Para ve politika “Rothschild ailesi” adlı efsanede bir araya gelince

Avrupa'nın altın çağına katkıda bulunan Rothschild ailesinin uzantıları başka ülkelere ve kıtalara yayılırken ailenin etrafı komplo teorileriyle dolu hikayelerle ve söylentilerle örüldü

Rothschild ailesinin ataları (AnaBritannica Ansiklopedisi)
Rothschild ailesinin ataları (AnaBritannica Ansiklopedisi)
TT

Para ve politika “Rothschild ailesi” adlı efsanede bir araya gelince

Rothschild ailesinin ataları (AnaBritannica Ansiklopedisi)
Rothschild ailesinin ataları (AnaBritannica Ansiklopedisi)

Rothschild ailesi, özellikle bu ismin 18’inci yüzyılın ortalarından itibaren Avrupa'daki mali piyasalar ve bankacılıkla köklü bağlantılara sahip olması nedeniyle son üç yüzyıldır Avrupa’nın​​ en önemli aileleri arasında yer alıyor.

Peki, bu ailenin geçmişini, tüm tarihi gerçekleriyle ve bazılarının kendilerine bir efsane olarak dayatıldığına inandığı propaganda iddialarıyla yeniden okunmasını gerektiren sebep neydi?

Elbette ünlü Rothschild bankacılık ailesinin bir üyesi olan İngiliz iş adamı Baron Jacob Rothschild'in 87 yaşında ölmesiydi. Bu ölüm, hikâyenin boyutlarını insanlara bir kez daha hatırlattı.

Başarılı bir kariyeri olan Baron Jacob, ilk kez 1963 yılında ailenin yatırım bankası NM Rothschild & Sons'da işe başladı. Ardından İngiltere merkezli The Guardian gazetesinin aktardığına göre 1980 yılında finansçı Sir Mark Weinberg ile birlikte (şu an St. James's Place adıyla bilinen) J Rothschild Assurance Group adlı kendi finans zincirini kurdu.

Fertleri dünyanın dört bir yanına dağılmış halde olan ve insanları meşgul eden bu ailenin adı anıldığında, özellikle gerçeklerin yalanlarla karıştırıldığı modern dönem bilgi bombardımanı nedeniyle bir tür entelektüel inceleme yapılması gerekiyor.

Öyleyse nereden başlamalı?

Rothschild hanedanının kurucusu Mayer Amschel Rothschild

Okuyucuların gözüne ilk çarpan ‘Rothschild’ ismidir. Rothschild kelimesi, ‘kırmızı kalkan’ (Roth-child) anlamına gelen iki kelimenin birleşiminden türemiştir. Kırmızı kalkan,18’inci yüzyılın ortalarında Frankfurt'taki bir Yahudi mahallesinde yaşayan ailenin evinin kapısında asılı bir tabela iken daha sonraları ailenin simgesi haline gelmiştir.

devdefv
Baron Jacob Rothschild (AP)

Ailenin kurucusu Mayer Amschel (Rothschild), Roth-child ifadesini ailesinin soyadı, kırmızı kalkanı da değerlerinin bir simgesi olarak benimsedi. Bronzdan yapılma kırmızı kalkan simgesinin ortasında beş oğlunu simgeleyen beş ok taşıyan bir kol bulunur. Alt kısımda ise ailenin son üç yüzyıldır temel değerleri olarak gördüğü ‘birlik, çalışkanlık ve dürüstlük’ sözcükleri yer alır.

Bankacı olan Mayer Amschel Rothschild, 18’inci yüzyılda başarı üstüne başarı elde ederek Rothschildleri küresel alanda faaliyet gösteren bir bankacı aile haline getirdi. Daha sonra servetini Londra, Paris, Frankfurt, Viyana ve Napoli gibi Avrupa'nın büyük metropollerinde ticari faaliyetlerde bulunan beş oğluna miras bıraktı. Bu da ailenin, hayatın can damarı olan para aracılığıyla her zaman varlığını koruyan ve aktif olan güçlü bir mali ağa sahip olduğunu gösteriyor.

Para, ailenin (başta Almanya olmak üzere) Kutsal Roma İmparatorluğu'nda ve ‘üzerinde güneş batmayan imparatorluk’ Birleşik Krallık'ta soylu aileler arasında yer almasının önün açtı.

Rothschild ailesi 19’uncu yüzyılda, hem dünyadaki hem de modern dünya tarihindeki en büyük özel servete sahipti.

Bu servet, 20’nci yüzyıla gelindiğinde özellikle nesilden nesle geçerek, çocuklar ve torunlar arasında paylaştırıldıktan sonra azalmaya başladı. Her ne kadar hepsi bir süre aynı alanlarda yani finans ve bankacılık alanlarında faaliyet göstermeye devam etseler de daha sonra emlak, madencilik, enerji, tarım ve şarapçılık alanlarına da yönelmeye başladılar.

Rothschildler, siyasi ve sivil rollerini yerine getirmekten de hiç kaçınmayıp ABD’de, Avrupa'da ve dünyanın diğer ülkelerinde hayatları boyunca belirgin izler bıraktılar.

Ancak burada sorulması gereken en önemli sorulardan biri şu:

“Rothschild ailesine yöneltilen ve yöneltilmeye devam eden suçlamaların başlıca ve doğrudan sebebi Mayer Rothschild'in (1744-1812) yaşadığı ve çalıştığı dönemde Avrupa'daki antisemitizm miydi?

Aile kurucusunun mali zekasıyla erken dönemde atılan temeller

Rothschild ailesinin tarihiyle Avrupa'daki Yahudi varlığı arasındaki bağ neredeyse hiç kopmamıştır. Aile, başta ‘Engizisyon mahkemeleri’ olmak üzere tarihteki bir olay nedeniyle büyük hayati zorluklarla karşı karşıya kalmıştır. Bu yüzden Avrupa’daki ​​Yahudi ailelerin çoğu, herhangi bir Avrupalı kralın istediği anda kendilerinden alabileceği topraklar ve gayrimenkuller edinmek yerine, para ve bankacılık sektörü gibi hızlı gelişen alanlara yöneldiler.

Ailenin kurucusu Mayer A. Rothschild, ölmeden önce aileyi çok zekice bir finansal yöntemle organize etti. İmkanları açısından bazı Avrupa ülkelerini geride bırakan, eşi ve benzeri görülmemiş bir mali ağın temellerini attığı söylenebilir.

Mayer A. Rothschild, çocuklarını ve torunlarını Avrupa’nın beş ülkesine (İngiltere, Fransa, İtalya, Almanya ve Avusturya) gönderdi ve onlara, o dönem dünyanın en önemli ülkelerinde çalışmak üzere görevler verdi.

Söz konusu ülkelere yerleşen ailenin her kolu için bir finans kurumu kurmaya ve aralarında yakın bir bağ oluşturmaya çalışan Mayer A. Rothschild, bu kurumlar arasında yüksek hızda bilgi alışverişine ve uzmanlık aktarımına olanak tanıyan, maksimum düzeyde fayda ve kâr elde edilmesini sağlayan kurallar getirdi.

Mayer A. Rothschild’in ailesinin finans alanındaki nüfuzunun haritası, Almanya'yı oğlu Amschel’e, Avusturya'yı oğlu Salomon'a, Birleşik Krallığı oğlu Nathan'a ve Fransa'yı oğlu James'e teslim ettikten sonra ortaya çıktı.

Burada üzerinde durup derin düşünmeyi gerektiren ilginç nokta ise Mayer A. Rothschild’in o dönem henüz devlet olarak ilan edilmemiş olan Vatikan Şehri'ne olan yoğun ilgisidir. Son derece zeki bir adam olan Mayer A. Rothschild, ‘Katolik Kilisesi’nin başta Avrupa kıtasının tüm ülkeleri olmak üzere dünya genelinde de önemli ve etkili bir rol oynadığını kavramıştı. Bundan dolayı o dönemde Vatikan'da gelişmiş finans merkezleri olmamasına rağmen oğlu Karl'ı oraya yerleştirdi.

