İran-İsrail, "Gölge Savaşı" şiddetleniyor... İki ülke 1979'dan beri ilk defa sıcak çatışmaya bu kadar yakın

(Reuters- AFP)
(Reuters- AFP)
TT

İran-İsrail, "Gölge Savaşı" şiddetleniyor... İki ülke 1979'dan beri ilk defa sıcak çatışmaya bu kadar yakın

(Reuters- AFP)
(Reuters- AFP)

İran ve İsrail, gergin ilişkiler içinde olan iki ülke.
Ancak bu gerginlik hiç olmadığı kadar artmış durumda.
İsrail, uzun zamandan beri Suriye içinde bulunan İran güçlerini vuruyor.
İran da özellikle geçmiş yıllarda finanse ettiği Filistinli gruplar ve Hizbullah aracılığıyla İsrail'e yönelik saldırıları destekliyor.
Ancak son dönemlerde karşılıklı saldırıların daha direkt yapıldığı, çeşitlendiği ve geniş coğrafyaya yayıldığı görülüyor.
Hatta artık İran içindeki bazı saldırıların bizzat İsrail tarafından yapıldığı öne sürülüyor.
Örneğin 27 Kasım 2020 tarihinde İran'ın nükleer ve füze programının en önde gelen isimlerinden olan Savunma Bakan Yardımcısı Muhsin Fahrizade ülkesinde uğradığı silahlı bir suikast sonucu öldürüldü.
İranlı yetkililer, bu saldırıdan İsrail gizli servisi Mossad'ı sorumlu tuttu.
Yine İran'ın savunma sanayisinde veya nükleer projelerinin geliştirilmesinde görev alan başka uzmanlar da geçmiş yıllarda benzer suikastlar sonucu hayatını yitirmiş, Tahran yönetimi bu saldırılardan da Mossad'ı suçlamıştı.
Ancak yaşanan yeni gelişmeler iki ülke arasındaki gizli savaşın artık denizlere de yayıldığını gösterdi.

Gemilere karşılıklı saldırılar
İlk olarak İsrail'in bir süreden beri Suriye'ye yük götüren İran tankerlerine farklı tarihlerde Akdeniz'de saldırı düzenlediği ve en az 12 İran tankerinin batırılmayacak şekilde vurulduğu öne sürüldü.
Bu iddia Umman Körfezi'nde bir İsrail gemisine saldırı düzenlenmesinin ardından ortaya atıldı.
İran'ın bu saldırılara misilleme amacıyla İsrail gemisine saldırdığı iddia edildi.
Derken yine geçen günlerde Kızıldeniz'de bir İran gemisi daha saldırıya uğradı.

İran, Natanz Nükleer Tesisi'ndeki patlamadan İsrail'i sorumlu tuttu
Aynı günlerde İran'ın Natanz Nükleer Tesisi'nde bir patlama meydana geldi.
İran Dışişleri Bakanı Muhammed Cevad Zarif, saldırıdan İsrail'i sorumlu tuttu ve intikam alacaklarını söyledi.
Zarif, tesiste büyük hasar olmadığını da öne sürdü.
İsrail'den yapılan dolaylı açıklamalarda saldırı üstlenildi ancak patlamanın bir bombadan değil, siber saldırıdan kaynaklandığı ve tesise ciddi zarar verdirilerek, dokuz ay süreyle yeni uranyum zenginleştirilemeyecek hale getirildiği iddia edildi.
Aynı tesisin geçen yıl da bir siber saldırıya uğradığı biliniyor.

Erbil'de Mossad üssü vuruldu iddiası
Bu olaydan hemen sonra bu sefer de önce Birleşik Arap Emirlikleri açıklarında bir İsrail gemisi vuruldu.
Devamında da Irak Kürdistan Bölgesel Yönetimi'nin başkenti Erbil'de Mossad'a ait olduğu öne sürülen bir üsse İran yanlısı olduğu ve adı duyulmamış bir grup tarafından saldırı düzenlendiği ve ölenlerin olduğu gündeme getirildi. 
IKBY'li yetkililer ise Erbil'de Mossad üssü olmadığını, böyle bir olayın yaşanmadığını söylerken, İran yanlısı kaynaklar iddialarında ısrarlı.

"Süreç küçük çaplı da olsa bir savaş ihtimalini barındırıyor"
Peki bu tür olaylar daha ne kadar devam edebilir? İki ülke arasında sıcak savaş riski var mı?
Bu soruları ilk olarak İran uzmanları Savash Porgham ile Arif Keskin'e yönelttik.
Porgham, iki ülkenin uzun süreden beri Suriye'da örtülü savaştığını belirtti. Porgham'a göre iki ülke arasındaki bu durum "Gölge Savaşı".
Porgham, devam eden "Gölge Savaş"ta İsrail'in bir süreden beri farklı bir şey yaparak direkt İran içinde operasyonlar düzenlemeye başladığını söyledi. Porgham, "İsrail ve İran, 1979'daki İslam devriminden bu yana sıcak savaşa en yakın noktada" dedi.
Keskin ise son durumu "1979'dan günümüze kadar baktığımızda İran ve İsrail ilişkilerinin en tehlikeli, öngörülemez sürece girdiğini düşünüyorum. Bu süreç küçük çaplı da olsa bir savaş ihtimalini barındırıyor" diye özetledi.

