Korkunun altın çağına hoş geldiniz! 2025, korku sineması için olağanüstü bir yıl oldu, hatta belki de son yılların en verimlisi...
Dünyadaki kaotik atmosferle birlikte, tür yeniden en yaratıcı haline büründü. Savaşların, krizlerin ve belirsizliklerin gölgesinde korku sineması yine en dürüst aynalardan biri oldu; tedirginliğimizi, arzularımızı ve karanlıkla kurduğumuz tuhaf bağı perdeye taşıdı.
Tarih boyunca korku, toplumsal kaygının en yaratıcı biçimlerinden biri olmuştur. 1980'lerin muhafazakar atmosferi "slasher" çılgınlığını tetiklemiş, 2000'lerin Testere (Saw) ve Otel (Hostel) gibi işkence serileri 11 Eylül sonrası travmalardan beslenmişti. Bugünse, insanlık yine huzursuz ve sinema, bu huzursuzluğu hem çığlığa hem de eşsiz bir büyüye dönüştürüyor.
2025'in korku takvimi, hem büyük stüdyo yapımlarının hem bağımsız keşiflerin damga vurduğu bir dönem olarak akıllarda kalacak. Zach Cregger'ın Silahlar'ı (Weapons), mizah ve şiddeti aynı bedende buluştururken; Robert Eggers, Nosferatu'yla ölüm ve arzunun sınırlarını silikleştirdi. Michael Shanks'in Birlikte'si (Together) ise karşılıklı bağımlılığı vücut bulmuş bir kabusa dönüştürerek yılın en rahatsız edici yapımlarından biri oldu.
Bu liste, 2025'in şimdiye dek bizi en çok sarsan, rahatsız eden ve büyüleyen korku filmlerini bir araya getiriyor. Ve evet, yılın en çok konuşulan hatta Google aramalarını şekillendiren yapımlarından Good Boy, Türkiye'de henüz vizyona girmediği için listede yer almıyor ama adından çokça söz ettireceğine hiç kuşkumuz yok.
Kısacası korku sineması bu yıl yalnızca dehşet değil, şaşırtıcı bir canlılık da taşıyor. Ve bu filmler sayesinde rahatlıkla söyleyebiliriz ki, korkmak hiç bu kadar güzel gözükmemişti!
Huzurlarınızda Cadılar Bayramı'nı bahane ederek sıraladığımız, yılın en iyi korku filmleri...
10. Çirkin Üvey Kardeş (Den stygge stesøsteren)
Küllerinden doğmak isteyen bir kızın hikayesi değil bu; bedeninin içinde yanarak güzelliğe ulaşmaya çalışan bir kadının kabusu. Norveçli yönetmen Emilie Blichfeldt, bu filmde masalları ters yüz ediyor ve "çirkin üvey kız kardeş"i, toplumsal güzellik takıntısının trajik kurbanına dönüştürüyor.
Lea Myren'in nefes kesici performansıyla Elvira, güzel olma uğruna kendi bedenine karşı savaş açıyor. Ve bu savaşın her saniyesi kan, acı ve gözyaşıyla dolu. Film, Külkedisi (Cinderella) efsanesini pembe tozundan arındırıp Cronenberg'vari bir beden korkusuna (body horror) dönüştürürken mizah duygusunu da hiç kaybetmiyor.
İlk uzun metraj yönetmenlik denemesinde Blichfeldt'in kamerası, bir yandan kadın bedenine yönelen patriyarkal bakışı ifşa ederken, diğer yandan güzelliğin nasıl bir şiddet biçimine dönüşebildiğini gösteriyor.
Göz kamaştırıcı renk paletiyle mide bulandıran detaylar arasında gidip gelirken izleyicisini sarhoş eden film, "çirkinlik" ve "çekicilik" arasındaki sınırı bilinçli biçimde bulanıklaştırıyor. 109 dakikalık bu acımasız yolculuk, yer yer temposunu kaybetse de sarsıcılığını koruyor. Her sahne özenle kurgulanmış; tiksindirici olduğu kadar estetik, rahatsız edici olduğu kadar büyüleyici. Blichfeldt, kadının aynaya her baktığında hissettiği tiksintiyi seyircinin midesine kadar ulaştırmayı başarıyor. Finaldeyse Elvira'nın bedeni kadar kırılmış ruhu da masalın gerçek yüzünü açığa çıkarıyor: Güzellik arzusu bazen insanı içten içe kemiren en acımasız lanet.