Mayer A. Rothschild’in zekası, ailesinin coğrafi ve demografik dağılımı ve kollarının dünya geneline yayılmalarıyla sınırlı değildi. Mayer A. Rothschild, ailenin bütünlüğünü ve devamlılığını sağlayan kırmızı çizgiler çizerek ‘ailenin soy saflığını’ da koruma altına almıştı. Bunun için beş oğlu arasındaki ilişkileri, evliliklerinden başlayarak çeşitli düzeyler belirledi. Zamanla ailenin genişleyeceğini ve torunların daha sonra aile dışından evlenmeyi tercih edeceğini tahmin ettiğinden seçecekleri eşlerin zengin ve statü sahibi Yahudi ailelerden olması gerektiğini şart koştu. Böylece ailenin Avrupa kıtasındaki nüfuzu güçlenecekti.

dscvdev
Ailenin şu anki baronu Nathaniel Rothschild'in arması (Sosyal medya siteleri)

Fakat Rothschild ailesinin sadece barış zamanlarında değil, savaş zamanlarında da oynadıkları önemli ve hayati rol, ailenin hikayesindeki en ilginç sorudur. Nasıl oldu da finans ve bankacılık ağlarını, başta Birleşik Krallık olmak üzere bazı ülkelerin komşularıyla, özellikle de Fransa ile olan savaşlarında yardım ve destek için kullanabildiler?

Nathan Rothschild ve Birleşik Krallığa savaşlarında verdiği destek

Metinde Rothschild ailesinin Fransa ile olan savaşları sırasında Birleşik Krallığı destekleyen rolünden bahsedilmesi gerekiyor. Zira 1803-1815 yılları arasındaki dönemde gücün nasıl elde edildiğine dair kapsamlı detaylar söz konusu.

Nathan Rothschild, Rothschild ailesinin Birleşik Krallık’taki planlarının ve işlerinin başındaki isimdi. Artık herkes ailenin başta külçe altın olmak üzere büyük bir servet biriktirdiğini biliyor.

Nathan Rothschild'in Birleşik Krallık ordularının, özellikle de ünlü İngiliz General Mareşal Arthur Wellesley komutasındaki orduların donatılmasında nasıl önemli bir rol oynadığı tarihi belgelerde yer alıyor. Nathan Rothschild, Birleşik Krallığın müttefiklerine mali destek sağlamanın yanı sıra, külçe altın sevkiyatlarını organize ederek savaş giderlerinin finansmanında da etkili ve önemli bir rol oynadı. Rakamlardan bahsetmişken, Nathan Rothschild, Birleşik Krallığın müttefiklerine bugün yaklaşık bir milyar ABD doları değerinde olan yaklaşık 9,8 milyon İngiliz Sterlini sağladı.

Avrupa, o dönem iç savaşlar ile uluslararası savaşlar arasında kalan ve 1648 yılında Vestfalya Barış Antlaşması imzalanana kadar durmayan Otuz Yıl Savaşları'nın neden olduğu acıları yaşıyordu.

Rothschild ailesi, Avrupa’ya hakim olan bu atmosferden nasıl yararlanacağını biliyordu ve savaşların yaşandığı kıtada altın sevkiyatı için casuslardan bir ağ oluşturdu.

Ailenin kurucusu Mayer A. Rothschild’in ustaca planı yavaş yavaş meyve vermeye başlamış gibi görünüyordu. Siyasi ve askeri açıdan Avrupa başkentlerinde ve gelişmiş merkezlerde görevlendirilen kardeşlerin dördü, Birleşik Krallık’taki kardeşleri Nathan'a önemli haberleri ve çok gizli bilgileri sağlıyorlardı. Nathan'a özellikle piyasalarda avantaj sağlayacak ve Rothschild'lerin evini İngiliz hükümeti için daha da değerli bir yer haline getirecek finansal haberleri ve gizli bilgileri aktarıyorlardı.

Nathan ve kardeşlerinin özellikle General Arthur Wellesley'in eliyle Fransa İmparatoru Napolyon'un mutlak yenilgisiyle sonuçlanan Waterloo Muharebesi sırasında Birleşik Krallığın savaşan ordularının tam kalbinde gözleri ve kulakları olduğuna şüphe yok.

Nathan askeri bilgileri önemli mali çıkarlara nasıl dönüştüreceğini iyi biliyordu. Waterloo Muharebesi zaferinden sonra hemen Birleşik Krallığın ihraç ettiği devlet tahvillerini satın aldı ve iki yıl bekledi. Bu bekleyişin ardından 1917 yılında tahvilleri yüzde 40 kârla sattı.

Nathan, olağanüstü bir mali zekaya sahipti. Devlet tahvilleriyle ilgili anlaşma, o dönem için çok yüksek bir fiyat olduğundan finans tarihindeki en cesur anlaşma olarak nitelendirildi. Rothschild ailesinin elindeki mali güç göz önüne alındığında elde edilen bu kâr, yine o dönem için çok büyük bir miktardı.

Rothschild ailesinin Mayer A. Rothschild’in torunları aracılığıyla nesiller boyu devam eden faaliyetleri, ‘yaşlı kıtayla’ (Avrupa kıtası) sınırlı kapmayıp ötesine uzandı.

Bu kadar da değil. Nathan'ın ölümünden sonra ailenin baronluğu en büyük oğlu Lionel Nathan Rothschild’e geçti. Lionel, ailenin İngiliz başkentindeki hisselerinin yönetimini devraldı.

İngiliz Avam Kamarası’nın ilk Yahudi üyesi olan Lionel, Kırım Savaşı'nın giderlerinin finansmanı için 16 milyon sterlin değerinde bir kredinin ayarlanması da dahil olmak üzere önemli mali işlerde yer aldı.

Lionel ayrıca Birleşik Krallık Başbakanı Benjamin Disraeli'ye (1804-1881) 1875 yılında Mısır'ın Süveyş Kanalı hisselerinden pay satın alması için gerekli mali desteği sağladı. Bu işlem, Birleşik Krallık Hazinesi'nden uzakta, tam bir gizlilik içinde yürütüldü ve tamamlanana kadar İngiliz Avam Kamarası’na bu konuda bilgi verilmedi.

Lionel N. Rothschild, aynı zamanda Mısır Valisi (Hidivi) İsmail Paşa’ya ve o dönemde devasa borçları olan Mısır’ın ileri gelenlerine bol miktarda kredi sağladı.

Lionel N. Rothschild ailenin bu iki ülkedeki kollarıyla iş birliği yaparak, Mısır'dan Fransa ve Avusturya'ya,uzanan demiryolları döşenmesi için başlatılan çalışmalara katıldı.

Bu projeleri, ailenin demiryolları projeleri başlatan ilk ülke olan Birleşik Krallık’taki kollarının uzmanlık ve deneyim alışverişini yansıtan öneminin ve başarısının boyutunu anladıktan sonra başlatan Lionel N. Rothschild, kendi adını taşıyan vakıf aracılığıyla İngiliz asıllı Güney Afrikalı politikacı ve kaşif Cecil John Rhodes'un Güney Afrika'da büyük bir elmas üretim ve ticaret imparatorluğu kurma çabalarını da finanse etti.

fervbfr
James Mayer de Rothschild tarafından yaptırılan ressam Eugène Lamy'ye yaptırılan ‘Le Grand Hall du château de Ferrières’ (Ferrières Kalesi'nin Büyük Salonu) adlı malikanesinin suluboya tablosu (Christie's)

Rothschild ailesi ve İsrail Devleti'nin kuruluşuna verdiği destek

Peki, Rothschild ailesinin İsrail Devleti'nin kuruluşunda herhangi bir rolü var mı?

Bu soruya cevap verebilmek için derinlemesine bir araştırma yapmanın yanında çok fazla nesnellik ve güvenilirliğe ihtiyaç var. Çünkü bunu yapmaya kalktığımızda adeta tersten okumaya benzeyen ilginç gerçeklerle karşı karşıya kalıyoruz.

Rothschild ailesi, 19’uncu yüzyılın sonlarında hepsi olmasa da genel olarak Avrupa ülkelerinin çoğuna ve özelde Birleşik Krallığı benimseyen diğer zengin Yahudi aileler gibi Siyonizm'in politik kurucusu Theodor Herzl’in Filistin topraklarında Yahudiler için bir ulus devlet kurma önerisini reddediyor gibi görünüyordu, ama neden?