"İran, İsrail saldırılarına karşı koyamıyor"
Her iki uzmanın da dikkati çektiği bir noktada İran'ın zafiyeti ve İsrail'in İran içerisindeki etkinliği.
Porgham, yaşanan son olayların İran'ın istihbaratı ve güvenlik birimleri içerisinde çok önemli bir gediğin açıldığını gösterdiğini öne sürdü.
Porgham, İran'ın nükleer programına dair gizli belgelerin bile İsrail tarafından ele geçirilip, Netanyahu tarafından televizyonlarda gösterildiğini hatırlatarak şöyle devam etti:
"İran, inanılmaz biçimde kendi içinde İsrail'in saldırılarına karşı koyamıyor. İsrail, İran'ın en korunaklı yerlerinde operasyon yapabiliyor. Bakıldığında İran'ın İsrail karşısında bir altta kalmışlığı görünüyor."

"İsrail, İran'a istihbari olarak nüfuz etti"
Keskin ise son gelişmelerin İsrail'in ciddi şekilde İran'a istihbari olarak nüfuz ettiğini ve bunun İran'ın nükleer çalışmalarına, istihbarat birimlerine hatta askeri alanlarına kadar uzandığını öne sürerek, şunları söyledi:
"Neredeyse İran'ı felç etmiş durumda. Son dönemlerde İran devlet yetkilileri de bunu itiraf ediyor. İran Cumhurbaşkanı Birinci Yardımcısı İshak Cihangiri, demecinde ‘Açıkça söylüyorum güvenlik olarak inanılmaz açığımız var' dedi. Yine Devrim Muhafızları eski komutanı Muhsin Rızai, her alanda casusluk yapıldığını söyleyerek yabancı istihbarat servislerinin İran'da güvenlik bürokrasisindeki nüfuzunu bir nevi itiraf etti."

"İran, intikam alacağız diyor ama yaptığı bir şey de yok"
İsrail'in eylemlerine karşın İran'ın ciddi bir karşılık veremediğini de öne süren Keskin, iddialarını şöyle sürdürdü:
"İran sürekli intikam alacağız diyor ama yaptığı bir şey de yok. İran'ın acizliği ülke içinde yönetimin meşruluğunu da tartışma konusu yapıyor. İçeride dayılanıyorsunuz ama İsrail'e bir şey yapamıyorsunuz deniyor. Devletin kendini koruyamadığı düşüncesi gelişiyor."

"İsrail, ABD'nin İran'la anlaşmasını istemiyor"
Gerek Porgham gerekse Keskin, İran ve İsrail arasında gerilimin yükselmesinin Biden yönetiminin İran'la yeniden nükleer görüşmelere başlama niyetinden kaynaklandığını iddia ederek, İran ile ABD arasında varılacak bir mutabakatın İran'ı güçlendireceğinden endişe eden İsrail'in bunun önüne geçmek için elinden geleni yapacağını deklere ettiğini hatırlattılar.
Porgham, İran'ın nükleer programına yönelik müzakerelerin Viyana'da başladığını hatırlatarak, bu müzakerelerde ilerleme sağlandıkça İsrail ile İran'ın gölge savaşının daha fazla sertleştiğini öne sürdü.

"Sıcak çatışmaya hiç bu kadar yakın olmadılar"
Savaş ihtimalinin güçlenmesine karşın bunun gerçekleşmesinin de kolay olmadığını söyleyen Porgham, sözlerini şöyle sürdürdü:
"İran askeri gücü İsrail teknolojisiyle açık bir savaşta boy ölçüşemez ama İran'da bağlı örgütler üzerinden Lübnan'da ve Körfez'de İsrail gemilerine karşı asimetrik savaş yürütebilir. Sıcak çatışma riski var ve 42 yıldır sıcak çatışmaya hiçbir bu kadar yakın olmadılar. Endişeyle takip ediyorum."

"İsrail, nükleer görüşmelerin masasının çerçevesini belirleyecek noktada"
Son olayların ardından İran ve İsrail'in daha sert karşı karşıya geleceğinin görüldüğünü belirten Keskin ise uğradığı saldırıların İran devletini imajını korumak için bir şeyler yapmaya zorladığını belirterek, İran'ın içinde olduğu karmaşayı şöyle anlattı:
"İran nükleer dosyasının bundan sonra nereye evrileceğine sadece ABD ve İran görüşmeleri açısından bakmakta yanlış. Şu an itibariyle İsrail masada olmasa da yaptıklarıyla masanın çerçevesini belirleyecek noktaya gelmiştir. Muhsin Fahrizade öldürüldüğünde İran ek protokolden çıktı. Natanz tesisine saldırının ardından şimdi de yüzde 60 uranyum zenginleştirmeye başladık denildi. Her ikisi de İsrail operasyonlarına tepki olarak yapıldı. Bunlar da İsrail eylemlerinin İran'ın görüşmelerini etkileyecek noktada olduğunu gösteriyor."

Kasım Süleymani'nin öldürülmesi İran'ın operasyon gücünü azalttı mı?
Her iki uzmana da Kasım Süleymani'nin öldürülmesinin ardından İran'ın dış operasyon gücünün azalıp azalmadığını, sorduk.
Porgham, Süleymani'nin önemine değindikten sonra İran'ın operasyonel gücünün Kasım Süleymani öncesi ve sonrasında çok önemli değişimler gösterdiğinin söylenebileceğini belirtti.

