İran-İsrail, "Gölge Savaşı" şiddetleniyor... İki ülke 1979'dan beri ilk defa sıcak çatışmaya bu kadar yakın

(Reuters- AFP)
(Reuters- AFP)
TT

İran-İsrail, "Gölge Savaşı" şiddetleniyor... İki ülke 1979'dan beri ilk defa sıcak çatışmaya bu kadar yakın

(Reuters- AFP)
(Reuters- AFP)

İran ve İsrail, gergin ilişkiler içinde olan iki ülke.
Ancak bu gerginlik hiç olmadığı kadar artmış durumda.
İsrail, uzun zamandan beri Suriye içinde bulunan İran güçlerini vuruyor.
İran da özellikle geçmiş yıllarda finanse ettiği Filistinli gruplar ve Hizbullah aracılığıyla İsrail'e yönelik saldırıları destekliyor.
Ancak son dönemlerde karşılıklı saldırıların daha direkt yapıldığı, çeşitlendiği ve geniş coğrafyaya yayıldığı görülüyor.
Hatta artık İran içindeki bazı saldırıların bizzat İsrail tarafından yapıldığı öne sürülüyor.
Örneğin 27 Kasım 2020 tarihinde İran'ın nükleer ve füze programının en önde gelen isimlerinden olan Savunma Bakan Yardımcısı Muhsin Fahrizade ülkesinde uğradığı silahlı bir suikast sonucu öldürüldü.
İranlı yetkililer, bu saldırıdan İsrail gizli servisi Mossad'ı sorumlu tuttu.
Yine İran'ın savunma sanayisinde veya nükleer projelerinin geliştirilmesinde görev alan başka uzmanlar da geçmiş yıllarda benzer suikastlar sonucu hayatını yitirmiş, Tahran yönetimi bu saldırılardan da Mossad'ı suçlamıştı.
Ancak yaşanan yeni gelişmeler iki ülke arasındaki gizli savaşın artık denizlere de yayıldığını gösterdi.

Gemilere karşılıklı saldırılar
İlk olarak İsrail'in bir süreden beri Suriye'ye yük götüren İran tankerlerine farklı tarihlerde Akdeniz'de saldırı düzenlediği ve en az 12 İran tankerinin batırılmayacak şekilde vurulduğu öne sürüldü.
Bu iddia Umman Körfezi'nde bir İsrail gemisine saldırı düzenlenmesinin ardından ortaya atıldı.
İran'ın bu saldırılara misilleme amacıyla İsrail gemisine saldırdığı iddia edildi.
Derken yine geçen günlerde Kızıldeniz'de bir İran gemisi daha saldırıya uğradı.

İran, Natanz Nükleer Tesisi'ndeki patlamadan İsrail'i sorumlu tuttu
Aynı günlerde İran'ın Natanz Nükleer Tesisi'nde bir patlama meydana geldi.
İran Dışişleri Bakanı Muhammed Cevad Zarif, saldırıdan İsrail'i sorumlu tuttu ve intikam alacaklarını söyledi.
Zarif, tesiste büyük hasar olmadığını da öne sürdü.
İsrail'den yapılan dolaylı açıklamalarda saldırı üstlenildi ancak patlamanın bir bombadan değil, siber saldırıdan kaynaklandığı ve tesise ciddi zarar verdirilerek, dokuz ay süreyle yeni uranyum zenginleştirilemeyecek hale getirildiği iddia edildi.
Aynı tesisin geçen yıl da bir siber saldırıya uğradığı biliniyor.

Erbil'de Mossad üssü vuruldu iddiası
Bu olaydan hemen sonra bu sefer de önce Birleşik Arap Emirlikleri açıklarında bir İsrail gemisi vuruldu.
Devamında da Irak Kürdistan Bölgesel Yönetimi'nin başkenti Erbil'de Mossad'a ait olduğu öne sürülen bir üsse İran yanlısı olduğu ve adı duyulmamış bir grup tarafından saldırı düzenlendiği ve ölenlerin olduğu gündeme getirildi. 
IKBY'li yetkililer ise Erbil'de Mossad üssü olmadığını, böyle bir olayın yaşanmadığını söylerken, İran yanlısı kaynaklar iddialarında ısrarlı.

"Süreç küçük çaplı da olsa bir savaş ihtimalini barındırıyor"
Peki bu tür olaylar daha ne kadar devam edebilir? İki ülke arasında sıcak savaş riski var mı?
Bu soruları ilk olarak İran uzmanları Savash Porgham ile Arif Keskin'e yönelttik.
Porgham, iki ülkenin uzun süreden beri Suriye'da örtülü savaştığını belirtti. Porgham'a göre iki ülke arasındaki bu durum "Gölge Savaşı".
Porgham, devam eden "Gölge Savaş"ta İsrail'in bir süreden beri farklı bir şey yaparak direkt İran içinde operasyonlar düzenlemeye başladığını söyledi. Porgham, "İsrail ve İran, 1979'daki İslam devriminden bu yana sıcak savaşa en yakın noktada" dedi.
Keskin ise son durumu "1979'dan günümüze kadar baktığımızda İran ve İsrail ilişkilerinin en tehlikeli, öngörülemez sürece girdiğini düşünüyorum. Bu süreç küçük çaplı da olsa bir savaş ihtimalini barındırıyor" diye özetledi.