Söz konusu aileler, bu fikrin sadakat açısından yol açabileceklerine dair bir endişe taşıyorlardı. Bu fikir, o dönem için toplumsal duruşlarını ve elbette mali durumlarını tehdit ediyordu. Mesele, Rothschild ailesinin, Herzl'in fikrine ve çağrısına karşı çıkan ve o dönemde ‘İngiliz-Yahudi Birliği’ adlı bir örgüt kurulmasına katkıda bulunduğu noktaya kadar geldi.

Rothschild ailesi bu tutumunu uzun süre devam ettirdi mi?

Tarih, bir tutumun daha sonra değiştiğini ortaya koymuştur. Bu tutum değişikliğinin arkasında, Filistin topraklarında bir Yahudi devleti kurulmasının Birleşik Krallık İmparatorluğu'nun çıkarlarına hizmet ettiği şeklinde daha geniş ve kapsamlı bir anlayış yatıyordu. Beklenen bu durumu destekleyen de Doğu Avrupa’da yaşayan ​​Yahudilerin Filistin'e göçünü İngiltere ve Batı Avrupa'dan uzaklaştıracak pratik bir çözüm olarak sunulması oldu.

Tarihi veriler, ailenin Birleşik Krallık’taki kolunun baronu ve oradaki Yahudi cemaatinin lideri Lionel Rothschild’in (1868-1937) kendisini İsrail'in ilk Cumhurbaşkanı Chaim Weizmann'a ve Polonyalı Yahudi gazeteci ve yazar Nahum Sokolow'a yakın hissettiğini ve bu iki ismin, Lionel Rothschild’i Yahudilerin Filistin topraklarında bir Yahudi devleti kurmaları için Birleşik Krallık hükümetinden yardım istemeye ikna edebildiklerini ortaya koyuyor.

Bu konuda hiç tereddüt etmeyen Lionel Rothschild, Balfour Deklarasyonu’nun yayımlanması ve Birinci Dünya Savaşı sırasında İngiliz Ordusu içinde ‘Yahudi Lejyonu’ adlı bir birlik kurulması için çaba sarf etti.

Ardından ailenin Fransa'daki kolunun lideri olan Edmond Rothschild (1845-1934), Yahudilerin Filistin'e göçünün finanse edilmesinde ve göç sırasında güvenliklerinin sağlanmasında rol oynadı. Daha sonra kendi adını taşıyan ve 1967 yılında İsrail ile Dayanışma Komitesi'nin başkanlığını üstlenen torunu, 1950'li ve 1960'lı yıllarda İsrail'e büyük yatırımlarda bulundu.

Komplo teorisiyle hedef alınan Rothschild ailesi

Rothschild ailesi geçmişte komplo teorileriyle hiç kandırıldı mı?

Komplo teorileri, meseleleri ve gerçekleri güç ve nüfuz sahiplerinin ‘entrikalarına’ indirgeyen ve bu karmaşık gerçeklerin basit ve yüzeysel bir anlatısını aktaran sahte hikayelerdir. Bu hikayelerle nüfuz sahiplerinin olayların gidişatını etkiledikleri, dünyadaki önemli gerçeklerin bir kısmının ya da tamamının onların isteklerine göre değiştirdikleri, modern dünyamızda olup biteni kontrol ettikleri iddia edilir.

Bu teoriler iki yönlü olarak birbirini destekliyor. Bunlardan birincisi yukarıdan aşağı yönlü olarak Rothschild ailesinin kurucusu Mayer A. Rothschild’in eleştiri oklarının hedefi olduğunu ve Avrupa kıtasının imkanlarını mali olarak manipüle ettiğine dair hikayeler anlatıldığını görüyoruz. İkincisi ise aşağıdan yukarı yönlü olarak Mayer A. Rothschild’in modern çağda yaşayan torunları aracılığıyla ailenin ve çeşitli kollarının şikayet ettiği konunun da bu olduğunu görüyoruz.

Belki de Rothschild ailesini inceleyen biri, 300 yıl öncesinden bugüne aileyle ilgili anlatılan çeşitli hikayeler arasında radikal bir ilişki olduğunu görecektir.

Avrupalılar, 19’uncu yüzyılda birçok sanatsal çizimi biliyordu. Bu da Mayer A. Rothschild ve ailesinin imajını çarpıtmaya katkıda bulundu. Belki de o dönem Avrupa'da hüküm süren ve İkinci Dünya Savaşı'nın sonuna, Nazilerin Yahudi soykırımı nedeniyle tüm kıta vicdan azabı çekene kadar da sürmeye devam eden antisemitizm (Yahudi karşıtlığı) buna yardımcı olmuştu.

Ailenin halen kötü şöhretle anılmaya devam etmesinin belki de en ilginç kavşaklarından biri, Kovid-19 salgınının ortaya çıktığı dönemde ailenin virüsle ilişkilendirilmesi, virüsün yayılmadan yıllar önce ortaya çıkacağını bildiği ve aşı üreten şirketlerden maddi kazanç elde etmek için sessiz kaldığı şeklindeki haberlerin yayılması olabilir.

Aileyle ilgili yalan gibi görünen haberler arasında, gerçek dışı görünen bir rakam olan yaklaşık 500 trilyon dolara sahip olduğu ve ABD Federal Bankası'nın (FED) yarı ortağı olduğuna dair iddialar da yer alıyor.

Buradan bakıldığında Rothschild ailesinin fertleri, ‘dünyanın bütün günahlarından’ ve son otuz yılda insanlığın başına gelen ‘tüm hastalıklardan’ sorumlu gibi görünüyorlar.

Belki de bir finans imparatorluğunu yöneten böylesine efsanevi bir ailenin kendi çıkarlarını gözetmesi, ülkelerle ve hükümetlerle anlaşmalar yapması ve başka kurumlarla ve başta ABD’deki Rockefeller ailesi olmak üzere çeşitli ailelerle köken ve yol bakımından neredeyse benzer olan ilişki ağları örmesi gerekiyordur. Ancak her halükarda gerçek iki uç noktanın arasında bir yerde kalıyor ve birçok gerçeği yanılsamalarla iç içe geçiren komplocu hafıza harekete geçiyor.

Papa Francis aile fertlerinin elini öptü mü?

Rothschild ailesiyle ilgili son yıllarda dünyanın dört bir yanında çıkan haberlerden biri de 2020 yılının haziran ayı başlarında yayınlanan ve Papa Francis’in Vatikan’da Rothschild ailesinin zengin üyelerinin elini öperken görüldüğü bir görseldi.

O dönemde İtalyan göstergebilimci ve filozof Umberto Eco, Papa’yı ‘ahmaklar lejyonu’ olarak tanımladığı bu ünlü ve zengin aileye dalkavukluk yapmakla suçlayarak, Papa’ya karşı yoğun bir eleştiri kampanyası başlattı. Eco, olayın arkasında Vatikan Şehri ile Rothschild ailesi arasındaki derin mali ilişkilerin olduğunu, özellikle Avrupa'da, Papa Francis'i eski çağlardan beri Avrupa'da faaliyet gösteren gizli gruplarla, özellikle de Masonlarla ilişkileri olmakla suçlayan sesler yükseldiğinden belki de durumun mali ilişkilerden daha karmaşık olabileceğini öne sürdü.

Görsel, çeşitli yorumlarla dünyaya servis edildi. Hatta bir yorumda, “Hıristiyan dininde Papa dışında herkes Papa’nın elini öperken o da bu ailenin elini öpüyor” ifadeleri yer aldı. Tüm bunlar Papalık Makamı’nın statüsüne gölge düşürdü.

Peki görsel gerçek miydi yoksa Vatikan ile Rothschild ailesi arasındaki komplolar için kullanılan bir araç mıydı?

Ancak gerçek tamamen farklıydı. Papa Francis, 25 Mayıs 2014 tarihinde, yani görselin ortaya çıkmasından birkaç gün önce Kudüs ve Beytüllahim'i kapsayan Kutsal Topraklar’a yönelik bir ziyaret turuna başladı.

Bu ziyaret turu çerçevesinde Papa Francis, İkinci Dünya Savaşı sırasındaki Yahudi soykırımında hayatını kaybeden Yahudilerin anısına Kudüs'te inşa edilen Yad Vashem anıtını ziyaret etti ve burada anıt meşalesini yakarak çelenk koydu.