İran'ın kaygısı ABD'nin işe karışması
Buna karşılık Keskin, İran'ın karşılık verememesinin Kasım Süleymani'nin olmamasından kaynaklanmadığını öne sürerek, "İran karşılık verirse İsrail'in daha sert karşılık vereceğini biliyor. İsrail'in kendisini karşılıklı misillemelere sokarak olayı büyüterek bu şekilde ABD'yi de işin içine çekmeye çalıştığından çekiniyor ve korkuyor" iddiasında bulundu.

"İran şimdilik Hizbullah kartına oynamayacak"
Keskin ayrıca İran'ın Hizbullah kartını oynamak içinde henüz erken olduğunu düşündüğünü belirterek, "İran zamanından önce bir hareket yapmak istemiyor. Tansiyon yükselirse İsrail – Hizbullah çatışması olabilir ama İran bunun için erken olduğunu düşünüyor" dedi.

İsrail, İran'ı Suriye'de Rusya'nın onayıyla mı vuruyor?
İsrail'de yaşayan gazeteci Rafael Sadi ise İran rejiminin İsrail'i yok etmeyi, denize dökmeyi hedeflediğini dile getirdiğini hatırlatarak bundan dolayı İran'a karşı yürütülen mücadele kapsamında Suriye içindeki İran hedeflerinin vurulduğunu belirtti.
Sadi, Suriye'deki İran hedeflerinin vurulmasının Rusya ile İsrail arasında varılan mutabakat kapsamında olduğunu ve Rusya'nın İsrail uçaklarına engellemede bulunmadığını öne sürdü.

İran gemisi İsrail kıyılarına bilerek petrol sızdırdı iddiası
İran'ın nükleer projesinin iddia ettiği gibi barışçıl hedefler içermediğini de öne süren Sadi, "Nükleer enerji veya silah sahibi hiçbir ülkenin ağzından bir diğerini imha edeceği ifadelerini duymuş değiliz. Halbuki İran İsrail'i atom bombası atarak yok etmekten söz eden ilk ülkedir" şeklinde konuştu.
İran'ın İsrail gemilerine yönelik saldırılar düzenlediğini aktaran Sadi, hatta bir Suriye'ye kaçak petrol taşıyan bir İran tankerinin İsrail kıyılarına petrol sızdırarak bilerek çevre kirliliği yarattığını iddia etti.

"İsrail'in tutumu Biden'ın İran politikasından bağımsız"
Sadi, İsrail ve İran arasında gerilen ilişkilerde Biden yönetiminin İran'la görüşme konusundaki tutumundan bağımsız olduğu görüşünde.
Sadi, İsrail'in Biden yönetiminin alacağı kararların kendi bilecekleri bir iş olduğunu söylediğini ancak güvenliklerini kimseye bırakmayacaklarını ve gerekirse kendi göbeklerini kendilerinin keseceğini deklere ettiğini de hatırlatarak şöyle devam etti:

"İsrail, nükleer santrale sabotajı kerhen de olsa kabullendi"
"Bunun sonucunda da İran Natanz  nükleer santralinde uranyum zenginleştirmeye başlanacağı haberi ile  her nasıl olduysa  santralin elektrikleri kesilivermiş ve trafosu patlamıştır. Hasar ifade edildiği kadarı ile 9 aylık bir gecikmeye sebebiyet vermiştir. İsrail şimdiye kadar ki politikaları gereğince bu tür eylemlerinde sessiz kalmayı yeğlemiş ve sorumluluk almamıştır. İlk kez bu olayda  yarım ağızla olsa bile ki öncelikle yabancı istihbarat kurumlarının ifadesine göre ibaresi ile haber İsrail basınında da yer almış hatta aynı  gün Başbakan Netanyahu, ordu mensupları ile bulunduğu şehitleri anma töreni arifesinde kendilerini kutlamış ve İsrail'in vatanı koruması için daima görevde oldukları için bu  eylemi de  kerhen kabullenmiştir."

"ABD'lilere siz olmasanız da biz devam edeceğiz mesajı verildi"
Sadi, bu kabullenmenin arkasında  sadece İran'a verilen bir mesaj olmadığını belirterek, "Aynı  zamanda Amerikalılara da siz bu işin içinde yanımızda olmazsanız bile biz gerekeni yapmaya devam edeceğiz denmekteydi. Hoş kaldı ki bu elektrik kesintisi Amerikalıların da az hoşuna gitmemiş değildi" ifadelerini kullandı.

"İran'ın en endişe ettiği sözcük Mossad"
İsrail'in yıllardır İran'a karşı sadece psikolojik değil aynı zamanda stratejik ve askeri bir üstünlük konumunda olduğunu öne süren Sadi, "Kimin ne dediği çok önemli değildir. Durum budur ve İranlıların en fazla endişe duydukları sözcük Mossad istihbarat kurumudur" iddiasında bulundu.

"Topyekün savaşa dönüşmeyecek"
Sadi, buna karşın karşılıklı çatışmalar asla bir topyekün savaşa dönüşmeyeceğini çünkü böyle bir savaşın her iki ülke açısından fazlasıyla pahalı ve gereksiz olduğunu ayrıca iki ülke halkları arasında da bir düşmanlık bulunmadığını vurguladı.

Independent Türkçe



ABD tarih boyunca borç finansmanı krizleriyle nasıl başa çıktı?

Washington’daki ABD Kongre Binası (Reuters)
Washington’daki ABD Kongre Binası (Reuters)
TT

ABD tarih boyunca borç finansmanı krizleriyle nasıl başa çıktı?

