Sami Mubayyıd
1991 yılında dünya, Noel kutlamalarıyla meşgulken, Kremlin kubbesinden Sovyet bayrağı son kez indirildi ve yerine bugün bildiğimiz Rusya bayrağı yerleştirildi. Ertesi gün Yüksek Sovyet veya ondan geriye kalanlar Sovyetler Birliği'ni resmen feshetti. Sovyet lideri Mihail Gorbaçov 25 Aralık 1991'de görevinden istifa etti ve iktidarı halefi 59 yaşındaki Boris Yeltsin'e devretti.
Arap dünyası bu haberi karışık duygularla karşıladı. Çoğu insan aşırı derecede şaşkınlık ve inançsızlık içindeydi. Ancak bazı liderler bunu kendileri için bir lütuf olarak değerlendirdi. Bu liderler arasında aralarında ülkesi çoktan Sovyetlerden ayrılan ve kendisini ABD'nin yörüngesine yerleştiren Mısır Devlet Başkanı Hüsnü Mübarek de vardı. Suriye Devlet Başkanı Hafız Esed bu sonu öngörmüştü ve yıllar süren düşmanlığın ardından kapılanı ABD'ye açtı. Tanıdığı Sovyetler Birliği'nin büyük bir çöküşün eşiğinde olduğunu fark ettikten sonra, Kuveyt'i kurtarmak için ABD liderliğindeki koalisyona açıkça katıldı. Suudi Arabistan Krallığı gibi diğer Arap ülkeleri, 1926'dan bu yana Moskova ile tam diplomatik ilişkiler kuran ilk ülke olmasına rağmen komünist imparatorluk için tek bir damla gözyaşı dahi dökmediler. Ancak Sovyetlerin komünizmi teşvik etmeye başlaması ve böylece Arap ve İslam dünyasında ateizmi teşvik etmesiyle ilişkileri hızla bozulmaya başladı. Sovyetler 1938 yılının Mart ayında Riyad'la ilişkileri düzeltmeye çalıştı ancak Kral Abdulaziz bunu reddetti ve iki ülke arasındaki ilişkiler tamamen koptu. Sovyetler Birliği'nin resmi çöküşünden 15 ay önce, 1990 yılının Eylül ayına kadar hazırlanmamıştı.
Ancak kimse, hatta ABD'deki politikacılar bile, bunun o kadar hızlı gerçekleşmesini beklemiyordu. Dışişleri Bakanı James Baker'ın söylediğine göre, 25 Ekim 1991 tarihinde erken bir saatte bir not teslim aldı ve bu notta "Tanıdığımız Sovyetler Birliği artık yok. Amacımız çöküşü mümkün olduğu kadar barışçıl hale getirmek olmalı” yazıyordu.
Hayatını Sovyetler Birliği'ni parçalamak için çalışarak geçiren Baker'ın selefi Henry Kissinger, önemli kitabı ‘Diplomasi’de şu ifadeler yer alıyordu: “Sovyet imparatorluğu aniden sınırlarının ötesine genişlediğinden daha hızlı çöktü.”
Arap meselelerine son ciddi Sovyet müdahalesi, Gorbaçov ve o zamanki ABD Başkanı George H. W. Bush'un 1991'de Madrid Barış Konferansı'na başkanlık etmeleriydi. Gorbaçov'un varlığının tamamen sembolik olduğu açıktı.