Papa ayrıca dönemin İsrail Cumhurbaşkanı Şimon Peres, Başbakanı Binyamin Netanyahu ve hahamların katılımıyla soykırımdan sağ kurtulanlar için saygı duruşunda bulundu.

Burada Nazilerin yaptıklarından duyduğu üzüntüyü dile getiren Papa Francis, “Sen kimsin, insan mı? Artık seni tanımıyorum. Sen kimsin, insan mı? Kim oldun? Hangi vahşeti gerçekleştirmeyi başardın? Kendini iyinin ve kötünün efendisi ilan edebileceğini sana kim söyledi? Kim seni Tanrı olduğuna inandırdı? Kardeşlerinize işkence edip öldürmekle kalmadınız, kendinizi Tanrı olarak gördüğünüz için onları kendinize kurban ettiniz” ifadelerini kullandı.

Papa, o gün törene katılan ve Nazilerin soykırımından sağ kurtulan altı kişinin elini öptü. Sosyal medyada bu kişilerin Rothschild ailesinin üyeleri olduklarına dair söylentiler ortaya atıldı.

En nihayetinde bir ailenin ne melek ne de şeytan olduğu iddia edilebilir. Gerçekse her zaman bir yanda göreceli, diğer yanda iki uç ya da aşırı uçlar arasında bir yerde kalmaya devam eder.

*Bu makale Şarku’l Avsat tarafından Independent Arabai’dan çevrilmiştir.



MAGA ara seçim hezimetinde faturayı kime keseceğine karar veremiyor

Yeni ankete göre kendisini "MAGA" destekçisi diye tanımlayanların yüzde 33'ü Cumhuriyetçilerin ara seçimlerdeki ağır yenilgisinden Trump'ın eylemlerini sorumlu tutarken, yüzde 30'u zayıf Cumhuriyetçi kampanyaları gerekçe gösterdi (AFP)
Yeni ankete göre kendisini "MAGA" destekçisi diye tanımlayanların yüzde 33'ü Cumhuriyetçilerin ara seçimlerdeki ağır yenilgisinden Trump'ın eylemlerini sorumlu tutarken, yüzde 30'u zayıf Cumhuriyetçi kampanyaları gerekçe gösterdi (AFP)
TT

MAGA ara seçim hezimetinde faturayı kime keseceğine karar veremiyor

Yeni ankete göre kendisini "MAGA" destekçisi diye tanımlayanların yüzde 33'ü Cumhuriyetçilerin ara seçimlerdeki ağır yenilgisinden Trump'ın eylemlerini sorumlu tutarken, yüzde 30'u zayıf Cumhuriyetçi kampanyaları gerekçe gösterdi (AFP)
Yeni ankete göre kendisini "MAGA" destekçisi diye tanımlayanların yüzde 33'ü Cumhuriyetçilerin ara seçimlerdeki ağır yenilgisinden Trump'ın eylemlerini sorumlu tutarken, yüzde 30'u zayıf Cumhuriyetçi kampanyaları gerekçe gösterdi (AFP)

Donald Trump'ın MAGA tabanı ara seçimlerde yaşanan devasa kayıplardan başkanın mı yoksa zayıf Cumhuriyetçi adayların mı sorumlu olduğuna karar veremiyor.

"Mavi tsunami" diye adlandırılan sonuçlarda Demokratlar, Temsilciler Meclisi ve Senato'nun kontrolünü ele geçirirken, valilik seçimlerinde de tarihi zaferler elde etti. Trump ve partisi artık nelerin ters gittiğini anlamaya ve 2028 başkanlık seçimi öncesinde nasıl yeniden yapılanacaklarını çözmeye çalışıyor.

Trump ve yönetiminin diğer yetkilileri, ara seçimlerden 8 ay önce İran'da savaş başlatmak gibi tartışmalı adımların kendilerine zarar verdiğini kabul etti. Savaş, benzin fiyatlarının fırlamasına yol açmıştı. Ancak başkan, ülke genelindeki çekişmeli yarışlarda Cumhuriyetçi Parti kampanyalarının yüzü haline gelmiş olmasına rağmen, ara seçimlerdeki ağır yenilginin sorumluluğunu üstlenmekten büyük ölçüde kaçınıyor.

Trump, pusulada kendisi olsa "ezici bir zafer" kazanacağında ısrar etti. Yenilgi için ise bizzat şiddetle desteklediği siyasetçiler olan Cumhuriyetçi adayları ve olumsuz haberler yapan medyayı suçladı.

Peki, başkanın destekçi kitlesi gerçekte ne düşünüyor?

PF Global'ın gerçekleştirdiği yeni bir Politico anketine göre, kendisini "MAGA" destekçisi diye tanımlayanların yüzde 33'ü Cumhuriyetçilerin ara seçimlerdeki ağır yenilgisinden Trump'ın eylemlerini sorumlu tutarken, yüzde 30'u zayıf Cumhuriyetçi kampanyaları gerekçe gösterdi. Katılımcıların sadece yüzde 20'si kayıpların nedenini Demokratların güçlü kampanyalarına bağlarken, yüzde 17'si ise kararsız olduğunu belirtti.

Geçmişte Trump'a oy vermiş ancak kendisini "MAGA" destekçisi diye tanımlamayan kişilere aynı soru yöneltildiğinde ise yüzde 55'i başkanı, yüzde 17'si ise zayıf Cumhuriyetçi kampanyaları suçladı. Geriye kalanların yüzde 16'sı Demokratların güçlü kampanyalarının kayıplara yol açtığını düşünürken, yüzde 12'si kararsız kaldı.

Ara seçim süreçlerinde görev almış bir Cumhuriyetçi Parti stratejisti Politico'ya, "Seçim gününün, hem Donald Trump'ın şahsına hem de politikalarına yönelik çok net bir tepki olduğu aşikar" diye konuştu.

MAGA'nın gelecekte başarılı olabilmesi için imajını ciddi biçimde yenilemesi gerekiyor.

Kendisini MAGA destekçisi diye tanımlayan Trump seçmenlerinin yüzde 59'u, ara seçimlerde alınan ağır yenilgiye rağmen Cumhuriyetçi Parti'nin Trump'a ve onun gündemine daha fazla yaklaşması gerektiğini düşünüyor. Yüzde 28'i partinin başkandan uzaklaşması gerektiği görüşünde. Yüzde 13'ü ise kararsız.

Buna karşılık kendisini MAGA destekçisi diye tanımlamayan Trump seçmenleri tam tersi bir görüşe sahip. Bu grubun yüzde 51'i uzaklaşmanın en iyi seçenek olduğunu düşünüyor. Yüzde 30'u partinin Trump'a daha fazla yaklaşması gerektiğini söylüyor, yüzde 20'si ise kararsız.

Trump seçmenleri izlenecek yol konusunda bölünmüş durumda olsa da Beyaz Saray, Trump'ın "sonuç almaya" devam ettiğinde ısrarcı.

Beyaz Saray Sözcüsü Davis Ingle, Politico'ya, "Başkan Trump, Amerikan halkı için somut sonuçlar üretmekten asla vazgeçmeyecek ve şüphesiz Amerikan tarihindeki en başarılı ve etkili başkan diye anılacak" diye konuştu.