Washington’daki ABD Kongre Binası (Reuters)
Washington’daki ABD Kongre Binası (Reuters)

ABD’de uzun vadeli hazine tahvili getirilerinin 2007’den bu yana en yüksek seviyelerine ulaşması ve ulusal borcun 40 trilyon doları aşması, ülkenin kamu maliyesine ilişkin endişeleri artırdı.

Bu durum Washington’ın finans alanında karşılaştığı ilk büyük zorluk değil. ABD Hazine Bakanı Scott Bessent, ülkenin büyüme yoluyla borç sorununu aşabileceğini belirtti. Ancak tarih, Hazine Bakanlığı’nın alışılagelmiş yatırımcı bileşimi, borçlanma araçları ve piyasa koşullarına dayanamadığı dönemlerde, finansman sağlamak için yeni yöntemlere başvurduğunu gösteriyor.

Şarku’l Avsat, Washington’ın geçmişte karşı karşıya kaldığı altı finansman zorluğu ve bunlarla mücadele yöntemlerini okurları için sıraladı:

1- Yeni alıcı kitlelerinin oluşturulması

ABD İç Savaşı, Washington’ı benzeri görülmemiş düzeyde borçlanmaya zorladı. Federal borç 1860 yılında yaklaşık 65 milyon dolar seviyesindeyken, 1865’te yaklaşık 2,7 milyar dolara fırladı ve bu dönemde her yıl neredeyse ikiye katlandı. Karşılaştırma yapmak gerekirse, Morgan Stanley verilerine göre ABD kamu borcu 1946’dan bu yana yıllık bileşik yüzde 6,6 oranında büyüme kaydetti.

Washington, yeni tahvil ihraçlarını karşılayabilmek adına yeni bir alıcı sınıfının oluşmasını sağlayan düzenlemeleri devreye soktu. Ulusal bankacılık yasaları doğrultusunda, federal lisansa sahip bankaların çıkardıkları para birimlerini ABD hükümet tahvilleriyle desteklemesi zorunlu kılındı.

Finansör Jay Cooke da bankalar, alt acenteler, reklam kampanyaları ve ulusal çağrılar vasıtasıyla ülke genelinde borç satışı gerçekleştirerek yeni yatırımcılar çekmeyi başardı.

csdfrtbh
New York şehrinin finans bölgesindeki Wall Street’te bir binada Amerikan bayrağı dalgalanıyor. (Reuters)

Cooke’un Five-Twenties olarak bilinen yüzde 6 faizli tahvilleri, beş yıl sonra geri çağrılabilir ve 20 yıl vadeli olup faiz ödemeleri altın cinsinden yapılıyordu. Üç yıl vadeli 7-30 tahvilleri ise yüzde 7,30 faiz (yıllık 3,65 dolar) ödüyordu. Şarku’l Avsat’ın Reuters’tan aktardığına göre bu tahviller, 50 dolarlık bir yatırım karşılığında ‘günde bir cent’ maliyet çıkaracağı vurgulanarak pazarlandı.

Söz konusu kampanyalar, federal borcun küçük yatırımcılar için geniş çapta erişilebilir bir yatırım ürününe dönüşmesine katkı sağladı.

2- Wall Street’ten destek alınması

Şubat 1895’e gelindiğinde; yaşanan resesyon, altın çıkışları ve gümüşe geçiş endişeleri, Hazine Bakanlığı’nın altın rezervlerini siyasi açıdan büyük önem taşıyan 100 milyon dolar eşiğinin oldukça altına, yani 41,3 milyon dolara kadar düşürdü.

Halka yapılan tahvil satışları ise yalnızca geçici bir rahatlama sağladı.

Bir merkez bankasının bulunmadığı bu dönemde ABD Başkanı Grover Cleveland, daha fazla altın çekilişini durdurmak ve büyük bölümü Avrupa’dan sağlanan 65 milyon dolardan fazla altını temin etmek üzere bir bankacılık konsorsiyumuna liderlik etmeleri için önde gelen iki özel finansör olan J.P. Morgan ve August Belmont Jr. ile iş birliğine gitti.

Konsorsiyum, bu yardımın karşılığında yüzde 4 faizli ve 30 yıl vadeli yaklaşık 62 milyon dolarlık hazine tahvili elde etti.

Anlaşma altın rezervlerinin istikrara kavuşmasını sağlarken, Morgan ve Belmont’un kamu politikalarının belirlenmesindeki Wall Street nüfuzunun birer simgesi haline gelmesine ve halihazırda yükselişte olan popülist hareketin daha da güçlenmesine yol açtı.

3- Tasarruf sahiplerinin çekilmesi ve getirilerin sabitlenmesi

İkinci Dünya Savaşı’nın finanse edilmesi; enflasyonu dizginlemek adına sivil harcamaların kısıtlanmasının yanı sıra düşük maliyetli borçlanmayı da gerekli kıldı. Bu doğrultuda Washington, savaş tahvillerine başvurdu.

Maaş kesintileri yoluyla yürütülen gönüllü satın alma programları sayesinde Haziran 1943 itibarıyla yaklaşık 27 milyon Amerikalı düzenli olarak bu tahvillerden satın almaya başladı. Savaş tahvilleri, savaşın sonuna gelindiğinde bu süreçte biriken toplam borcun yaklaşık yarısını finanse etmiş durumdaydı.

FED ise para politikasını hazinenin finansman ihtiyaçlarına tabi kılarak bu sistemi destekledi. Nisan 1942’den itibaren FED, hazine bonosu getirilerini yüzde 0,375 seviyesinde sabitledi ve açık piyasa işlemleri yoluyla uzun vadeli hazine tahvil getirilerine fiilen yüzde 2,5’lik bir tavan uyguladı.