"İran, İsrail saldırılarına karşı koyamıyor"
Her iki uzmanın da dikkati çektiği bir noktada İran'ın zafiyeti ve İsrail'in İran içerisindeki etkinliği.
Porgham, yaşanan son olayların İran'ın istihbaratı ve güvenlik birimleri içerisinde çok önemli bir gediğin açıldığını gösterdiğini öne sürdü.
Porgham, İran'ın nükleer programına dair gizli belgelerin bile İsrail tarafından ele geçirilip, Netanyahu tarafından televizyonlarda gösterildiğini hatırlatarak şöyle devam etti:
"İran, inanılmaz biçimde kendi içinde İsrail'in saldırılarına karşı koyamıyor. İsrail, İran'ın en korunaklı yerlerinde operasyon yapabiliyor. Bakıldığında İran'ın İsrail karşısında bir altta kalmışlığı görünüyor."

"İsrail, İran'a istihbari olarak nüfuz etti"
Keskin ise son gelişmelerin İsrail'in ciddi şekilde İran'a istihbari olarak nüfuz ettiğini ve bunun İran'ın nükleer çalışmalarına, istihbarat birimlerine hatta askeri alanlarına kadar uzandığını öne sürerek, şunları söyledi:
"Neredeyse İran'ı felç etmiş durumda. Son dönemlerde İran devlet yetkilileri de bunu itiraf ediyor. İran Cumhurbaşkanı Birinci Yardımcısı İshak Cihangiri, demecinde ‘Açıkça söylüyorum güvenlik olarak inanılmaz açığımız var' dedi. Yine Devrim Muhafızları eski komutanı Muhsin Rızai, her alanda casusluk yapıldığını söyleyerek yabancı istihbarat servislerinin İran'da güvenlik bürokrasisindeki nüfuzunu bir nevi itiraf etti."

"İran, intikam alacağız diyor ama yaptığı bir şey de yok"
İsrail'in eylemlerine karşın İran'ın ciddi bir karşılık veremediğini de öne süren Keskin, iddialarını şöyle sürdürdü:
"İran sürekli intikam alacağız diyor ama yaptığı bir şey de yok. İran'ın acizliği ülke içinde yönetimin meşruluğunu da tartışma konusu yapıyor. İçeride dayılanıyorsunuz ama İsrail'e bir şey yapamıyorsunuz deniyor. Devletin kendini koruyamadığı düşüncesi gelişiyor."

"İsrail, ABD'nin İran'la anlaşmasını istemiyor"
Gerek Porgham gerekse Keskin, İran ve İsrail arasında gerilimin yükselmesinin Biden yönetiminin İran'la yeniden nükleer görüşmelere başlama niyetinden kaynaklandığını iddia ederek, İran ile ABD arasında varılacak bir mutabakatın İran'ı güçlendireceğinden endişe eden İsrail'in bunun önüne geçmek için elinden geleni yapacağını deklere ettiğini hatırlattılar.
Porgham, İran'ın nükleer programına yönelik müzakerelerin Viyana'da başladığını hatırlatarak, bu müzakerelerde ilerleme sağlandıkça İsrail ile İran'ın gölge savaşının daha fazla sertleştiğini öne sürdü.

"Sıcak çatışmaya hiç bu kadar yakın olmadılar"
Savaş ihtimalinin güçlenmesine karşın bunun gerçekleşmesinin de kolay olmadığını söyleyen Porgham, sözlerini şöyle sürdürdü:
"İran askeri gücü İsrail teknolojisiyle açık bir savaşta boy ölçüşemez ama İran'da bağlı örgütler üzerinden Lübnan'da ve Körfez'de İsrail gemilerine karşı asimetrik savaş yürütebilir. Sıcak çatışma riski var ve 42 yıldır sıcak çatışmaya hiçbir bu kadar yakın olmadılar. Endişeyle takip ediyorum."

"İsrail, nükleer görüşmelerin masasının çerçevesini belirleyecek noktada"
Son olayların ardından İran ve İsrail'in daha sert karşı karşıya geleceğinin görüldüğünü belirten Keskin ise uğradığı saldırıların İran devletini imajını korumak için bir şeyler yapmaya zorladığını belirterek, İran'ın içinde olduğu karmaşayı şöyle anlattı:
"İran nükleer dosyasının bundan sonra nereye evrileceğine sadece ABD ve İran görüşmeleri açısından bakmakta yanlış. Şu an itibariyle İsrail masada olmasa da yaptıklarıyla masanın çerçevesini belirleyecek noktaya gelmiştir. Muhsin Fahrizade öldürüldüğünde İran ek protokolden çıktı. Natanz tesisine saldırının ardından şimdi de yüzde 60 uranyum zenginleştirmeye başladık denildi. Her ikisi de İsrail operasyonlarına tepki olarak yapıldı. Bunlar da İsrail eylemlerinin İran'ın görüşmelerini etkileyecek noktada olduğunu gösteriyor."