Independent Türkçe


İsrail, 70 yıldır Gazze sorununu neden çözemiyor? Ben-Gurion'un sözleriyle yeniden gündemde: Keşke Gazze’yi deniz yutsa

Filistinli mülteciler, 9 Kasım 1956'da Gazze Şeridi'ndeki kamplardan birinde Birleşmiş Milletler Filistinli Mültecilere Yardım ve Bayındırlık Ajansı (UNRWA) tarafından dağıtılan gıda yardımlarını almak için sırada bekliyor. (AFP)
Filistinli mülteciler, 9 Kasım 1956'da Gazze Şeridi'ndeki kamplardan birinde Birleşmiş Milletler Filistinli Mültecilere Yardım ve Bayındırlık Ajansı (UNRWA) tarafından dağıtılan gıda yardımlarını almak için sırada bekliyor. (AFP)
TT

İsrail, 70 yıldır Gazze sorununu neden çözemiyor? Ben-Gurion'un sözleriyle yeniden gündemde: Keşke Gazze’yi deniz yutsa

Filistinli mülteciler, 9 Kasım 1956'da Gazze Şeridi'ndeki kamplardan birinde Birleşmiş Milletler Filistinli Mültecilere Yardım ve Bayındırlık Ajansı (UNRWA) tarafından dağıtılan gıda yardımlarını almak için sırada bekliyor. (AFP)
Filistinli mülteciler, 9 Kasım 1956'da Gazze Şeridi'ndeki kamplardan birinde Birleşmiş Milletler Filistinli Mültecilere Yardım ve Bayındırlık Ajansı (UNRWA) tarafından dağıtılan gıda yardımlarını almak için sırada bekliyor. (AFP)

Salim Al-Rayes

“Eğer mucizelere inansaydım, denizin Gazze Şeridi’ni yutmasını dilerdim.” Eski İsrail Başbakanı David Ben-Gurion, 1957 yılında üst düzey ordu komutanlarıyla yaptığı bir görüşmede bu sözlerle, Süveyş Savaşı’nın ardından işgal edilen Gazze Şeridi’nin İsrail açısından temsil ettiği açmazın bir bölümünü özetlemişti. Bu ifade, geçici bir siyasi tutumun ötesinde, İsrail’in Gazze ile ilişkisinin onlarca yıl boyunca güvenlik, demografi, siyaset ve ahlak eksenlerinde iç içe geçecek sorunlar barındırdığının erken bir göstergesiydi.

Aradan 70 yıl geçtikten sonra, Sina Savaşı’nın 70’inci yıl dönümü vesilesiyle İsrail ordusu arşivindeki binlerce belgenin erişime açılmasıyla Ben-Gurion’un sözleri yeniden gündeme geldi. Ancak bu kez söz konusu ifadeler yalnızca tarihsel bir tutumun hatırlanması bakımından değil, Gazze’ye yönelik üç yıllık savaşın ardından İsrail’de hâlâ yanıt bekleyen soruları anlamak açısından da önem taşıyor. 1956’dan bu yana savaşlar, işgaller, geri çekilmeler ve siyasi değişimler yaşansa da Gazze, İsrail’in güvenlik perspektifinde göz ardı edilmesi güç, doğrudan kontrolünün sonuçlarına katlanılması ise bir o kadar zor bir bölge olmayı sürdürdü.

ghyjukı
Eski İsrail Başbakanı David Ben-Gurion, 1 Aralık 1947'de İsrail'in Tel Aviv kentinde, Histadrut'un kuruluşunun 28'inci yıl dönümü konferansına katılırken. (AFP)

İsrail Ordu Arşivi ve Savunma Bakanlığı, 8 Kasım 2026’da, İsrail’in 1956’daki Sina Savaşı’na verdiği isim olan Kadeş Harekâtı’na ilişkin geniş kapsamlı belgeleri içeren yeni bir dijital platformu erişime açtı. Arşivde binlerce belge ve haritanın yanı sıra 4 bin 500’den fazla fotoğraf ile savaşta görev alan ve İsrail askeri kurumunun şekillenmesinde rol oynayan komutanlara ilişkin bilgiler yer alıyor.

Yayımlanan materyaller arasında, eski Başbakan Ben-Gurion’un üst düzey ordu komutanlarıyla yaptığı görüşmenin tutanakları da bulunuyor. Görüşmede Ben-Gurion, işgalin ardından Gazze Şeridi’nin durumunu, bölgeyi elde tutmanın beraberinde getireceği zorlukları ve bunun İsrail açısından doğurabileceği güvenlik, siyasi ve ahlaki yükleri ele alıyor. Ayrıca uluslararası alanda yalnızlaşma riskine ve Gazze üzerindeki kontrolün bölge sakinlerine karşı İsrail’e yükleyebileceği sorumluluklara değiniyor. Bu dönemde İsrail, 1948’deki kuruluşunun ardından uluslararası konumunu sağlamlaştırmaya çalışıyordu.

Gazze Şeridi, İsrail’in İngiltere ve Fransa ile birlikte Mısır’a karşı savaşa katıldığı Ekim 1956’daki Süveyş Krizi sırasında İsrail kontrolüne girmişti. Mısır Cumhurbaşkanı Cemal Abdünnasır’ın Süveyş Kanalı’nı millileştirmesinin ardından başlayan savaşta İsrail ordusu, Sina Yarımadası ile Gazze Şeridi’ni ele geçirmişti. Ancak İsrail, başta ABD ve Birleşmiş Milletler olmak üzere uluslararası toplumun baskısı sonucunda sonraki aylarda bu bölgelerden çekilmek zorunda kalmıştı.

Belgelerin ortaya koyduğu mesele ise yalnızca askeri operasyonlar veya savaş hesaplarıyla sınırlı değil. Asıl dikkat çekici nokta, İsrail yönetiminin Gazze’nin geleceğine ilişkin karşı karşıya kaldığı sorular.

hyjuk
İngiliz ve Fransız kuvvetleri, Mısır Cumhurbaşkanı Cemal Abdünnasır'ın 26 Temmuz 1956'da Süveyş Kanalı'nı millileştirme kararının ardından başlayan Süveyş Krizi sırasında, 5 Kasım 1956'da Mısır'ın Port Said kenti yakınlarındaki Port Fuad'a çıkarma yapıyor. (AFP)

Ben-Gurion, o dönemde Gazze’de yaşayan yaklaşık 300 bin Filistinliden söz ediyor. Bunların yaklaşık 221 bini, 1948 Savaşı sırasında Filistin’in şehir ve köylerinden sürülen ve mülkleri ile toprakları İsrail kontrolündeki bölgelerde kalan Filistinli mültecilerden oluşuyordu. Bu insanlar, son derece sınırlı bir coğrafi alanda yaşamlarını sürdürmek zorunda kalmıştı.

Ben-Gurion, Gazze'deki nüfus meselesini Filistinlilerin yaşadığı mülksüzleşmeden bağımsız değerlendirmiyordu. Evlerini ve topraklarını kaybeden Filistinlilerin İsrail'i bu kayıpların faili olarak gördüğünü belirtiyordu. Bu durumun, Gazze üzerindeki kontrolü sıradan bir askeri işgal olmaktan çıkararak uzun vadeli bir siyasi ve güvenlik sorununa dönüştürdüğünü düşünüyordu.

Öte yandan Ben-Gurion, Gazze’nin İsrail’e ilhak edilmesini de katlanılabilir bir seçenek olarak görmüyordu. Yüz binlerce Arap nüfusun İsrail’e dahil edilmesinin doğuracağı sonuçlara, bu insanların yönetilmesi ve ihtiyaçlarının karşılanması için üstlenilecek sorumluluklara dikkat çekiyordu. Ayrıca direnişin ve güvenlik sorunlarının devam etmesi ihtimaline işaret ediyordu. İsrail’in mültecilere karşı üstlenebileceği sorumluluklar ile Birleşmiş Milletler Filistinli Mültecilere Yardım ve Bayındırlık Ajansı’nın (UNRWA) bu konudaki rolünü de gündeme getiriyordu.

Ben-Gurion’a göre Gazze üzerindeki kontrolün sürdürülmesi, İsrail’i uluslararası toplumla karşı karşıya getirebilir, ülkenin imajına ve uluslararası konumuna zarar verebilirdi. Bu durum İsrail’in yalnızlaşmasına ve Arap ülkelerine karşı ihtiyaç duyduğu silah kaynaklarından mahrum kalmasına da yol açabilirdi. Ona göre mesele yalnızca diplomatik bir maliyet değildi; İsrail’in varlığını uluslararası kamuoyu önünde meşrulaştırmak için dayandığı temelleri tehdit ediyordu.

Ben-Gurion, görüşmesinin bir bölümünde İsrail’in kendi halkı ve dünya nezdinde ahlaki varlık hakkını kaybetmesinin, varlığını da kaybetmesi anlamına geleceğini söylüyordu. Bu ifade, o dönemdeki İsrail yönetiminin Gazze üzerindeki askeri kontrolün siyasi ve insani sonuçlarından haberdar olduğunu gösteriyor. Kontrolün sürdürülmesi, ülkeyi güvenlik kaygıları ile uluslararası meşruiyetin gerekleri arasında bir çelişkiyle karşı karşıya bırakabilirdi.