Bu durum devletin borçlanma maliyetini düşük tuttu ancak enflasyonist baskıları artırdı.

Savaş dönemi kontrollerinin kaldırılmasıyla birlikte, bastırılmış olan fiyat baskıları patlak verdi ve savaş sonrası dönemde yüksek enflasyona yol açarak bu sabitlemenin sürdürülmesini imkânsız kıldı. Uygulama, Hazine ile FED arasında Mart 1951’de varılan mutabakatla nihai olarak sona erdirildi.

4- Twist Operasyonu’nun uygulanması

1960’ların başlarına gelindiğinde, yabancıların elindeki dolar alacaklarının ABD’nin altın rezervlerini aşması, doların altına dönüştürülebilirliğine olan güveni tehdit etti. Washington yönetimi, bu süreçte yerel büyümeyi boğmadan sermaye çıkışlarını sınırlamayı hedefledi.

Bu iki amacı birden gerçekleştirmek üzere devreye sokulan Twist Operasyonu kapsamında FED, kısa vadeli hazine bonoları satıp uzun vadeli hazine tahvilleri satın aldı. Böylece doları desteklemek amacıyla kısa vadeli faiz oranları yükseltilirken, yatırımları teşvik etmek için uzun vadeli faiz oranları düşük tutuldu.

Hazine Bakanlığı ise yabancı merkez bankalarına satılan ve doların değer kaybı riskine karşı korunan yabancı para cinsinden ‘Roosa tahvilleri’ ihraç ederek bu stratejiyi pekiştirdi.

Twist Operasyonu, 2007-2009 küresel finans krizinin ardından ekonomik toparlanmayı desteklemek amacıyla 2011-2012 yılları arasında yeniden hayata geçirildi.

5- Fiyatın piyasa tarafından belirlenmesine izin verilmesi

Hazine Bakanlığı, 1970’lerin başlarına kadar tahvil ve senet satışlarını önceden belirlenmiş şartlarla gerçekleştiriyordu. Ancak 1960’ların sonlarında tırmanan enflasyon ve dalgalı faiz oranları, sabit fiyatlandırma sistemini riskli hale getirdi. Bu durum hazinenin yatırımcılara gerekenden fazla getiri sunmasına ya da piyasadaki mevcut talepten yararlanamamasına yol açtı.

Fiyatın piyasa koşullarına göre şekillenmesine imkân tanımak isteyen Hazine Bakanlığı, 1970 yılında kuponlu tahvilleri ihale yöntemiyle sunmaya başladı. Bu sistemde kupon oranı önceden belirleniyor, yatırımcılar ise fiyat üzerinden rekabet ediyordu.

cdfvgthy
ABD doları banknotları (Reuters)

İhale yöntemi, 1973 ortaları itibarıyla hazine tahvili ve senetlerinin ihracında eski sabit fiyatlandırma usullerinin tamamen yerini aldı.

Hazine Bakanlığı, 1974 yılında bazı kuponlu menkul kıymetler için getiriye dayalı ihale sistemine geçti. Böylece ihale sonuçları hem fiyatı hem de kupon oranını belirlemeye başladı.

Bu reform, fiyat oluşumu sürecini doğrudan yatırımcılara devrederek ABD hazine tahvili piyasasının günümüzdeki yapısının temelini attı.

6- Doların savunulması

Doların 1978 yılında yeni bir baskı altına girmesi üzerine Başkan Jimmy Carter yönetimi; yabancı para cinsinden ABD devlet borcu ihracını da kapsayan, olağandışı derecede güçlü bir savunma kampanyası başlattı.

Carter, 1 Kasım 1978’de Batı Almanya, Japonya ve İsviçre ile koordineli bir destek programı açıkladı. Program kapsamında, piyasaya müdahalede kullanılmak üzere 30 milyar dolar karşılığı yabancı para kaynağı bir araya getirildi.

Söz konusu program; para takası (swap) hatlarının genişletilmesini, ABD’nin Uluslararası Para Fonu (IMF) nezdindeki rezerv pozisyonundan çekim yapmasını, Özel Çekme Hakları (SDR) satışlarını ve yabancı para cinsinden borçlanmayı içeriyordu.

Alman markı ile İsviçre frangı cinsinden ihraç edilen Carter tahvilleri, bu çabaların kilit unsurunu oluşturdu. Bu tahviller, dolar satın almak ve ABD para birimini desteklemek amacıyla kullanılabilecek yabancı para likiditesi sağladı.


DNA teknolojisi, Hitler’in gizli Fransız oğlunun gizemini nasıl çözdü?

DNA teknolojisi, Hitler’in gizli Fransız oğlunun gizemini nasıl çözdü?
TT

DNA teknolojisi, Hitler’in gizli Fransız oğlunun gizemini nasıl çözdü?

DNA teknolojisi, Hitler’in gizli Fransız oğlunun gizemini nasıl çözdü?

Bilimsel biyoloji laboratuvarının kesinliği ile tarihî belgelerin muğlaklığı arasında, çağdaş dünyanın felaketlerine imza atan isimlerin karmaşık soyları meselesi, kesin yanıtlar vermekten çok etik soruları gündeme getirmeyi sürdürüyor. 20. yüzyılın en tartışmalı anlatılarından biri olarak, hayatını demiryolu işçisi olarak sürdüren ve hayatı boyunca Nazi diktatörü Adolf Hitler’in gayrimeşru oğlu olduğu iddiasının yükünü taşıyan Jean-Marie Loret’in hikâyesi öne çıkıyor.