Kasım Süleymani'nin öldürülmesi İran'ın operasyon gücünü azalttı mı?
Her iki uzmana da Kasım Süleymani'nin öldürülmesinin ardından İran'ın dış operasyon gücünün azalıp azalmadığını, sorduk.
Porgham, Süleymani'nin önemine değindikten sonra İran'ın operasyonel gücünün Kasım Süleymani öncesi ve sonrasında çok önemli değişimler gösterdiğinin söylenebileceğini belirtti.

İran'ın kaygısı ABD'nin işe karışması
Buna karşılık Keskin, İran'ın karşılık verememesinin Kasım Süleymani'nin olmamasından kaynaklanmadığını öne sürerek, "İran karşılık verirse İsrail'in daha sert karşılık vereceğini biliyor. İsrail'in kendisini karşılıklı misillemelere sokarak olayı büyüterek bu şekilde ABD'yi de işin içine çekmeye çalıştığından çekiniyor ve korkuyor" iddiasında bulundu.

"İran şimdilik Hizbullah kartına oynamayacak"
Keskin ayrıca İran'ın Hizbullah kartını oynamak içinde henüz erken olduğunu düşündüğünü belirterek, "İran zamanından önce bir hareket yapmak istemiyor. Tansiyon yükselirse İsrail – Hizbullah çatışması olabilir ama İran bunun için erken olduğunu düşünüyor" dedi.

İsrail, İran'ı Suriye'de Rusya'nın onayıyla mı vuruyor?
İsrail'de yaşayan gazeteci Rafael Sadi ise İran rejiminin İsrail'i yok etmeyi, denize dökmeyi hedeflediğini dile getirdiğini hatırlatarak bundan dolayı İran'a karşı yürütülen mücadele kapsamında Suriye içindeki İran hedeflerinin vurulduğunu belirtti.
Sadi, Suriye'deki İran hedeflerinin vurulmasının Rusya ile İsrail arasında varılan mutabakat kapsamında olduğunu ve Rusya'nın İsrail uçaklarına engellemede bulunmadığını öne sürdü.

İran gemisi İsrail kıyılarına bilerek petrol sızdırdı iddiası
İran'ın nükleer projesinin iddia ettiği gibi barışçıl hedefler içermediğini de öne süren Sadi, "Nükleer enerji veya silah sahibi hiçbir ülkenin ağzından bir diğerini imha edeceği ifadelerini duymuş değiliz. Halbuki İran İsrail'i atom bombası atarak yok etmekten söz eden ilk ülkedir" şeklinde konuştu.
İran'ın İsrail gemilerine yönelik saldırılar düzenlediğini aktaran Sadi, hatta bir Suriye'ye kaçak petrol taşıyan bir İran tankerinin İsrail kıyılarına petrol sızdırarak bilerek çevre kirliliği yarattığını iddia etti.

"İsrail'in tutumu Biden'ın İran politikasından bağımsız"
Sadi, İsrail ve İran arasında gerilen ilişkilerde Biden yönetiminin İran'la görüşme konusundaki tutumundan bağımsız olduğu görüşünde.
Sadi, İsrail'in Biden yönetiminin alacağı kararların kendi bilecekleri bir iş olduğunu söylediğini ancak güvenliklerini kimseye bırakmayacaklarını ve gerekirse kendi göbeklerini kendilerinin keseceğini deklere ettiğini de hatırlatarak şöyle devam etti:

"İsrail, nükleer santrale sabotajı kerhen de olsa kabullendi"
"Bunun sonucunda da İran Natanz  nükleer santralinde uranyum zenginleştirmeye başlanacağı haberi ile  her nasıl olduysa  santralin elektrikleri kesilivermiş ve trafosu patlamıştır. Hasar ifade edildiği kadarı ile 9 aylık bir gecikmeye sebebiyet vermiştir. İsrail şimdiye kadar ki politikaları gereğince bu tür eylemlerinde sessiz kalmayı yeğlemiş ve sorumluluk almamıştır. İlk kez bu olayda  yarım ağızla olsa bile ki öncelikle yabancı istihbarat kurumlarının ifadesine göre ibaresi ile haber İsrail basınında da yer almış hatta aynı  gün Başbakan Netanyahu, ordu mensupları ile bulunduğu şehitleri anma töreni arifesinde kendilerini kutlamış ve İsrail'in vatanı koruması için daima görevde oldukları için bu  eylemi de  kerhen kabullenmiştir."

"ABD'lilere siz olmasanız da biz devam edeceğiz mesajı verildi"
Sadi, bu kabullenmenin arkasında  sadece İran'a verilen bir mesaj olmadığını belirterek, "Aynı  zamanda Amerikalılara da siz bu işin içinde yanımızda olmazsanız bile biz gerekeni yapmaya devam edeceğiz denmekteydi. Hoş kaldı ki bu elektrik kesintisi Amerikalıların da az hoşuna gitmemiş değildi" ifadelerini kullandı.

"İran'ın en endişe ettiği sözcük Mossad"
İsrail'in yıllardır İran'a karşı sadece psikolojik değil aynı zamanda stratejik ve askeri bir üstünlük konumunda olduğunu öne süren Sadi, "Kimin ne dediği çok önemli değildir. Durum budur ve İranlıların en fazla endişe duydukları sözcük Mossad istihbarat kurumudur" iddiasında bulundu.