IMDb: 7,0
9. Varlık (Presence)
Steven Soderbergh, ölümle yaşam arasındaki o ince çizgiyi bir kameranın merceğine sığdırıyor.
Geçen yıl katilin gözünden anlatılan In a Violent Nature türün kalıplarını yıkmıştı. Bu yıl ise Ben Leonberg'in Good Boy'unda bir köpeğin, Soderbergh'in Varlık'ında ise bir hayaletin gözünden anlatılan hikayeler yeni evrenlere kapı aralıyor.
Varlık, teknik açıdan ustaca çekilmiş, duygusal olarak da tuhaf biçimde dokunaklı bir film. Soderbergh'in kamerası, bu kez sadece izlemiyor; evin duvarlarında dolaşıyor, sırların arasına sızıyor, sessiz bir varlık gibi nefes alıyor.
Lucy Liu ve Chris Sullivan, anne-baba rollerinde filmin soğuk atmosferini çatlatan bir insanlık dokunuşu yaratıyor. Callina Liang'ın canlandırdığı genç kızsa, bu görünmeyen varlığın hem hedefi hem yankısı haline geliyor. David Koepp'in senaryosu, yüzeyde sade ama derinlerde kanayan bir yara gibi; hikaye açıldıkça acısı da büyüyor. Soderbergh'in kamera hareketlerindeki kesinlik, filmi bir deneme olmaktan çıkarıp neredeyse ruhani bir deneyime dönüştürüyor. Burada korku, ani çığlıklardan değil, sessizliğin içinde birinin sizi izlediğini hissettiğiniz o tanıdık ürpertiden doğuyor. 85 dakikalık bu kısa ama yoğun film, türün sınırlarını zorlayan bir hayalet hikayesi olarak öne çıkıyor.
Varlık, "korku"yu sadece bir duygu değil, aynı zamanda bir farkındalık biçimi olarak sunuyor. Ve perde kapandığında geriye şu soru kalıyor: Ya görünmeyen aslında bizsek?
IMDb: 6,1
8. Kusursuz Arkadaş (Companion)
Yılın en çarpıcı bilimkurgu-korkularından Kusursuz Arkadaş, insanla yapay zeka arasındaki sınırı ustalıkla tersyüz eden, feminist bir hayatta kalma hikayesi anlatıyor. Drew Hancock'un ilk uzun metrajı, parlak bir fikirle beslenen karanlık bir hiciv gibi işliyor: Sevgilisi tarafından "mükemmel kadın" şeklinde tasarlanmış bir yapay zekanın, özgürlüğünü ve iradesini geri alma mücadelesi.
Yellowjackets'tan tanıdığımız Sophie Thatcher, kırılgan ama tehlikeli bir karakterin dönüşümünü olağanüstü bir incelikle oynuyor. Iris'in, sevecen sevgilisi Josh'un aslında onu manipüle eden bir "yaratıcı" olduğunu keşfetmesiyle film, kadınların itaat etmeye zorlandığı kalıpları paramparça ediyor.
Klasik "katil robot" klişesini tersine çeviren Kusursuz Arkadaş, bu kez makineyi değil, onu kontrol eden erkeği korku unsuru haline getiriyor. Iris artık av değil, korku filmlerinin "son kızı" haline geliyor. Hancock, teknolojinin tehlikelerini anlatırken, patriyarkanın yapay zekaya bile nasıl hükmedebildiğini incelikle sergiliyor.
Jack Quaid, toksik "iyi çocuk" tiplemesini rahatsız edici bir gerçeklikte oynarken film, pembe tonlara, steril mutfaklara ve uzaklaşan gülümsemelere gizlenmiş bir isyanı perdeye taşıyor. Gerilim yükseldikçe, her kan damlası bir uyanış anına dönüşüyor.
Kusursuz Arkadaş, yapay zekanın değil, kadının "fabrika ayarlarına" başkaldırısının hikayesi.