Bugün ise dünyanın yaşadığı büyük genetik atılım çağında, evde yapılan DNA testlerinin posta yoluyla satıldığı ve soyların adeta dijital bir oyun gibi çözümlendiği bir dönemde bu mesele yeniden gündeme geliyor. Söz konusu vaka, bilimsel kesinlikle anlatıların duygusal etkisi arasındaki kadim çatışmanın çarpıcı bir örneğini oluşturuyor.

sad
Alman diktatör Adolf Hitler (AFP)

Bu hikâye, kimlik ve kalıtım konusunda acil soruları yeniden gündeme getirirken, uluslararası toplumun bugün karşı karşıya olduğu etik ve hukuki bir ikilemi de ortaya koyuyor: Çocukların ve torunların, tarihin mezarlarını kazıp lanetten çok gurur getirebilecek bir kimliği bulmak amacıyla biyolojik kalıntıların peşine düşme hakkı var mı?

Bilimsel laboratuvar, istihbarat belgeleri ve savaş anılarının çözemediği bir meseleyi nasıl kesinliğe kavuşturmayı başardı?

Siperlerde kısa bir karşılaşma: Efsanenin doğuşu

Bu insanlık dramının tarihî anlatısı, Birinci Dünya Savaşı’nın en yoğun döneminde, 1917 yılının yazında Fransa’nın kuzeyindeki Fournes-en-Weppes kasabasında başlıyor. Bavyera 16. Yedek Piyade Alayı’na bağlı genç Alman Onbaşı Adolf Hitler, cephe hattından uzakta dinlenmek için bir süre geçiriyordu.

Fransız kadın Charlotte Lobjoie’nin daha sonra oğluna aktardığı anlatıya göre, Lobjoie diğer kadınlarla birlikte ot biçiyordu. Bu sırada yolun karşı tarafında, elinde bir pano bulunan ve üzerine resim yapan bir Alman askerini gördü.

sdfgthy
Charlotte Lobjoie (Vikipedi)

O asker Hitler’di. İkili arasında kısa süreli bir ilişki yaşandı ve bu ilişkiden Mart 1918’de ‘Jean-Marie’ adı verilen gayrimeşru bir çocuk dünyaya geldi.

Çocuk, zor bir çocukluk geçirdi. Çevresindeki Fransız toplumunun, ‘işgalci düşmanla yaşanan bir ilişkinin’ sonucu dünyaya gelen çocuğa yönelik bakışı oldukça olumsuzdu.

Annesinin kendisini terk etmesinin ardından büyükannesi tarafından büyütüldü. Daha sonra 1934 yılında Loret ailesi tarafından evlat edinildi. Ailenin soyadını alan Jean-Marie, Fransız demiryollarında sıradan bir işçi olarak hayatını sürdürdü ve gizemli kökenlerini unutmaya çalıştı.

“Babanın adı Hitler’di”: Gerçeğin ortaya çıktığı an ve psikolojik yüzleşme

Jean-Marie Loret, uzun yıllar boyunca sakin ve mütevazı bir hayat sürdü. İkinci Dünya Savaşı sırasında Fransız ordusuna katılarak Nazi güçlerine karşı cesurca savaştı. Ancak biyolojik babasının emrindeki bir orduya karşı silah doğrultuyor olabileceği, hayatının hiçbir anında aklına gelmedi.

csdfgth
Jean-Marie Loret (Vikipedi)

Bu karmaşık psikolojik dramın sonraki bölümleri ancak 1940’ların sonlarına doğru ortaya çıktı. Annesi Charlotte, ölümünün yaklaştığını hissettiğinde uzun yıllardır içinde taşıdığı sırrı oğluna açıklamaya karar verdi. Loret’i, hayatının seyrini değiştirecek ve dünyasını sonsuza dek sarsacak şu şoke edici sözlerle şaşkına çevirdi: “Gerçek babası Alman diktatör Adolf Hitler’di.”

Bu itiraf, Loret’in ruh dünyasında yıkıcı bir psikolojik sarsıntıya yol açtı. Loret kendisini bir anda şaşkınlık, inkâr ve modern tarihin en nefret edilen isimlerinden birinin kanını taşıyor olma korkusu arasında parçalanmış halde buldu.

Loret, hayatının bu karanlık dönemini 1981’de yayımlanan ve ‘Babanın Adı Hitler’di’ başlığını taşıyan ünlü otobiyografisinde ayrıntılı biçimde anlattı. Ağır bir depresyonun eşiğine geldiğini itiraf eden Loret, bu ağır psikolojik yükten kaçmanın tek yolunu yirmi yıl boyunca aralıksız ve kendisini tamamen işine vermekte buldu. Bu süreçte, adını değiştirip değiştirmemesi, gerçeğini dünyaya açıklayıp açıklamaması ya da kendi içine kapanarak mutlak bir sessizliğe bürünüp bürünmemesi gerektiği gibi varoluşsal sorularla boğuştu.

scdfgrth
Jean-Marie Loret’in 1981 yılında yayımlanan, ‘Babanın Adı Hitler’di’ başlıklı otobiyografisi

Fransız demiryolu işçisi, annesinin vefatından önce kendisine aktardığı sözlü anlatıyı destekleyecek ve ona tarihsel bir meşruiyet kazandıracak somut kanıtlar bulmak için hayatının 20 yılı aşkın bir bölümünü büyük bir çabayla geçirdi.

