Lübnan’da ön seçim sonuçlarına göre Hizbullah ve müttefikleri darbe aldı

Lübnan Kuvvetleri Partisi’nin destekçileri kutlama yapıyor (AFP)

Lübnan’da dün gerçekleşen genel seçimlerin resmi olmayan ön sonuçları ve Lübnan Kuvvetleri Partisi’nin (LF) milletvekili sayısını artırdığını açıklamasıyla, parlamentoda çoğunluğu elinde bulunduran İran destekli Hizbullah ve müttefiklerinin darbe aldığı görüldü.
Elektrik kesintilerinden nedeniyle sayım işlemi yavaş ilerlerken, meclisteki 128 sandalyenin nihai kazananları ortaya çıkmadı.
Hizbullah, son olarak 2018’de yapılan parlamento seçimlerinde meclisteki 128 sandalyenin 71’ini kazanarak çoğunluğu elde etmişti. 
Bu seçim, 2020’de Beyrut Limanı patlaması ve Dünya Bankası’nın iktidardaki politikacıları sorumlu tuttuğu ekonomik çöküşten bu yana yapılan ilk seçim oldu.
Seçimlerdeki en büyük sürprizlerden biri, Hizbullah müttefiklerinden olan Dürzü siyasetçi Talal Arslan’ın koltuğu reform çağrıları ile gündeme gelen Mark Daou’ya kaptırması oldu.
Ön sonuçlar ayrıca, bir reform programı temelinde kampanya yürüten ve Lübnan’ın 1975-90 iç savaşından bu yana en kötü krize girmesine neden olmakla suçlanan politikacılardan hesap sorma vaadinde bulunan en az beş bağımsızın daha kazandığını gösterdi.
Hizbullah ve müttefiklerinin mecliste çoğunluğa sahip olup olmayacağı henüz kesinleşmemiş sonuçlara bağlı.
Hizbullah’a şiddetle karşı çıkan Lübnan Güçleri’nin (LF) açıkladığı kazanımlar, Hizbullah’ın müttefiki ve mecliste şu andaki en büyük Hristiyan partisi Özgür Yurtsever Hareketi’ni (FPM) geride bırakacağı anlamına geliyor.
Lübnan Güçleri Basın Ofisi Başkanı Antoinette Geagea, partinin 2018’de elde ettiği 15 sandalye sayısını 20’ye çıkardığını açıkladı.
FPM’nin Seçim Koordinatörü Sayed Yunus ise, partinin 2018’de 18 olan sandalyeden 2’sini kaybederek, 16 milletvekili çıkaracağını bildirdi.
Kesin sonuçların açıklanmasının ardından partiler bir kabine kurulması için müzakerelere başlayacak.
Bir sonraki meclisin hükümeti kurmak için bir başbakan ataması gerekiyor, bu süreç aylar sürebilir.
Herhangi bir gecikme, Uluslararası Para Fonu (IMF) ve bağışçı ülkelerden yardım sağlamanın bir koşulu olan reformları engelleyecek. Bu da uluslararası yardımların gelmesini geciktirebilir.