"Topyekün savaşa dönüşmeyecek"
Sadi, buna karşın karşılıklı çatışmalar asla bir topyekün savaşa dönüşmeyeceğini çünkü böyle bir savaşın her iki ülke açısından fazlasıyla pahalı ve gereksiz olduğunu ayrıca iki ülke halkları arasında da bir düşmanlık bulunmadığını vurguladı.

Independent Türkçe



Savaş beşinci gününe girdi... Yoğun bombardıman devam ediyor ve Hamaney’in veda töreni başlıyor

Savaş beşinci gününe girdi... Yoğun bombardıman devam ediyor ve Hamaney’in veda töreni başlıyor
TT

Savaş beşinci gününe girdi... Yoğun bombardıman devam ediyor ve Hamaney’in veda töreni başlıyor

Savaş beşinci gününe girdi... Yoğun bombardıman devam ediyor ve Hamaney’in veda töreni başlıyor

İran’a yönelik savaş bugün beşinci gününe girdi. Başkent Tahran’da patlamalar duyulurken, İsrail ordusu, başkentteki çeşitli noktalarda ‘onlarca’ güvenlik komuta merkezine hava saldırıları düzenlediğini açıkladı.

Buna karşılık, İran’ın İsrail’e füzelerle karşılık verdiği bildirildi. İsrail ordusu, ‘savunma sistemlerinin tehdidi engellemek için çalıştığını’ duyurdu.

Öte yandan, Tahran’da bulunan Humeyni Camii’nde İran Dini Lideri Ali Hamaney için cenaze törenlerinin yerel saatle bu akşam 22:00’de başlayıp üç gün süreceği belirtildi.

Lübnan cephesinde ise İsrail, Hizbullah’ı hedef almayı sürdürdü. İsrail ordusu, bugün Güney Lübnan’daki 16 köy ve kasaba sakinlerine bölgeyi boşaltmaları gerektiği uyarısında bulundu.


Çin neden İran'ın savaşına uzak duruyor?

Çin Cumhurbaşkanı Şi Cinping, Pekin'deki Büyük Halk Salonu'nda İranlı mevkidaşı Mesud Pezeşkiyan'ı kabul etti (Arşiv-İran Cumhurbaşkanlığı)
Çin Cumhurbaşkanı Şi Cinping, Pekin'deki Büyük Halk Salonu'nda İranlı mevkidaşı Mesud Pezeşkiyan'ı kabul etti (Arşiv-İran Cumhurbaşkanlığı)
TT

Çin neden İran'ın savaşına uzak duruyor?

Çin Cumhurbaşkanı Şi Cinping, Pekin'deki Büyük Halk Salonu'nda İranlı mevkidaşı Mesud Pezeşkiyan'ı kabul etti (Arşiv-İran Cumhurbaşkanlığı)
Çin Cumhurbaşkanı Şi Cinping, Pekin'deki Büyük Halk Salonu'nda İranlı mevkidaşı Mesud Pezeşkiyan'ı kabul etti (Arşiv-İran Cumhurbaşkanlığı)

Amerika Birleşik Devletleri ve İsrail’in İran’a yönelik saldırısının ardından Çin, ilk resmî açıklamasını yapmak için birkaç saat bekledi. Pekin yönetimi, “derin endişe” duyduğunu belirterek askerî operasyonların derhâl durdurulması ve yeniden diyaloğa dönülmesi çağrısında bulundu. Ertesi gün Çin Dışişleri Bakanı Wang Yi, saldırıları “kabul edilemez” olarak nitelendirdi ve daha fazla müzakere çağrısını yineledi.

Amerikan haber ajansı Associated Press (AP), Çin’in krizdeki tutumunun dış politika yaklaşımını ortaya koyduğunu ve Pekin’in doğrudan müdahale edeceğine dair herhangi bir işaret bulunmadığı ve böyle bir beklentinin gerçekçi olmadığını yazdı.

AP, Çin’in son dönemdeki diğer çatışmalarda da benzer bir tutum izlediğine dikkat çekerek, güç kullanımını kınarken uzun vadeli çıkarlarını gözeterek tarafsız kalmayı tercih ettiğini ifade etti. Bu çıkarlar arasında, ABD Başkanı Donald Trump’ın nisan ayı başında gerçekleştirmesi beklenen Pekin ziyareti de yer alıyor.

ABD Başkanı Donald Trump, geçen yıl 30 Ekim'de Güney Kore'nin Busan kentinde Çinli mevkidaşı Şi Cinping ile görüşmeleri öncesinde (DPA) ABD Başkanı Donald Trump, geçen yıl 30 Ekim'de Güney Kore'nin Busan kentinde Çinli mevkidaşı Şi Cinping ile görüşmeleri öncesinde (DPA)

Çin neden temkinli davranıyor?

Ajans, Çin ordusunun son yıllarda hızla büyüdüğü, İran’la askerî tatbikatlar gerçekleştirdiği ve 2017’de Cibuti’de askerî üs kurduğunu belirtti.Şarku'l Avsat'ın AP'den aktardığına göre ancak Pekin’in önceliği, Tayvan’dan Güney Çin Denizi’ne kadar uzanan Asya’daki çıkarlarını korumak olmaya devam ediyor.