Ancak, uzun süre Irak'taki Saddam Hüseyin ve Libya'daki Muammer Kaddafi gibi Rusya'nın Arap müttefikleri, Sovyetlerin geçmişte birçok zorluğun üstesinden geldiğini düşünerek, o dönemin zorluklarına karşı da ayakta kalabileceklerine dair çok yanlış bir inanca sahip kaldılar. Nitekim Sovyetler Birliği, İkinci Dünya Savaşı'ndan ve Soğuk Savaş sırasında ABD'nin önderlik ettiği izolasyon yıllarından sağ kurtulmuş, 1953'te Joseph Stalin'in ölümünün üstesinden gelmeyi başarmış ve kendisini bir süper güce dönüştürmüştü. Arap meselelerine son ciddi Sovyet müdahalesi, Gorbaçov ve ardından ABD Başkanı George H.W. Bush'un 30 Ekim 1991'de Madrid Barış Konferansı'na başkanlık etmeleriydi. Ancak Madrid'deki Kraliyet Sarayı'ndaki herkes için Gorbaçov'un varlığının tamamen sembolik olduğu açıktı. Madrid'de kararı veren Gorbaçov değil Amerikalılardı. Filistinlileri Ürdünlü bir heyetin parçası olarak katılmaya ikna etmek için gönderilen özel güvence mektubundan daha açıklayıcı bir şey olamaz. Bu mektubu Ruslar değil, yalnızca Amerikalılar imzaladı.
Genellikle devlet tarafından yönetilen Arap gazeteleri, daha önce Sovyetler Birliği'nin yörüngesinde olan ülkelerde, yani Doğu Avrupa'nın her yerinde art arda gerçekleşen devrimler konusunda çoğu durumda sessiz kaldı. Bunlar anlatılırken her zaman bu devrimlerin ABD tarafından yaratıldığını anlatılırdı. Estonya, 16 Kasım 1991'de Sovyetler Birliği'nden, daha sonra tam bağımsızlığını kazanan Litvanya'dan ve Gürcistan'dan bağımsızlığını ilan ettiğinde tek kelime yazılmadı. Kazakistan, Sovyetler Birliği'nin dağılmasından on gün önce, 16 Aralık'ta bağımsızlığını ilan eden son ülke oldu. Berlin Duvarı 1989 yılının Kasım ayında yıkıldı, bu da Doğu ve Batı Almanya'nın resmi olarak yeniden birleşmesiyle sonuçlandı. Arap televizyonu, daha sonra, geri dönüşü olmayan bir oldu bitti haline gelinceye kadar ve fiilen gerçekleşirken bundan bahsetmedi.
Araplar uyarı ve sinyalleri görmezden geldi
Aylar boyunca Sovyetler, Arap müttefiklerine Sovyetler Birliği'nden beklentilerini küçümsemeleri için sinyal üstüne sinyal gönderdi ve kibarca himaye günlerinin bittiğini ifade etti. Gorbaçov, 1987 yılının Kasım Filistin lideri Yaser Arafat'la buluştuğunda, ona açıkça "Ortadoğu'da ABD ile çok fazla rekabet ve çatışmaya girdik. O aşama artık bitti" dedi. Arafat gülümsedi ve mesajı tam olarak anlamayarak aklına bir not aldı. Moskova 1976'da bir Filistin Kurtuluş Örgütü (FKÖ) ofisi açmıştı ve 1978 yılının Kasım ayında ona diplomatik statü verdi. Gorbaçov, bunun o dönemde tarih haline gelmiş gibi göründüğünü iddia etti.
Pek çok Arap, bu kadar umut bağladıkları güçlü Sovyet imparatorluğunun yok olacağına inanmayı reddetti. Hızla sona yaklaşıyordu.
Gorbaçov ayrıca, 1987 yılının Aralık ayında Moskova'da tam bir onurla kabul edilen Ürdün Kralı Hüseyin ve ardından 1990 yılının Mayıs ayında Hüsnü Mübarek gibi ABD'nin Arap dostlarına da ulaştı. İkincisi, eski Cumhurbaşkanı Cemal Abdunnasır'ın döneminden bu yana biriken borçlar olan toplam 3 milyar ABD doları tutarındaki Mısır borçlarının yeniden planlanmasını sağladı. Suudi Arabistan Dışişleri Bakanı Suud el-Faysal da Moskova'yı 1988 yılının Ocak ayında ve ardından Sovyetlerin Afganistan'dan çekilmesinin ardından resmi olarak yeniden ilişkiler kurduğu 1990 yılının Eylül ayında olmak üzere iki kez ziyaret etti. Diplomatik alışverişin yanı sıra durgunluktan muzdarip olan Rusya ekonomisini kurtarmak amacıyla 4 milyar dolarlık bir Suudi kredisi verildi.