IMDb: 6,6
7. Birlikte (Together)
Birlikte, ilişkilerde karşılıklı bağımlılığın ne denli dehşet verici olabileceğini anlatan, türünün en tuhaf ve en dokunaklı filmlerinden biri. Gerçek hayatta da evli olan Dave Franco ve Alison Brie, ilişkilerini kurtarma umuduyla şehir hayatını bir kenara bırakarak kırsala taşınan bir çifti canlandırıyor. Ancak burada onları kelimenin tam anlamıyla bedensel bir birleşme kabusu bekliyor.
Michael Shanks'in ilk uzun metrajı, bağımlılığın ve yakınlığın sınırlarını grotesk bir dille sorguluyor. Film, çiftin birlikte kalma zorunluluğunu fiziksel bir lanete dönüştürerek, duygusal bağımlılığı tedirgin edici bir metafora dönüştürüyor. Franco ve Brie'nin kimyası, bu kabusun tam kalbinde hayat buluyor. Birbirlerine dokundukça daha da yok oluyorlar.
Yer yer kahkahalarla izlenen sahneler zaman zaman da midesi güçlü olmayanları yoracak bir noktaya evriliyor. Film, rahatsız edici ama hipnotik ritmiyle izleyicinin elini hiç bırakmıyor. Shanks, mizahla iğrençliği aynı potada eriterek, hem tiksindirici hem tuhaf biçimde romantik bir deneyim sunuyor.
"Birlikte olma" mecburiyetini kanlı bir masala dönüştüren Birlikte, geçen yıl Cevher'le (The Substance) ikinci baharını yaşamaya başlayan beden korkusu türünün akıllara kazınacak örneklerinden.
IMDb: 6,7
6. Son Durak: Kan Bağı (Final Destination: Bloodlines)
Ölümle dansın hâlâ bu kadar etkileyici olabileceğini kim tahmin ederdi ki? Son Durak: Kan Bağı, serinin 6. filmi olmasına rağmen taze bir enerjiyle geldi. Zach Lipovsky ve Adam Stein'in yönettiği film, alışıldık felaket senaryosunu tersyüz ediyor: Bu kez ölümden kaçmaya çalışan rasgele bir grup değil, aynı aileden gelen kuşaklar. Hikaye, 1960'ların sonlarında bir restoranda çıkan yangınla açılıyor ve günümüze sıçrayarak ölümün yıllar boyu bir aileyi nasıl takip ettiğini anlatıyor.
Film, zincirleme ölümlerin çılgın tasarımlarını korurken onlara duygusal bir derinlik katıyor. Her yeni ölüm sahnesi şaşırtıcı bir yaratıcılıkla çekilmiş. Seyirci ister istemez tebessüm, irkilme ve hayranlık arasında gidip geliyor. Ancak Kan Bağı'nı diğerlerinden ayıran şey, ölüm fikrini sadece bir korku unsuru değil, aynı zamanda kuşaklar arası bir travma metaforu olarak ele alması.
Genç bir kadının ailesini ölümden koruma çabası, kaderin döngüsünü kırma arzusuyla birleşiyor ve film, hem kanlı hem de şaşırtıcı biçimde duygusal bir finale ulaşıyor. Tony Todd'un seriye veda ettiği bu film, hem eski hayranlar hem de yeni izleyiciler için tatmin edici bir kapanış, belki de yeni bir başlangıç sunuyor.
Kısacası Son Durak: Kan Bağı, ölümün kaçınılmazlığı üzerine eğlenceli, acımasız ve şaşırtıcı derecede içten bir film.
IMDb: 6,7
5. 28 Yıl Sonra (28 Years Later)
Ölüm yine kapıyı çalıyor ama Danny Boyle bu kez kapıyı bambaşka bir yerden aralıyor. 28 Yıl Sonra, yalnızca bir devam filmi değil; kendi mirasıyla hesaplaşan ve korku sinemasını yeniden tanımlayan bir yeniden doğuş hikayesi.
