” dedi.
Musa, Ebu Riyale’nin aksine, işgal güçlerinin sağlık kompleksini basması sırasında tahrip edilen kadın doğum bölümünde erkenden bir oda kapmayı başardı.
Musa, Şarku’l Avsat’a diğerlerinden önce bir oda bulduğu için ne kadar şanslı olduğunu anlatırken “Sanki bir gezide otelinize gelmişsiniz gibi” dedi. Ayrıca “Şifa Tıp Kompleksi’nin odalarında bombalamadan kurtulan ve iyi durumda kalan yatak ve battaniyeleri uyumak için kullanıyoruz” ifadelerine de yer verdi.
Ancak bu örtüler onları hiçbir şekilde aşırı soğuktan korumuyor. Cibaliye bölgesinin eteklerindeki evinden ayrılmak zorunda kalan İlham Zağra, pirinç ve mercimek dışında hiçbir gıda maddesinin bulunmadığını, kocası ve çocukları ile birlikte yaşadığını, günde bir öğün yemekle yetindiklerini belirtti. Ancak Zağra onu endişelendirenin açlık olmadığını, çöp ve atıklarla dolu bir ortamda aşırı kalabalık nedeniyle yayılmaya başlayan hastalıklar olduğunu söyledi. Kadın Şarku’l Avsat’a salgın hastalıklardan korktuğunu belirtti.
Kompleks yerinden edilmiş insanlarla dolu olsa da Gazze Şeridi’ndeki Sağlık Bakanlığı, böbrek bölümü, resepsiyon ve acil servis bölümlerini kısmen de olsa tekrar çalıştırmaya başladığını, bazı bölümleri de faaliyete geçirmek için yoğun çaba harcadıklarını açıkladı.
İsrail bombardımanlarında yaralananlar, hayatlarını kurtarmaya yardımcı olacak herhangi bir tıbbi malzemenin bulunmamasından ve bunun onları savunmasız bırakmasından şikayet ediyor. Yaralılardan biri Şarku’l Avsat’a verdiği röportajda “Hiçbir şey yok. Uzman doktor yok, tedavi yok, ilaç yok, malzeme yok” ifadelerini kullandı.
Şarku’l Avsat muhabiri, hastanede ağır yaralanmalarla baş etme konusunda deneyimi olmayan yalnızca iki doktor ve birkaç stajyer hemşirenin olduğunu gözlemledi.