Ardından, Kuveyt'in işgalinden bir ay sonra, 5 Eylül 1990'da Gorbaçov ile Irak Dışişleri Bakanı Tarık Aziz arasında Moskova'da yapılan tarihi toplantı geldi. Gorbaçov, "ABD’nin çıkarlarının tehdit edilmesi durumunda güce başvurmaya hazır olduğunu biliyoruz ve biz Sovyetler Birliği olarak bunu önlemek için hiçbir şey yapamayız" dedi. Aziz şok oldu ve şöyle dedi: "En azından manevi olarak yanımızda olacağınızı umuyorduk." Gorbaçov omuzlarını silkti ve başka tarafa baktı. Söyleyecek başka bir şeyi yoktu.
Ancak pek çok Arap, bu kadar umut bağladıkları güçlü Sovyet imparatorluğunun hızla sona ereceğine inanmayı reddetti. 1989 yılının Ekim ayında Gorbaçov, Moskova'da ‘Perestroyka ve Üçüncü Dünya’ başlıklı bir konferans düzenledi ülkesinin pek çok müttefikine ülkesinin yaşadığı zor durumu anlayacaklarını umarak anlattı. Rus akademisyenlerden biri kamuoyuna Sovyet ekonomisinin içinde bulunduğu korkunç durumu açık ve ayrıntılı bir şekilde anlattı. Kıdemli Filistinli lider George buna yanıt verdi: “Çok şey başardınız ve bu sizin için bir gurur kaynağı olmalı. Başardıklarınızın değerini küçümsüyorsunuz ve iki süper güçten biri olma hakkından geri adım attığınızda yeteneklerinize olan güveninizi kaybediyorsunuz.”
Yeltsin ve Araplar
1991 yılının Aralık ayına gelindiğinde, Sovyetler Birliği'nin tarih kitaplarına girme yolunda uzun bir yola girdiği ve Arapların tanımadığı Boris Yeltsin adında bir adamın önderliğinde yeni bir devletin ortaya çıktığı herkes tarafından anlaşılmıştı. Yeltsin yönetimi altındaki Moskova, Arap dünyasından büyük ölçüde çekildi ve Ortadoğu'dan çok arka bahçesinde olup bitenlerle ilgilendi.
Yeltsin yönetimi altında Moskova, Arap dünyasından büyük ölçüde çekildi ve Ortadoğu'dan çok arka bahçesinde olup bitenlerle ilgilendi.
Yeltsin, Batı ile yeni bir sayfa açmaya öncelik vermesine rağmen, kısa süre içinde İslam dünyasının önemini fark etti. Sınırlarında ortaya çıkan 14 yeni devletin 6'sı Müslümandı. Azerbaycan, Türkmenistan, Özbekistan, Tacikistan, Kazakistan ve Kırgızistan, komünist rejimin baskısı altında bastırılmış olan İslam'ın yeniden canlanmasıyla karşı karşıyaydı.
Yeltsin'e göre, bu eski uydu devletlerde hâlâ 25 milyon ‘Rus’ yaşıyordu ve onların Müslüman nüfusla ilgilenmek için etkili İslam ülkelerine ihtiyacı vardı, bu yüzden Suriye, Libya ve Irak gibi geleneksel müttefiklere başvurmak yerine yüzünü İran ve Türkiye'ye çevirdi.