Uluslararası Kriz Grubu analisti William Yang, “Çin’in sınırları dışındaki bölgelerde askerî nüfuzunu genişletme konusunda isteksiz olduğunu ve Ortadoğu gibi istikrarsız bölgelerde güvenlik garantörü rolü üstlenmek istemediği” değerlendirmesinde bulundu.

Benzer şekilde Çin, Rusya ve Venezuela’ya diplomatik ve ekonomik destek sağlarken, Ukrayna veya Latin Amerika’da askerî bir askeri eylemden kaçındı.

Washington merkezli düşünce kuruluşu Demokrasi Savunma Vakfı’ndan Çin uzmanı Craig Singleton, Pekin’in temkinli tavrının, küresel jeopolitikteki etki sınırlarını gösterdiğini ifade etti.

Singleton şöyle devam etti: “Pekin’in tepkisi beklendiği gibi ölçülü oldu. Bu durum, askerî güç devreye girdiğinde Çin’in olayları etkileme kapasitesinin sınırlı olduğunu gösteriyor. Pekin endişesini dile getirebilir, ancak ABD-İsrail askerî eylemini caydırma ya da etkili biçimde yönlendirme gücüne sahip değildir.”

ABD ile ilişkiler İran’dan daha önceliklidir

Analistler, Çin’in İran’a yönelik hava saldırılarından duyduğu rahatsızlığın ABD ile ilişkileri veya Trump ile Çin Devlet Başkanı Şi arasında yaklaşık bir ay sonra Pekin'de yapılması planlanan görüşmesini ciddi biçimde etkilemesinin beklenmediğini belirtiyor.

Çinli liderler için, ticaret ve ekonomiden Tayvan'a kadar birçok alanda ABD ile olan ilişki, İran ile olan ilişkiden çok daha büyük önem taşıyor.

Asya Grubu araştırmacısı George Chen, Pekin’in İran konusunda Washington’la sözlü bir polemiğe girebileceğini ancak Trump’la yeni bir çatışma yaratmanın maliyetinin daha ağır basacağını söyledi. Chen, “ABD-Çin ilişkileri zaten Trump ve Şi için yeterince karmaşık. İran’ı bu dosyaya eklemek iki tarafın da isteyeceği bir durum değil” dedi. Bununla birlikte, Pekin’in Trump’ın ziyaretini erteleyebilme ihtimalinin bulunduğuna dikkat çekti.

Enerji kaygıları İran petrolüyle sınırlı değil

Çin, İran’dan en fazla petrol ithal eden ülke konumunda, ancak Pekin yönetimi enerji güvenliğine büyük önem veriyor ve alternatif kaynaklar geliştirmiş durumda. Asıl endişe, fiyat artışı ve Ortadoğu genelindeki petrol ve doğal gaz arzına erişimin riske girmesi ihtimali olarak gösteriliyor.

Veri ve analiz firması Kpler'e göre Çin, geçen yıl İran'dan günde yaklaşık 1,4 milyon varil petrol ithal etti; bu ise toplam deniz yoluyla petrol ithalatının yüzde 13'üne tekabül ediyor.

Şirket, hâlihazırda yolda bulunan sevkiyatların dört ila beş ay yetecek düzeyde olduğu tahmininde bulunuyor.

Kpler Kıdemli Analisti Muyu Şu, bunun Çin’deki bağımsız rafinerilere uyum sağlama ve alternatif tedarik aramak için fırsat vereceğini belirtti. Bu, indirimli Rus petrolünü başlıca seçenek olarak öne çıkarıyor.

Çin, tedarik kaynaklarını çeşitlendirmek ve bu alandaki yeteneklerini güçlendirmek için yıllardır çalışıyor.

Singleton ise “İran petrolünün kaybı kısa vadede sınırlı bir etki yaratır, hayati nitelikte değildir” değerlendirmesinde bulundu.

İran’ın Hürmüz Boğazı’nı kapatma girişimleri ve Körfez ülkelerindeki sıvılaştırılmış doğal gaz tesislerine yönelik olası saldırıları daha büyük endişe kaynağıdır.

"Vantour" şirketinin sağladığı görüntülerde, saldırılardan önce Tahran'daki "İran Devrim Muhafızları" karargahı görülüyor (AP)"Vantour" şirketinin sağladığı görüntülerde, saldırılardan önce Tahran'daki "İran Devrim Muhafızları" karargahı (AP)

Çin neden İran’ı silahlandırmayabilir?

Analistler, Çin’in, ABD’ye karşı yürüttüğü mücadelede İran’a silah göndermesinin düşük ihtimal olduğunu değerlendiriyor.

Endonezya merkezli Ekonomik ve Hukuki Çalışmalar Merkezi araştırmacısı Muhammed Zülfikar Rahmet, olası askerî desteğin mevcut uzun vadeli savunma anlaşmalarıyla sınırlı kalacağını ve doğrudan sahada hızlı bir destek anlamına gelmeyeceğini ifade etti. Rahmet, Pekin’in ABD ve müttefikleriyle doğrudan çatışmadan kaçınma eğiliminde olduğunu vurguladı.

Çin, ABD'nin Ukrayna'ya silah tedarik etmesini eleştirerek, bunun çatışmaları uzattığını ifade etmişti.