Loret bu amaçla tarihçiler ve antropoloji uzmanlarından yardım aldı. İlk tıbbi ve görsel incelemelerde, kendisi ile Nazi lideri arasında yüz hatları ve vücut yapısı bakımından dikkat çekici benzerlikler bulunduğu öne sürüldü. Bunun yanı sıra el yazısı analizleri yapıldı ve kan gruplarının örtüştüğü belirlendi. Ancak daha sonra bu kan grubunun milyonlarca insan tarafından paylaşıldığı ve kesin bir kanıt olarak kabul edilemeyeceği ortaya çıktı. Loret ayrıca evinde, Hitler’in imzasını taşıyan ve gençlik yıllarındaki annesine son derece benzeyen bir kadını tasvir eden eski yağlı boya tablolar buldu.

Laboratuvarların dili yalan söylemez: DNA testi bu mücadeleyi nasıl sonuçlandırdı?

Aralarında İngiliz tarihçi Sir Ian Kershaw’ın da bulunduğu Hitler biyografisinin önde gelen uzmanları, Alman ordusunun hareket kayıtlarına ve somut herhangi bir kanıt bulunmamasına dayanarak bu anlatıyı reddetti ve “tarihsel açıdan imkânsız” olarak nitelendirdi. Ancak konu, modern bilimin kendine özgü titizliğiyle devreye girmesiyle nihayet çözüme kavuştu.

xgbfhtyjuk
 İngiliz tarihçi Sir Ian Kershaw (Vikipedi)

Fransız demiryolu işçisi, merhum annesinin sözlü anlatısını destekleyecek ve ona tarihsel bir meşruiyet kazandıracak somut kanıtlar bulmak için 20 yılı aşkın bir süre boyunca büyük bir çaba harcadı. 2008 yılında Belçikalı gazeteci Jean-Paul Mulders, Flaman dergisi Knack’te yayımladığı kapsamlı ve bilimsel nitelikteki araştırmayla konuya kesinlik kazandıran bir inceleme yürüttü. Mulders, Avusturya’nın Waldviertel bölgesinde yaşayan Hitler ailesinin torunlarından DNA örnekleri almayı başardı. Ayrıca ABD’nin New York kentinde takma isimlerle yaşayan diktatörün diğer akrabalarından da örnekler temin etti.

Bu kesin referans niteliğindeki genetik profiller, Jean-Marie Loret’in taslaklarından ve kâğıtlarından alınan biyolojik örneklerle karşılaştırıldı. Sonuç, herhangi bir şüpheye yer bırakmayacak ölçüde açıktı: Loret ile Adolf Hitler ailesi arasında genetik bir akrabalık bulunmuyordu.

Hitler ailesine özgü Y kromozomunun genetik özelliklerinin Fransız soyunda tamamen bulunmadığı ortaya çıktı. Böylece ‘gizli oğul’ efsanesine bilimsel olarak son verilmiş oldu.

Babadan oğula: Soy ağacına duyulan takıntı torunları da etkiliyor

Bununla birlikte, insan doğası, laboratuvar sonuçları bu hikâyeleri yalanlasa bile çarpıcı anlatılara tutunma eğiliminde. Fransız Le Point dergisi, 2012 yılında Almanya’nın İkinci Dünya Savaşı sırasında Fransa’yı işgali döneminde Alman ordusunun Charlotte’a para gönderdiğini gösteren belgeleri yayımlayarak konuyu yeniden gündeme taşıdı. Bu belgeler, kamuoyundaki tartışmanın yeniden alevlenmesine yol açtı.

Bu soy takıntısı üçüncü kuşağa da taşındı. 2018 yılında, Fransa’da tesisatçılık yapan Jean-Marie’nin oğlu Philippe Loret, Rus televizyonlarına çıkarak babasının anlattığı hikâyeye bağlılığını açıkladı.

Philippe Loret, 1945’ten bu yana Rus istihbaratının (FSB) arşivlerinde muhafaza edilen ve Hitler’e ait olduğu öne sürülen çene ve kafatası kalıntılarıyla karşılaştırılması amacıyla Moskova’daki yetkililere tükürük örneklerini verdi.

Rusya’da yapılan testler mevcut bilimsel gerçeği değiştirecek herhangi bir sonuç ortaya koymasa da, soy meselesine ilişkin bu takıntının 21. yüzyılda yaşayan kuşakların peşini nasıl bırakmayabildiğini gösterdi.

Bilim, savaş söylentilerinin üstesinden geldi

Jean-Marie Loret’in hikâyesi, tarihî efsanelerin kaos ve savaş dönemlerinde nasıl şekillendiğine dair çarpıcı bir ders niteliği taşıyor. Hikâye, hayatlarını korku ya da sıra dışı bir kimliğe sahip olma arzusuyla bir ‘genetik hayaletin’ peşinden sürüklenen insanların kırılgan insani yönünü gözler önüne seriyor.

Günümüzde ise bu dosya açık bir mesaj veriyor: Savaş ve tahtların gölgesinde kalmış kralların veya diktatörlerin soyundan geldiğini öne sürerek dünyanın başkentlerinde ortaya çıkan ‘gizli oğulların’ ve soy iddiacıların dönemi sona erdi.

Genlerin belirleyici, DNA teknolojisinin ise giderek daha etkin olduğu bir dünyada, söylentilerin hareket alanı bulduğu gri bölgeler tamamen ortadan kalktı. Sonunda sayıların ve laboratuvarların dili, eski savaş hikâyelerinin anlatısal hayal gücüne üstün geldi.