İran ve Türkiye: Rusya'nın yeni dostları
İran ve Türkiye birdenbire Moskova'nın bölgedeki yeni en iyi dostlarından biri haline geldiler ve zaten Rusya'nın iki savaşta, birincisi Çeçenistan'da ve ikincisi Tacikistan'daki iç savaşla başa çıkmasına yardımcı oldular. Sonunda, Afganistan'daki Taliban rejimini de ele aldılar. Dönemin İran Cumhurbaşkanı Haşimi Rafsancani, Rusya'nın öfkesini kışkırtmamak için, Azerbaycan'ın bağımsızlığını Sovyetler Birliği'nin resmi olarak dağılmasının ardından tanıdı. 1994 yılının Aralık ayında başlayan Çeçenistan'ın Birinci Savaşı'ndan uzak durdu. Tacikistan'da siyasi bir çözüme ulaşılması için Rusya'ya yardım etti ve Afganistan'da Taliban hareketine karşı onlarla işbirliği yaptı. Ancak Çeçenistan'daki çatışmalar yoğunlaşınca İranlılar, Çeçenistan’ın bir ‘iç’ Rus meselesi olduğunu vurgulamaya devam ederken, kendilerini Rus politikasına karşı daha eleştirel olmaya mecbur hissettiler.
İran ve Türkiye birdenbire Moskova'nın bölgedeki yeni en iyi dostları haline geldiler ve Rusya'nın iki savaşla başa çıkmasına yardımcı oldular: Birincisi Çeçenistan'da, ikincisi ise Tacikistan'daki iç savaş.
Ancak Türkiye çok daha hassastı ama Yeltsin'in çizdiği kırmızı çizgiyi aşmamaya da dikkat ediyordu çünkü iki ülke arasındaki ticaret 1991'den o zamana yıllık 10 ila 12 milyar dolar arasında değişen devasa bir rakama ulaşmıştı. Sovyetlerin çöküşünün başlangıcında, dönemin Türkiye Cumhurbaşkanı Turgut Özal, Orta Asya'da bağımsızlığını yeni kazanan devletlere bir milyar dolardan fazla kredi sağlama sözü verirken, ülkesinin Azerbaycan'daki nüfuzunu genişletmeye çalıştı.
Türkler, büyük Müslüman nüfusa sahip olan eski Rus uydu devletlerinde bankacılık, eğitim ve ulaşım yatırımlarına başladı ancak Yeltsin'in Ankara'ya yönelik girişimleri nedeniyle bu yatırımlar zamanla yavaşladı.
Türk inşaat şirketleri, Rusya Duması'nda reform yapılmasına kadar Moskova'da anlaşmalar yaparak cazip hale gelirken, Moskova da Ankara'ya acil ihtiyaç duyduğu Rus gazını satıyordu. Ayrıca, Washington'un Kürt ayrılıkçılara karşı kullanılmasından korktuğu helikopterler de dahil olmak üzere, Amerikalıların Türkiye'ye satmayı reddettiği askeri teçhizatı da sattı.
Yeltsin ve İsrail
Hem Türkiye hem de İran ile ortaya çıkan yeni ittifaka paralel olarak Gorbaçov sonrası Rusya da İsrail ile iletişim kurmuş ve Moskova, Sovyetler Birliği'nin dağılmasından yalnızca iki ay önce İsrail ile diplomatik ilişkilerini yeniden başlatmıştı. Gorbaçov, Araplara kendi pozisyonunu açıklamak üzere Dışişleri Bakanı Vekili Boris Pankin'i bölgeye göndererek ona şunu söyledi: “Arafat ve Kaddafi kendilerini dostumuz olarak adlandırıyor ama bunun nedeni yalnızca bizim geçmişe dönmemizi hayal etmeleridir.” Ancak, iki ülke arasındaki ilişki, Sovyetler Birliği'nin dağılmasına kadar bir miktar gerginlikle devam etti. İsrail Dışişleri Bakanı Moşe Arens, Madrid Barış Konferansı'nın arifesinde yaptığı açıklamada, "Avrupa'da yaşanan olaylardan sonra, Sovyetler Birliği'nin hala ABD’ye eşit bir süper güç olduğu fikrini yeniden gözden geçirmek gerekiyor" dedi.