Belgelerde yalnızca bu uyarılar yer almıyor. Ben-Gurion, gelecekte yaşanabilecek savaşların niteliğine de değinerek İsrail’in 1956’daki savaştan farklı bir çatışmayla karşı karşıya kalabileceği uyarısında bulunuyordu. Tel Aviv ve Hayfa gibi kentlerin bombalanabileceğini, kadınlar ve çocuklar da dahil olmak üzere sivillerin bu savaşlarda hayatını kaybedebileceğini belirtiyordu. Aradan geçen yedi on yılın ardından bu değerlendirme, İsrail ile Filistinli ve bölgesel aktörler arasındaki askeri çatışmaların geçirdiği dönüşüm ışığında dikkat çekici görünüyor. Ancak bu durum, Ben-Gurion’un sonraki savaşların ayrıntılarını öngördüğü anlamına gelmiyor.

Savaşlardan savaşlara taşınan açmaz

İsrail uzmanı ve araştırmacı İsmet Mansur, kamuoyuna açıklanan belgelerin öneminin yalnızca tarihsel açıklamaları yeniden gündeme getirmesinde yatmadığını, aynı zamanda İsrail’in 70 yıl önce karşı karşıya kaldığı soruları yeniden ortaya çıkardığını belirtiyor.

Şarku’l Avsat’ın Al Majalla’dan aktardığı analize göre Mansur, yaptığı değerlendirmede, “Ben-Gurion’un konuşmasında dikkat çekici olan, koşullar siyasi, askeri ve demografik açıdan büyük ölçüde değişmiş olsa da aynı açmazın, soruların ve İsrail’in bugün de Gazze konusunda karşı karşıya olduğu zorlukların varlığını sürdürmesi anlamına geliyor. 1956’da yaklaşık 300 bin kişinin yaşadığı Gazze Şeridi’nin nüfusu bugün 2 milyonu aşmış durumda. Bu da nüfus meselesini hiç olmadığı kadar karmaşık hale getiriyor” ifadelerini kullandı.

gbhyju
Mısır ordusuna bağlı bir birlik, 6 Kasım 1956'da Süveyş Krizi sırasında. (AFP)

Gazze’nin Ben-Gurion’un hesaplarında hem bir güvenlik açığı hem de İsrail’in vazgeçemediği, ancak kontrolünün sonuçlarından da kurtulamadığı bir bölge olduğunu belirten Mansur, “Denizin Gazze Şeridi’ni yutması” ifadesinin İsrail’in karşı karşıya kaldığı çıkmazın boyutunu yansıttığını söyledi. Mansur’a göre İsrail, aradan geçen 70 yılda bu açmazı aşmayı başaramadı.

Mansur, “İsrail bu sorunla ne Gazze üzerindeki doğrudan kontrolü sırasında ne de eski Başbakan Ariel Şaron’un 2005’te gerçekleştirdiği çekilmenin ardından başa çıkabildi. Son savaşta bölgeye askeri olarak yeniden dönmesi de sorunu çözmedi. Demografik mesele ve Gazze’nin İsrail’in güvenlik hesaplamalarında oluşturduğu tehdit hâlâ varlığını koruyor” değerlendirmesinde bulundu.

Mansur’a göre Ben-Gurion’un açıklamalarının yeniden hatırlanması, sorunun artık yalnızca güvenlikle sınırlı olmadığını ortaya koyuyor. Demografik, insani ve siyasi boyutların yanı sıra İsrail’in uluslararası ilişkileri ve Gazze’deki politikalarının en yakın müttefikleriyle ilişkilerinde yarattığı gerilim de bu açmazın parçalarını oluşturuyor.

İşgalden çekilmeye: Araçlar değişti, sorular aynı kaldı

Gazze sorunu 1956 ile sınırlı kalmadı. Haziran 1967 Savaşı’nın ardından bölge yeniden İsrail işgaline girdi ve doğrudan askeri yönetim altında yeni bir döneme başladı. Bu süreç, bölge halkı ve toprak üzerindeki kontrolün yanı sıra Gazze’deki siyasi ve güvenlik gerçekliğini yeniden şekillendirme girişimleriyle şekillendi.

Sonraki yıllarda Gazze, İsrail ile Filistinliler arasındaki başlıca çatışma alanlarından biri haline geldi. İki İntifada'ya, tekrarlanan askeri operasyonlara ve Oslo Anlaşmaları'nın ardından Filistin Yönetimi'nin kurulmasına tanıklık eden bölge, 2007'de Hamas'ın kontrolüne geçti.

dvfghyjukı
Süveyş Krizi sırasında deniz trafiğinin yavaşladığı Port Said'de, Mısırlı ve Yunan kılavuz kaptanların yönlendirdiği gemi konvoyu, 16 Eylül 1956. (AFP)

Ariel Şaron hükümeti, Eylül 2005'te tek taraflı çekilme planını uygulayarak İsrail yerleşimlerini tahliye etti ve askerlerini Gazze Şeridi'nin içinden çıkardı. Bu adım, İsrail'in bölge içindeki kalıcı askeri ve yerleşimci varlığını sona erdirdi ancak çevresi üzerindeki kontrolünü ortadan kaldırmadı. İsrail hava sahası ve deniz sahasını, sınır kapılarının büyük bölümünü, insan ve mal hareketliliğini kontrol etmeyi sürdürdü. Refah Sınır Kapısı ise Mısır, Filistin Yönetimi, Avrupa Birliği ve İsrail arasındaki düzenlemeler ile ilgili anlaşmalar çerçevesinde farklı bir statüye sahip oldu.

İsrail'in o dönemdeki gerekçelerine göre çekilme, Filistinlilerle doğrudan teması azaltmayı ve Gazze'nin yönetiminin doğurduğu güvenlik ve demografik yükleri hafifletmeyi amaçlıyordu. Ancak bu adım, çatışmayı sona erdirmediği gibi istikrarlı bir siyasi düzenin kurulmasını da sağlamadı.

Hamas'ın 2007'de Gazze'nin kontrolünü ele geçirmesi ve İsrail'in bölgeye uyguladığı ablukanın ardından Gazze, ekonomik ve siyasi açıdan daha fazla tecrit edildi. Bu dönemde tekrarlanan askeri çatışmalar yaşanırken bölgeyi kimin yöneteceği ve İsrail'in Gazze halkıyla ilişkisinin nasıl şekilleneceği soruları çözümsüz kaldı.

Bu çerçevede Ben-Gurion'un uyarıları, 2005'teki çekilme kararı ve son savaş arasında yapılacak karşılaştırma, İsrail'in düşünce yapısındaki değişimleri anlamak açısından önem taşıyor. Ben-Gurion, Gazze'nin ilhakının İsrail'e istemediği demografik, siyasi ve ahlaki sorumluluklar yükleyeceğini düşünüyordu. Şaron ise bölgenin içinden çekilerek bu sorumlulukların bir bölümünü azaltmaya, ancak dışarıdan kontrol araçlarını korumaya çalıştı. 7 Ekim 2023'ün ardından ise Gazze üzerindeki kontrol meselesi, farklı koşullar ve daha geniş askeri ve siyasi hedeflerle yeniden İsrail tartışmalarının merkezine yerleşti.

2023 savaşı: Aynı açmaza daha yıkıcı araçlarla dönüş

Hamas'ın 7 Ekim 2023'te düzenlediği saldırı, İsrail'in Gazze'ye yaklaşımında bir dönüm noktası oldu. İsrail hükümeti savaşın hedeflerini Hamas'ın askeri ve yönetim kapasitesini ortadan kaldırmak, İsrailli esirleri geri getirmek ve benzer bir saldırının tekrarlanmasını önlemek olarak açıkladı.

Askeri operasyonların genişlemesiyle tartışmalar, yalnızca Gazze kaynaklı saldırıların nasıl önleneceğiyle sınırlı kalmadı. Bölgenin gelecekte nasıl yönetileceği, İsrail askeri varlığının sürdürülüp sürdürülmeyeceği ve Hamas'ın yerine nasıl bir yönetimin kurulabileceği soruları da gündeme geldi.