Singapur’daki Nanyang Teknoloji Üniversitesi’nden araştırmacı James Dorsey, İran’ın füze programının Çin teknolojisine dayandığını ancak Pekin’in İran ordusuna yeni füze satışında temkinli davranabileceğini belirtti. Dorsey, “Çin’in istediği, bu durumun sona ermesidir” ifadelerini kullandı.


İran'ın bölünmesi: Çevre bölgelerdeki etnik gruplar gelişmeleri dikkatle takip ediyor

Fotoğraf: AFP – Al Majalla
Fotoğraf: AFP – Al Majalla
TT

İran'ın bölünmesi: Çevre bölgelerdeki etnik gruplar gelişmeleri dikkatle takip ediyor

Fotoğraf: AFP – Al Majalla
Fotoğraf: AFP – Al Majalla

Rustem Mahmud

İran Yüksek Ulusal Güvenlik Konseyi Başkanı ve şu anda İran hükümetinin en üst düzey yetkilisi olan Ali Laricani, Dini Lider Ali Hamaney suikastının ardından verdiği uzun bir televizyon röportajında, ‘ABD ve İsrail'in kaos yaratmak ve İran'ı bölmek şeklindeki nihai planından’ bahsederek bu konuda uyarıda bulundu. Bu planı engelleyeceğine söz verdi ve İran'ın içinden veya dışından bu planı gerçekleştirmeye çalışan herkesi tehdit etti.

Eski Şah rejiminin Veliahtı Rıza Pehlevi’nin de aralarında olduğu birçok İranlı muhalif gücün ve liderin, özellikle de Pers milliyetçilerinin, mevcut rejime karşı bir tutum sergilemelerine rağmen aynı söylemi benimsemiş olmaları dikkati çekti. Onlar, iktidardakilere, mevcut politikalarına devam ederlerse ülkenin bölünme olasılığı konusunda uyarıyor ve teslim olup ülkeyi muhalefete bırakmamaları gerektiğini söylüyorlar. Onlar da İranlı milliyetlerini temsil eden İran muhalefet güçlerini tehdit etti.

tgt
İran Yüksek Ulusal Güvenlik Konseyi Başkanı Ali Laricani, Şam'da düzenlenen bir toplantıda, 16 Şubat 2020 (AFP)

Şarku’l Avsat’ın Al Majalla’dan aktardığı analize göre Hamaney'in ölümünün ardından yeni yöneticilerin, ‘İran'ın bölünmesi’ konusunda en radikal muhalefet güçlerinin yöneticileriyle aynı söylemi benimsemesi, bu bölünmenin öngörülebilir gelecekte, farklı pozisyon ve bakış açıları olsa da ülkedeki iç çatışmanın merkezinde yer alacağını gösteriyor.

Siyasi bölünmenin coğrafi kökleri

İranlı siyaset araştırmacısı Ramin Hamidani, Al Majalla’ya yaptığı uzun değerlendirmede, İran'da ‘siyasetin kökleri’ olarak gördüğü unsurları açıkladı ve öngörülebilir gelecekte çatışmaya yol açabilecek siyasi gerçekleri özetledi.

Hamidani şöyle devam etti:

“İran coğrafyası, yüzyıllarca devletin imparatorluk merkezinde, Tahran, Şiraz ve Meşhed şehirleri arasındaki üçgende yaşayan Pers halkının merkezi ikiliğine dayanırken, Beluç, Arap, Kürt ve Azeri halkları ülkenin coğrafi çevresine dağılmış durumda. Bu iç jeopolitik konumlandırma, ülkeye ilişkin iki çelişkili vizyonu tanımlamıştır. İdeolojisi, siyasi davranışları ve kurumsal hakimiyeti tamamen Fars olan merkezi iktidar güçleri, ‘bölünmeye karşı uyarıyı’ Fars halkını devletin yapılarına bağlamak ve meşruiyetini kabul ettirmek için kalıcı bir araç olarak gördü. İran'ı yöneten tüm rejimler, muhaliflerini Pers olmayan bölgeleri merkezden ayırarak İran'ı parçalamaya çalışmakla suçladı. Bu görüşün aksine, Kürt, Azeri, Arap ve Beluç milliyetçi hareketleri tarafından temsil edilen İran'daki Fars olmayan siyasi güçler, bu retoriği, iktidar otoritelerinin tüm yetkileri tekelleştirmek ve bölgelere bazı yerel yetkiler verecek her türlü ademi merkeziyetçi hükümeti reddetmek için kullandıkları işlevsel bir araç olarak sınıflandırdılar. Böylece diğer milletlerden üyeler, Fars milletinden üyelerle denge ve eşitlik hissi yaşayabilirler. Bu merkezi/totaliter politikaların, İranlılar arasındaki mesafeyi ve gerilimi ulusal düzeyde artırdığı için İran'ı parçalamak için en etkili araç olduğunu savunuyorlar.”

Yetkililerin, ana muhalefet güçleriyle ‘ülkenin coğrafi bütünlüğü’ gibi temel bir konuda anlaşmaya varmış olmaları ve her iki tarafın da herhangi bir siyasi ademi merkeziyetçilik biçimini kabul etmek istememeleri, keskin bir kutuplaşma riskini artırıyor.