İsrail Çeçenistan'da Moskova'yı destekledi. Bunun aksine, 2000 yılında İkinci İntifada patlak verdiğinde Rus milletvekilleri İsrailliler yerine ‘radikal güçleri’ suçlama yönünde oy kullandı.
İsrail, Filistinlilere yaptıklarından dolayı sürekli eleştirildikten sonra, İran'a gelişmiş silah satışı konusundaki büyük anlaşmazlıklara rağmen birdenbire Rusya'nın Ortadoğu'daki önde gelen ticaret ortağı haline geldi. 24 Nisan 1994'te Başbakan Yitzhak Rabin Moskova'yı ziyaret ederek teknoloji transferi, kültür, eğitim, tıp ve turizm alanlarında 6 anlaşma imzaladı. 1995 yılının Ekim ayında İsrail Dışişleri Bakan Yardımcısı Eli Dayan'ın şu sözleri aktarılmıştı: "Rusya'ya güvenimiz tam."
O zamana kadar iki ülke arasındaki ikili ticaret tüm zamanların en yüksek seviyesi olan yaklaşık 500 milyon dolara ulaşmıştı. İsrail, Çeçenistan'da Moskova'yı destekledi. Karşılığında, 2000 yılının Eylül ayında İkinci İntifada patlak verdiğinde, Rus milletvekilleri, Mescid-i Aksa ve çevresindeki şiddetin artmasından İsrailliler yerine ‘aşırılık yanlısı güçleri’ sorumlu tutmak için Rusya Federasyonu Duması'nda oy kullandılar.
Irak
Ardından, Yeltsin'in Amerikalıları ve İran'ı memnun etmek için terk etmeye karar verdiği, tarihsel olarak Moskova'ya dost bir ülke olan Irak ve Cumhurbaşkanı Saddam Hüseyin ile ne yapılması gerektiği konusu geldi. Irak'ın 1972'de Sovyetler Birliği ile 15 yıllık dostluk anlaşması imzalaması Washington'la ikili ilişkilerde gerginliğe yol açmıştı. Sovyetler iyi niyetle hareket ederek Bağdat'a silah ve yüzlerce danışman gönderdi. Ancak 1978 yılında, o zamanki Cumhurbaşkanı Yardımcısı olan Saddam Hüseyin, Iraklı komünistlere karşı kampanyasına başladı. Bu, Ahmed Hasan el-Bekir'in yerine resmi olarak geçmesinden bir yıl önce ABD’ye doğru bir dönüşü işaret ediyordu.
Bağdat ile Moskova arasındaki ilişkiler 1990'da düzelmeye devam etmesine rağmen Saddam Hüseyin'in Kuveyt'i işgali konusunda Sovyetler Birliği'ne danışılmadı.
Her ne kadar Bağdat ile Moskova arasındaki ilişkiler o dönemde reform yolunda olsa da ancak Saddam Hüseyin'in 2 Ağustos 1990'da gerçekleşen Kuveyt işgali konusunda Sovyetler Birliği'ne danışılmadı. Ancak, Bağdat ve Moskova arasındaki ilişkiler o sırada iyileşme yolunda olsa da Sovyetler Birliği, Saddam Hüseyin'in 2 Ağustos 1990'da Kuveyt'i işgaliyle ilgili olarak bilgilendirilmedi. Sovyet liderleri, Irak'a giden silahlara karşı bir ambargo uygulamak için gerektiğinde güç kullanmayı sağlayan Birleşmiş Milletler kararını destekledi. Sovyet Dışişleri Bakanı Eduard Şevardnadze anılarında şöyle yazdı: “Artık işbirliği ve etkileşime dayalı yeni bir dünya düzeni inşa edildiğine göre, saldırganlık eylemi gerçekleştirmek intihar demektir. Saddam Hüseyin'in bunu anlamaması mümkün değildi.”