Aradan geçen üç yılın ardından savaşın bilançosu, askeri güç kullanma kapasitesi ile istikrarlı bir siyasi ve idari çözüm üretme kapasitesi arasındaki büyük uçurumu ortaya koyuyor. Dünya Bankası, Birleşmiş Milletler ve Avrupa Birliği'nin Nisan 2026'da yayımladığı ortak değerlendirmeye göre Gazze'nin kentsel, ekonomik ve sosyal altyapısı büyük ölçüde yıkıma uğradı. 1,9 milyondan fazla Filistinli bölge içinde yerinden edilirken 1,2 milyondan fazla kişi evini kaybetti.

sx
İsrail sınır polisi mensupları, yerleşimlerin tahliyesine yönelik tatbikat kapsamında, 8 Ağustos 2005'te İsrail'in güneyindeki bir askeri üsse girerken. (Reuters)

Bu rakamlar yalnızca insani felaketin boyutunu göstermiyor. Aynı zamanda nüfusun yaşayabileceği alanların daralması, temel hizmetlerin zarar görmesi ve yaşam koşullarına ilişkin ihtiyaçların artması nedeniyle Gazze'nin yeniden yönetilmesi ve imar edilmesine yönelik her türlü planın ne kadar karmaşık hale geldiğini de ortaya koyuyor.

Tarihsel karşılaştırmanın dikkat çekici çelişkilerinden biri burada belirginleşiyor. Ben-Gurion, 1956'da Gazze'deki 300 bin Filistinliyi bölgenin kontrolüne ilişkin açmazın bir parçası olarak değerlendirirken bugün söz konusu olan, 365 kilometrekareyi aşmayan Gazze Şeridi'nin yüzde 40'ından daha az bir bölümünde yaşayan 2 milyondan fazla insanın geleceği. Geniş çaplı yıkım, bu insanların konutlarının ve altyapısının önemli bir bölümünü kullanılamaz hale getirdi.

Dolayısıyla aradan geçen 70 yıl, sorunun demografik boyutunu azaltmak yerine daha da karmaşıklaştırdı. Mülteci meselesinin devam etmesi ve yeni nesillerin de topraklarından koparılma ve yurtlarını kaybetme hafızasını devralması, bu karmaşıklığı artırdı.

Bu durum, güvenlik sorununun 1950'lerden bu yana aynı kaldığı anlamına gelmiyor. Çatışmanın niteliği değişti, Filistinli grupların askeri kapasitesi gelişti ve bölgesel koşullar farklılaştı. 7 Ekim saldırısı da İsrail'in güvenlik ve caydırıcılık sistemindeki derin başarısızlıkları ortaya çıkardı. Ancak bütün bu değişimler, Ben-Gurion'un toprak üzerindeki kontrol ile Filistinlilere karşı sorumluluk arasındaki ilişkiye dair gündeme getirdiği soruları ortadan kaldırmadı. Güvenliği sağlama arzusu ile Gazze'yi yönetmenin sonuçlarını üstlenmekten kaçınma çabası arasındaki çelişki de varlığını korudu.

Bu açmaz, İsrail'de ertesi gün tartışmalarında daha belirgin hale geliyor. İsrail, Hamas'ın askeri ve idari kapasitesini yeniden kazanmasını engellemek ve Gazze'nin bir kez daha tehdit kaynağına dönüşmesini önleyecek güvenlik düzenlemeleri oluşturmak istiyor. Ancak aşılması güç bir soruyla karşı karşıya: Gazze'yi kim yönetecek? Filistinliler arasında uzlaşma sağlanmadan veya bölünme ve çatışma ortamını doğuran siyasi sorunlar ele alınmadan alternatif bir yönetim kurulabilir mi? İki milyondan fazla insanın yeniden inşası ve temel hizmetlerinin sağlanması sorumluluğunu kim üstlenecek?

Son üç yılda yaşananlar, kurumların ve altyapının yıkılmasının mutlaka alternatif bir sistem kurma kapasitesine sahip olmak anlamına gelmediğini gösterdi. Filistinli bir tarafın askeri açıdan zayıflatılması da siyasi meşruiyet, temsil veya toplumun yönetimi sorunlarını kendiliğinden çözmüyor. Geçiş dönemi yönetimi, silahsızlanma, İsrail'in çekilmesi ve yeniden imar konularındaki tartışmalar sürerken bu dosyaların birbirine bağlı olduğu ve birbirinden bağımsız ele alınamayacağı görülüyor.

Güvenlik ve demografi: İsrail'in çözüm arayışlarının sınırları

Yönetim ve kontrol sorunu, Ben-Gurion'un 70 yıl önceki konuşmasında da yer alan demografik meseleyle doğrudan bağlantılı. Daha önce de belirtildiği gibi Gazze'deki Filistinli nüfus 2 milyonu aştı. Bunların üçte ikisinden fazlasını mülteciler ve onların torunları oluşturuyor. Nüfus artışı, sınırlı coğrafi alan, devam eden yerinden edilme ve konutların yıkılması, bölge sakinlerinin hakları ve siyasi gelecekleri ele alınmadan Gazze'deki gerçekliği yeniden şekillendirmeye yönelik her girişimi daha da karmaşık hale getiriyor.

İsmet Mansur, “İsrail, Gazze'den çekilerek bu açmazı aşmayı başaramadığı gibi bölgeye askeri olarak yeniden dönerek de sorunu çözemedi” diyor. Mansur'a göre mesele, doğrudan güvenlik hesaplarının ötesine geçerek insani ve demografik boyutları, ayrıca İsrail'in uluslararası ilişkilerinde ödediği siyasi bedeli de kapsıyor.

Mansur'un değerlendirmesine göre son savaş, Gazze'deki nüfus yoğunluğuyla başa çıkmanın yollarından biri olarak İsrail siyasi söyleminde zaman zaman gündeme getirilen zorla göç ettirme fikrini yeniden öne çıkardı. Ancak bu yaklaşımın sorunu çözmeyi başaramadığını belirten Mansur, Gazze'ye bölge sakinlerinden kurtulma veya demografik yapısını değiştirme perspektifiyle yaklaşılmasının kalıcı bir çözüm getirmeyeceğini ifade ediyor.

Mansur, “İsrail çatışmaya kapsamlı bir siyasi çözüm bulmadığı sürece bu açmaz varlığını sürdürecek ve bir aşamadan diğerine taşınacak. Filistinlilerin varlığını ve haklarını görmezden gelen ya da askeri güç kullanarak onları aşmaya çalışan çözümler, Gazze'nin İsrail'in önüne koyduğu soruları ortadan kaldırmıyor; aksine bu soruları daha karmaşık koşullarda yeniden üretiyor” değerlendirmesinde bulunuyor.

Bu değerlendirme, Ben-Gurion'un açıklamalarının uluslararası yalnızlaşma ve kontrolün ahlaki maliyetine ilişkin bölümünü de yeniden gündeme getiriyor. İsrail Başbakanı 1956'da Gazze'yi kontrol altında tutmanın ülkesini uluslararası baskıya maruz bırakabileceğini, silah temin etme kapasitesini etkileyebileceğini ve dünya nezdindeki imajına ve konumuna zarar verebileceğini düşünüyordu. Aradan geçen 70 yılda ise İsrail'in Gazze politikalarına yönelik eleştirilerin artmasıyla bu mesele uluslararası tartışmalarda çok daha fazla yer tutmaya başladı.

Savaşın bedeli artık yalnızca askeri kayıplar ve ekonomik maliyetlerle sınırlı değil. İsrail'in müttefikleriyle ilişkilerine, sivil nüfusa karşı sorumluluklarına ilişkin hukuki ve siyasi tartışmalara, sivillerin korunması ve insani yardımın sağlanması gerekliliğine de yansıyor. Yeniden imar krizinin devam ettiği bir ortamda meselenin yalnızca güvenlik düzenlemeleriyle çözülebileceği görünmüyor. İki milyondan fazla Filistinlinin geleceği, geçici askeri veya idari düzenlemelere indirgenemeyecek kadar kapsamlı bir sorun oluşturuyor.