Araştırmacı Hamidani, İran'ın merkezi olmayan siyasi güçlerinin karşı karşıya olduğu ve bu güçlerin gelecekteki ayrılma sorunu ve olasılığı konusunda birleşik bir siyasi söylem ve vizyon geliştirmesini engelleyen altı ana sorundan bahsetti. Hamdani’ye göre bu engeller, geri dönüşü olmayan bir noktaya ulaşabilecek iç ulusal bölünmenin artma olasılığını ve ihtimalini artırıyor. Bu faktörler değişmezse, ülkenin egemenliğinden ayrılmayı engelleyecek.

Hamdani, bu engelleri şu şekilde tanımladı:

"Dört Fars olmayan milletten her biri, topluluk birliği ve yerel coğrafyaya dayalı ortak bir iç alan yaratmalarını engelleyen büyük bir iç sorunla karşı karşıya. Ülkenin güneydoğusunda yoğunlaşan Beluçlar, çok geniş bir coğrafi alana yayıldılar, ancak demografik açıdan ciddi dezavantajlara sahip. Nüfusları iki milyonu geçmiyor. Bir asır boyunca iktidar otoriteleri, bu bölgelerde demografik değişiklikler yaratmaya çalışarak, bu halkların net bir jeopolitik vizyon oluşturmalarını engelledi. Aynı durum ülkenin güneybatısındaki Araplar için de geçerli. Petrol zenginliklerinin bölgelerinde yoğunlaşması, çeşitli İranlı yetkilileri sürdürülebilir bir demografik dengesizlik yaratmaya itmiş ve milyonlarca Arap olmayan İranlının Arap çoğunluklu bölgelere yerleşmesine izin verdi. Yukarıdaki iki koşul, ülkenin batısı ve kuzeyindeki Kürtler ve Azereiler için geçerli değilse de onlar iki farklı zorlukla karşı karşıya. Kürtler, Türkiye'den hiçbir muhalefet görmüyor, bu da onların belirgin bir (ayrılıkçı) politika geliştirmelerini engelliyor. Öte yandan Azeriler, Şii kimliklerinin hem kültürel hem de psikolojik olarak Persli meslektaşlarıyla özel bağlar kurması nedeniyle mezhepçiliğin pençesine düşmüş durumdadır ve bu da onların ayrılma olasılığına dayalı siyasi seçenekler geliştirmelerini engellemektedir. Bu dört faktörle, hükümet ve ana siyasi muhalefet güçleri, ülkenin coğrafi birliği konusunda temel bir konuda hemfikir ve tarafların hiçbiri ayrılmayı düşünmüyor.”

Kürt istisnası

İranlı siyasi güçleri, ülkeyi bölmek veya buna yol açacak herhangi bir siyasi program veya ideoloji izlemek istemediği iddialarını reddetse de İran siyasi tarihi etnik köken ve coğrafyaya dayalı iç bölünmelerle dolu bir geçmişe sahip. İran, 20. yüzyılın başlarında etnik grupların İran'dan ayrılıp başka ülkelere katılmak istemesi sonucunda ülkenin kuzey, güney ve batısındaki coğrafi topraklarının çoğunu kaybetmişti. Yüzyılın ortasında, İkinci Dünya Savaşı'nın başında İngiliz ve Sovyet işgali nedeniyle merkezi otoriteler güçlerini kaybettikten sonra, İran içindeki iki devlet, biri Kürt, diğeri Azeri, bağımsızlıklarını ilan etti. 1970'lerin sonunda Şah rejimi yıkılıp İran devrimi gerçekleştiğinde, birçok İran bölgesi merkezi otoriteden koparak yıllarca bu durumunu sürdürdü ve bazıları 1980'lerin ortalarına kadar içsel olarak yarı bağımsız kaldı.

effv
İran'ın Dini Lideri Ali Hamaney'in ölümünün ardından onun fotoğrafını taşıyan bir adam ve Tahran'daki bir meydana akın eden matem tutan kalabalıklar, 1 Mart 2026 (AFP)

Öte yandan mevcut rejim, ülkenin çevresindeki etnik gruplara karşı çok çeşitli ‘asimilasyon’ politikaları uygulamıştır. İranlı Kürt siyasetçi Berhani Macid Mukriani'ye göre bu politikalar aslında Pers olmayan etnik grupların isteklerini bastırmayı amaçlayan ‘zorlayıcı’ stratejilerdi.

Mukriani sözlerini şöyle sürdürdü:

“Yarım asırdan fazla bir süredir İranlı yetkililerin başlıca oyun olarak ulusal karışım ve eritme oyununu oynuyor. Bir yandan, tüm etnik grupların kültürlerini, dillerini ve kültürel potansiyellerini geliştirmelerini engellediler ve ardından merkezi Fars kültürünü kendilerine mal ettiler. Ayrıca dengeli kalkınma koşullarını ihlal ederek milyonlarca etnik azınlığı ‘Fars üçgeni’ olarak adlandırılan Tahran, Şiraz ve Meşhed şehirleri, on milyonlarca farklı etnik kimliğin yaşadığı metropoller haline gelirken, farklı etnik gruplardan milyonlarca memurun yerleştiği çevre bölgelerde ulusal uyum kayboldu.