Başkan Yeltsin, Irak konusunda çoğu insanın beklediğinden daha ileri gitti. Yaptırımları destekledi ve ABD öncülüğündeki ambargonun uygulanmasına yardımcı olmak için Basra Körfezi'ne iki savaş gemisi gönderdi. BM kararını desteklemesi karşılığında daha sonra Kuveyt'ten 1 milyar dolar, Suudi Arabistan'dan ise 4 milyar dolar krediyle ödüllendirildi.
1993 yılının Haziran ayında Sovyetler Birliği Dışişleri Bakanı Andrey Kozyrev, Kuveyt'i ziyareti sırasında eski ABD Başkanı George H.W. Bush'a yönelik başarısız bir suikast girişiminin ardından ABD'nin Irak'ı bombalamasını destekledi. Kozyrev, "Başkanları, hatta eski başkanları hedef almayı normal bir şey olarak göremeyiz. Bunu görmezden gelmek, devlet terörizmi politikasına destek vermek anlamına gelir" dedi. Bakan, Yeltsin ile birlikte kısa süre sonra, 21 Nisan 1995'te ezici bir çoğunlukla Irak'a yönelik yaptırımların kaldırılması lehinde oy kullanan Rus Duması ile çatışmaya girdi. Saddam bu fırsatı değerlendirdi ve Yeltsin yönetimini, petrol sektörünü geliştirmek ve Iraklı petrol uzmanlarını eğitmek amacıyla milyarlarca dolarlık bir anlaşmayla ülkesine dönmeye ikna etti. Rus şirketi ‘Lukoil’, Irak hükümetine vergi ödemek zorunda kalmadan, kârın yüzde 75'ini elinde tutarak Batı Kurna petrol sahasını geliştirmesi için çağrıldı.
Süper güç gibi davranma
1990'lı yıllar boyunca bir süper güç gibi konuşmaya ve davranmaya devam eden Rusya, hâlâ Sovyet tarihini tamamen terk edememiş, süper güçlerin kendilerine sadık devletlere gösterdiği özen ve desteği sağlayamamıştı. Ancak Arap komünistler, hayatlarının bir günü öyle ya da böyle Sovyetler Birliği'nin yeniden doğuşuna tanık olacakları konusunda iyimser kaldılar. Yeltsin'in başkanlığından aylar sonra, kıdemli Suriyeli komünist lider Halid Bekdaş şunları söyledi: “Sovyetler Birliği'nin yeniden doğuşu kolay olmayacak ama mümkün. Sovyetler Birliği ne biçimsel ne de yapısal olarak bir daha asla eskisi gibi olmayacak, ancak bir zamanlar onu şekillendiren ülkeler daha modern bir çatı altında birleşebilirler.”
Suriye Komünist Lideri Halid Bekdaş: Sovyetler Birliği'nin yeniden doğuşu kolay olmayacak ama mümkün
1992 yılının Ekim ayında Dışişleri Bakanı Kozyrev, Moskovskiye Novosti’de yayınlanan bir makalesinde Rusya'nın bir süper güç olarak kalmaya mahkum olduğunu yazdı. Halefi Yevgeny Primakov, Sovyet istihbaratının bir üyesiydi ve Arap meselelerinde büyük deneyime sahipti. Amerikan hegemonyasını dengelemek için çok kutuplu bir dünya ve Çin, Hindistan ve Arap dünyasındaki eski Sovyet müttefikleriyle daha güçlü ilişkiler kurulması çağrısında bulundu. Rusya'yı Ortadoğu'ya geri döndürmekle başladı; bu politika daha sonra Kremlin'i 1999'da Yeltsin'den devralan ve 2015'ten bu yana Ortadoğu'nun çoğunu devralan Vladimir Putin tarafından izlenecekti.
* Şarku’l Avsat tarafından Londra merkezli Al Majalla dergisinden tercüme edilmiştir.