Bu nedenle Ben-Gurion'un açıklamalarını, sonraki gelişmelerin tamamını anlamaya yönelik bir reçete olarak okumak veya İsrail'in düşünce yapısının 70 yıl boyunca değişmeden kaldığını varsaymak doğru olmaz. Hükümetler, askeri doktrinler ve bölgesel koşullar değişti. İsrail ile Filistinliler arasındaki çatışmanın niteliği de farklılaştı. Ancak belgeler, İsrail'in henüz kalıcı yanıtlar bulamadığı temel soruların varlığını sürdürdüğünü gösteriyor: Gazze, sakinleri siyasi ve insani haklara sahip insanlar olarak görülmeden nasıl bir güvenlik tehdidi olarak ele alınabilir? İsrail, bölge üzerindeki kontrolünü sürdürürken bunun sorumluluklarını üstlenmekten nasıl kaçınabilir? Çatışmayı sona erdirecek siyasi bir perspektif olmadan güvenlik sağlanabilir mi?

 Bu belgelerin yeniden gündeme getirilmesinin önemi, sorunun yeni olmadığını ve bir gecede çözülemeyeceğini hatırlatmasında yatığını belirten Mansur “köklü çıkış yolu, Gazze'yi askeri güç veya zorla göç yoluyla ortadan kaldırılabilecek bir güvenlik ya da demografi sorunu olarak ele alma girişimlerini tekrarlamak değil, kapsamlı bir çözüm bulmaktan geçiyor. Bu yaklaşımların başarısızlığı, çatışmanın köklerini ele alan siyasi bir çözüm bulunana kadar İsrail'in açmazının nesilden nesile devam etmesi anlamına geliyor” dedi.

xdcfvgbhn
Gazze Şeridi'nin güneyindeki Han Yunus'ta bir okulun içinde kurulan yerinden edilmiş Filistinlilere ait kamp, 18 Kasım 2026. (Reuters)

Ben-Gurion, 1956'da Gazze hakkında konuşurken aradan geçen on yılların ardından bölgenin böylesine büyük bir savaşa sahne olacağını, nüfusunun bu denli artacağını ve kontrol, güvenlik ve sorumluluk konularında dile getirdiği soruların bu kadar keskin biçimde yeniden gündeme geleceğini belki de öngörememişti. Ancak yayımlanan belgelerin ortaya koyduğu üzere, Gazze üzerindeki kontrolün bölgenin İsrail'in hesaplarında temsil ettiği sorunu ortadan kaldırmayacağının farkındaydı.

Kalıcı biçimde sağlanamayan güvenlik, siyasi çözüm üretemeyen kontrol politikaları ve varlığı ya da hakları görmezden gelinemeyecek bir nüfus... Gazze bugün coğrafyanın ve askeri operasyonların sınırlarını aşan tarihsel bir açmazla karşı karşıya. Ben-Gurion'un sözlerinin üzerinden 70 yıl geçmesine rağmen soru hâlâ geçerliliğini koruyor: İsrail, Gazze'yi yönetmenin ve kontrol altında tutmanın bir yolunu mu arıyor, yoksa bölgeyi kendi hesaplarında kalıcı bir açmaza dönüştüren çatışmayı sona erdirecek siyasi bir uzlaşmaya mı yöneliyor?


Yapay zeka skandalı Güney Kore Eğitim Bakanı koltuğundan etti

Güney Kore'nin başkenti Seul'deki Kyung Hee Üniversitesinde, yapay zekâ destekli kopya girişimlerini önlemeye yönelik tedbirler kapsamında öğrenciler önlük giyerek yazılı sınava giriyor. (DPA)
Güney Kore'nin başkenti Seul'deki Kyung Hee Üniversitesinde, yapay zekâ destekli kopya girişimlerini önlemeye yönelik tedbirler kapsamında öğrenciler önlük giyerek yazılı sınava giriyor. (DPA)
TT

Yapay zeka skandalı Güney Kore Eğitim Bakanı koltuğundan etti

Güney Kore'nin başkenti Seul'deki Kyung Hee Üniversitesinde, yapay zekâ destekli kopya girişimlerini önlemeye yönelik tedbirler kapsamında öğrenciler önlük giyerek yazılı sınava giriyor. (DPA)
Güney Kore'nin başkenti Seul'deki Kyung Hee Üniversitesinde, yapay zekâ destekli kopya girişimlerini önlemeye yönelik tedbirler kapsamında öğrenciler önlük giyerek yazılı sınava giriyor. (DPA)

Güney Kore Eğitim Bakanı, üniversiteye giriş sınavları öncesinde geçen hafta ortaya çıkan yapay zekâ destekli kopya skandalının ardından bugün (Pazar) istifa ettiğini açıkladı.

Ülkede, her yıl düzenlenen ve üniversiteye girişte belirleyici olan sınavlarda yeni teknolojiler kullanılarak kopya çekilmesine ilişkin endişeler arttı. Vergi muhasebeciliği sınavında birinci olan adayın, sınavda neredeyse tam puan almak için gizli kamera ve akıllı telefon kullandığını itiraf etmesi tartışmaları alevlendirdi.

csdfgt
Öğrenciler, Seul'de Sungkyunkwan Üniversitesinin erken kabul sınavlarının ardından sınav merkezinden ayrılıyor. (AFP)

Yaklaşık dokuz saat süren ve "Suneung" olarak bilinen üniversiteye giriş sınavı, Güney Kore'de saygın üniversitelere girebilmenin ve yüksek maaşlı işlere ulaşmanın en önemli yollarından biri olarak görülüyor. Sınavın, yoğun rekabetin yaşandığı toplumda evlilik şansını dahi artırdığına inanılıyor.

Söz konusu itirafın ardından yetkililer, sınavlarda kopya çekilmesini önlemek amacıyla bir dizi tedbiri hızla devreye soktu. Bu kapsamda kablosuz internet ağları engellendi, düğmelerin gizli kamera içerebileceği endişesiyle öğrencilerin gömlek düğmelerine etiketler yapıştırıldı. Ancak Eğitim Bakanı Choi Kyo-jin, sınav öncesinde kamuoyunun endişelerini gidermekte zorlandı.

xdvfgb
Güney Kore'nin başkenti Seul'de, yıllık üniversiteye giriş sınavının başlamasını bekleyen bir öğrenci dijital cihazlarını plastik bir poşete koyuyor. (AP)

Choi, X hesabından yaptığı açıklamada, "Sınavlar büyük bir olay yaşanmadan tamamlandı. Ancak sorumlu bakan olarak, gerekli hazırlıkları önceden yeterince yapamadığımız yönündeki kamuoyu eleştirilerinden muaf olduğumu düşünmüyorum" ifadelerini kullandı.

Sınavların tamamlanmasının ardından tüm sorumluluğu üstlendiğini belirten Choi, "Sorumluluğun tamamını kabul ediyor ve istifamı sunuyorum" dedi.

xcdsfgth
Bir öğrenci, devlet tarafından düzenlenen Üniversite Akademik Yeterlilik Sınavı'na girmek üzere Seul'deki Chung-Ang Lisesine geldiğinde annesinden destek alıyor. (EPA)

Cumhurbaşkanlığı Ofisi, Cumhurbaşkanı Lee Jae-myung'un istifayı kabul ettiğini bildirdi.

72 yaşındaki bakan, geçen pazartesi günü parlamentoda düzenlenen oturumda, kopya çekmeye çalışanları tespit etme konusunda yetkililere güvenip güvenmediği yönündeki soruya verdiği yanıt nedeniyle de eleştirilmişti.

Choi, "Yaşım ilerlediği için bunu başarabileceğimden emin değilim" demişti. Bu açıklama ülkede geniş çaplı tepkiye yol açmıştı.

Eğitim Bakanı, sınav öncesinde  düzenlenen basın toplantılarına da katılmadı. Önleyici tedbirleri kamuoyuna açıklama görevini bakan yerine yardımcılarından biri üstlendi.

scdv
Güney Kore'nin başkenti Seul'deki sınav salonlarından birinde, üniversiteye giriş sınavının başlamasını bekleyen öğrencilerin gözlükleri kontrol edilmeyi bekliyor. (Reuters)

Yetkililer, perşembe günü gerçekleştirilen sınavlarda elektronik cihazların kullanımıyla ilgili 111 ihlalin tespit edildiğini açıkladı. Bu ihlallerin yaklaşık yarısı, öğrencilerin teslim etmeleri gerektiği halde yanlarında tuttukları akıllı telefonları tespit etmek amacıyla hükümetin gönderdiği üç uyarı mesajı sayesinde ortaya çıkarıldı.