Mukriani şöyle devam etti:

“Bu politikalar, Kürt çoğunluğun yaşadığı bölgelerde Kürt milliyetçiliğini ve bilincini tam olarak sindiremedi. Kürt milliyetçi partiler, Kürtler arasında oldukça etkili olmaya devam ederek, İran devleti ile olan bağlarını ve gelecekle ilgili özlemlerini şekillendirdiler. Bu durum, özellikle bu partilerin çoğunun silahlı olması ve halk arasında zengin bir mücadele geçmişine sahip olması nedeniyle, onlara siyasi ve sembolik bir güç kazandırması nedeniyle daha da geçerli. Bunun yanında ülkenin batısındaki Kürt bölgelerinin zorlu dağlık coğrafyası, İranlı yetkililerin kontrolünden çıkan Kürt bölgelerini kolayca geri kazanmalarını engelliyor.”

Mevcut rejimin düşüşünün ardından ülkenin çeşitli bölgelerinde ortaya çıkabilecek kaos ortamı, herhangi bir iktidar gücünün düzeni etkili ve hızlı bir şekilde yeniden tesis etmesini zorlaştıracak ve bu da bölünmeyi gerçeğe dönüştürecek.

Her iki konuda da İranlı Kürt siyasi güçler, Batılı güçlerle, özellikle de ABD ile güçlü siyasi bağlar ve ilişkiler içindeler ve bunu açıklamaktan utanmayan veya korkmayan tek İranlı güçler olarak öne çıktı. Ancak, İran Kürtlerinin karşı karşıya olduğu iki temel sorun, siyasi güçlerinin coğrafyaya dayalı herhangi bir ulusal proje geliştirmesini engelleyebilir. Türkiye, Kürt-Suriye durumuyla başa çıkmak için kullandığı politikaların aynısını izleyecektir. İran Kürt coğrafyasında lehçeye dayalı bölünmeler de söz konusu. Üç dil grubuna ayrılırlar: Batı Azerbaycan eyaletinin sakinleri Kurmanci lehçesiyle Kürtçe konuşuyor, Kürdistan eyaletinin Kürtleri Sorani lehçesiyle Kürtçe konuşuyor ve Kirmanşah ve İlam eyaletlerinin sakinleri Kürtçenin Laki ve Lur lehçelerini konuşuyor. Buna mezhepsel bölünmeler de eklenmektedir. İran Kürtlerinin üçte birini oluşturan Kirmanşah eyaleti Kürtleri Şii Müslümanlarken, İran'ın geri kalan Kürtleri Sünni Müslümanlar.

Uluslararası vizyon eksikliği

İranlı siyasi güçler, özellikle de Fars olmayan etnik grupların isteklerini temsil edenler, İran'ı coğrafi olarak bölmeyi amaçlayan bir programın izlenmesi ve geliştirilmesinin, uluslararası güçlerin, özellikle de ABD'nin bu tür önerileri kabul etmemesi veya bu konuda bir vizyonu olmaması durumunda bir tür ‘siyasi intihar’ olacağını biliyor. Bu, İran'ı çevreleyen çeşitli bölgesel güçlerin paylaştığı uluslararası bir yaklaşım.

gtb
Reza Pehlevi, İran'ın eski veliaht prensi ve şu anki muhalefet lideri, Münih Güvenlik Konferansı'na katılımı sırasında, 13 Şubat 2026 (AFP)

Ancak İranlı milliyetçi partiler, ülkenin geleceğini belirlemede kararlı bir rol oynayabilecek iki başka faktöre de güveniyorlar. Mevcut rejimin düşüşünü, kendilerini Pers milliyetçiliğinin temsilcileri olarak gören ve ‘milliyetçi partiler’ olarak adlandıran partilerle bir anlaşmaya varmak için bir fırsat olarak görüyorlar. Bu partiler son derece zayıf, kendi aralarında bölünmüş ve genellikle birbirlerine düşmanca davranıyorlar. Yakın gelecekte, İran içinde aktif olan güçler, yani mevcut rejimin kalıntıları ile çatışacaklar. Bu durum, İran egemenliği altında kalmaları için bir koşul olarak, bölgelerindeki Pers olmayan milletlerin ‘federal’ siyasi ademi merkeziyetçiliğini kabul etmelerine dayalı olarak, onlarla geniş bir siyasi uzlaşma sağlanmasına yardımcı oluyor. Eski Veliaht Prens Rıza Pehlevi'nin hareketi gibi bazı merkezi güçler tarafından prensipte kesin bir reddedilme, Halkın Mücahitleri Örgütü (HMÖ) tarafından ise açık bir kabul olsa da bu güçlerin İran içindeki göreceli ağırlığı tam olarak bilinmiyor.

Mevcut rejimin düşüşünün ardından ülkenin çeşitli bölgelerinde ortaya çıkabilecek kaos ortamı, herhangi bir iktidar gücünün düzeni etkili ve hızlı bir şekilde yeniden tesis etmesini zorlaştıracak ve bu da bölünmeyi öngörülebilir bir gelecekte bölgesel ve uluslararası meşruiyet kazanabilecek bir gerçeklik haline getirecek.