Putin: Rusya sahada zafer kazanıyor, “teröristlerle” müzakere etmeyecek

Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin basın toplantısında konuşuyor (Reuters)
Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin basın toplantısında konuşuyor (Reuters)
TT

Putin: Rusya sahada zafer kazanıyor, “teröristlerle” müzakere etmeyecek

Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin basın toplantısında konuşuyor (Reuters)
Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin basın toplantısında konuşuyor (Reuters)

Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin, yaptığı açıklamada, Rusya'nın Ukrayna'daki savaşta zafer kazandığını savundu ve Ukrayna yönetimini “terörist” olarak nitelendirerek, Moskova'nın bu yönetimle müzakere edemeyeceğini söyledi.

Putin, haftalardır savaşa ilişkin yaptığı en kapsamlı açıklamasında dün, Ukrayna'nın Rusya topraklarına yönelik saldırılarının gerçek hasara yol açtığını kabul etti. İHA'ların özel bir tehdit oluşturduğunu belirten Putin, buna karşın Rusya'nın savaş sahasında ilerlediğini savunarak, “Düşmanın çökeceğinden hiç şüphem yok” ifadesini kullandı.

Rusya'nın yeni bir askeri seferberlik ilan etmek zorunda kalacağı yönündeki iddiaları “tamamen saçmalık” olarak nitelendiren Putin, Rus güçlerinin ilerleme hızının arttığını ifade etti.

Savaşın başlamasından dört buçuk yıl sonra Rusya, Ukrayna topraklarının yaklaşık beşte birini kontrol ediyor. ABD'nin arabuluculuğunda yürütülen barış görüşmeleri ise ABD ve İsrail'in İran'la savaşa girmesinin ardından şubat ayında durdu.

Şarku’l Avsat’ın edindiği bilgiye göre kamuoyu araştırmaları, Rusya'da savaştan kaynaklanan yorgunluğun arttığına işaret ederken, etkili bazı çevreler ülke ekonomisinin karşı karşıya olduğu baskılara dikkat çekiyor.

Buna karşın Putin, cephe hattındaki gelişmeleri ayrıntılı şekilde aktarırken kendinden emin ve sert bir üslup kullandı. Rus ordusunun ilerleme hızının arttığını yineledi.

Putin, Rus güçlerinin ağustos ayında Ukrayna'nın doğusundaki Donetsk bölgesinde 270 kilometrekarelik alanı kontrol altına aldığını söyledi. Ayrıca biri 4 bin 500 ila 4 bin 800, diğeri ise 2 bine kadar askerden oluşan iki büyük Ukrayna birliğinin kuşatma altında olduğunu öne sürdü.

Rusya'nın Slovyansk ve Kramatorsk yönündeki ilerleyişini sürdürdüğünü belirten Putin, Moskova güçlerinin Ukrayna'nın enerji altyapısına yönelik geniş çaplı saldırılar düzenlemeye hazırlandığını ifade etti.

Putin, Ukrayna Devlet Başkanı Volodimir Zelenskiy'nin havayolu şirketlerini, Ukrayna İHA'larının Rusya hava sahasını fiilen kapatacağı konusunda uyarmasını “devlet terörizmi” izlenimi veren bir açıklama olarak nitelendirdi. Böyle bir durumun gerçekleşmesi halinde Moskova'nın karşılık vermenin bir yolunu bulacağını söyledi.

Kırgızistan'da düzenlenen zirvenin ardından gazetecilere konuşan Putin, “teröristlerle” müzakere edilemeyeceğini ifade etti.

Bununla birlikte Putin, savaşın dondurulması değil sona erdirilmesi amacıyla yapılacak görüşmelere Moskova'nın açık olduğunu belirtti ve ABD Başkanı Donald Trump'ın temsilcileriyle görüşmeye hazır olduklarını yineledi.

Putin, “Birileri bu sürece somut bir katkı sunuyorsa veya sunabilecek durumdaysa, hepimiz bunu destekliyoruz” dedi.

Putin, “Kaçınmak istediğimiz tek şey, sürecin sonuçsuz bir şekilde kısır döngüler içinde ilerlemesi. Ancak şu anda bir ölçüde donmuş olduğunu anladığımız bu müzakerelere birileri olumlu bir katkı sunabilecekse, buna genel olarak karşı değiliz” ifadelerini kullandı.

Putin ayrıca Ukrayna'nın İHA saldırılarının Rusya'daki petrol rafinerilerine zarar verdiğini açıkça kabul etti. Ancak saldırıların yol açtığı geniş çaplı yakıt sıkıntısına değinmedi. Koruma önlemlerinin iyileştirildiğini belirten Putin, “Onarılması gereken rafinerilerimizin yalnızca yüzde 10'u kaldı” dedi.

Putin, Almanya hükümetinin geçen ay Leipzig Havalimanı'na İHA ile saldırı girişiminden Rusya'yı sorumlu tutmasına da sert tepki gösterdi.

Rus lider, Başbakan Friedrich Merz hükümetinin, iç sorunlardan ve kamuoyu desteğindeki düşüşten dikkatleri uzaklaştırmak amacıyla Moskova'yı suçladığını öne sürdü.

Putin ayrıca Almanya'yı, İHA saldırısında Rusya'yı suçlamak amacıyla delil yerleştirmekle suçladı. Ancak bu iddiasını hangi temele dayandırdığını açıklamadı.