Boyle ve senarist Alex Garland, ilk filmin kaotik Londra manzaralarını bu kez ıssız bir ada köyüyle değiştiriyor. Artık hayatta kalma mücadelesi, zombilerden çok insanın kendi içindeki karanlığa karşı veriliyor. Aaron Taylor-Johnson'ın canlandırdığı genç baba, oğluyla birlikte yıkıma uğramış Britanya'nın kalbine doğru tehlikeli bir yolculuğa çıkıyor. Film, bir noktadan sonra kıyamet anlatısından folk-horror'a, oradan da kalp kırıcı bir dramaya dönüşüyor.
Jodie Comer ve küçük Alfie Williams'ın anne-oğul hikayesi, zombilerden çok kayıpla, korkudan çok sevgiyle ilgili. Boyle, bir kez daha Anthony Dod Mantle'ın elindeki kamerasıyla hem yakın hem rahatsız edici bir gerçeklik yaratıyor. Filmin temposu, ilk yarıda izleyiciyi hop oturup hop kaldırırken; ikinci yarıda bir ağıtın ritmine bürünüyor.
Young Fathers'ın hipnotik müzikleri, karanlık mizahla iç burkan sessizlikler arasında yankılanıyor. Boyle ve Garland, zombilerden çok ölümün kendisini hayatın merkezine yerleştiriyor; o hep orada, gitmeye de hiç niyeti yok.
IMDb: 6,9
4. Nosferatu
Robert Eggers, korkunun köklerine dönüp onu yeniden yazıyor. Nosferatu'yla bu kez sinema tarihinin en eski kabuslarından birine, 1922 yapımı Murnau klasiğine kendi karanlık büyüsünü üflüyor. Film, gotik dehşetle erotizmi iç içe geçirerek insanın hem ölümü hem de arzuyu aynı anda isteme halini büyüleyici bir biçimde işliyor.
Lily-Rose Depp, genç gelin Ellen rolünde ölümle yaşam, teslimiyetle tutku arasındaki o ince çizgide dans ediyor. Bill Skarsgård'ın hayat verdiği Kont Orlok ise saf kötülükle baştan çıkarıcılığın aynı bedende vücut bulmuş hali. Eggers, The Lighthouse'ta yarattığı hipnotik atmosferi bu kez daha geniş bir ölçekte kuruyor: Her kare özenle resmedilmiş, her gölge bir çağrışım.
Ama Nosferatu, sadece vampir mitinin bir yeniden anlatımı değil. Bram Stoker'ın kadın cinselliğini "susturulması gereken bir tehlike" olarak gören anlatısına karşı Eggers, Ellen karakteri üzerinden arzuyu bir direniş biçimine dönüştürüyor. Vampirle kadın arasında kurulan ilişki artık lanet değil, bir güç savaşı.
Eggers'ın kamerası, tıpkı bir hipnoz seansı gibi izleyiciyi film boyu hem büyülüyor hem de sersemletiyor. Nosferatu, karanlıkla arzunun aynı bedende nefes aldığı, hem korkutucu hem baştan çıkarıcı bir rüya gibi. Yılın en estetik, belki de en ürkütücü filmi.
IMDb: 7,1
3. Onu Geri Getir (Bring Her Back)
Onu Geri Getir, kayıpla başa çıkmanın ne kadar korkunç olabileceğini anlatan, karanlık ve derin bir kabus. Konuş Benimle'nin (Talk to Me) yaratıcıları Danny ve Michael Philippou, bu kez çığlık çığlığa bir korkudan çok, sessizce içe çöken bir dehşet yaratıyor.
Film, babalarını kaybettikten sonra ilgisiz bir koruyucu aile sisteminin eline düşen iki kardeşin, Andy ve görme engelli Piper'ın hikayesini anlatıyor. Sally Hawkins'in hayat verdiği Laura, dışarıdan ne kadar nazik görünse de evin havasında tekinsiz bir şeyler olduğu hemen hissediliyor. Laura'nın Piper'a takıntılı sevgisi ve Andy'ye yönelttiği sistemli manipülasyonlar, daha ilk dakikalardan itibaren tüyleri diken diken ediyor.
Hawkins burada hiç kuşkusuz kariyerinin en sarsıcı performanslarından birini sergiliyor; aynı Toni Collette'in Ayin'de (Hereditary) yaptığı gibi. Yavaş ilerleyen hikaye, mutfak bıçağı sahnesiyle izleyicisini fenalaşmanın eşiğine getiriyor; sabredenleri ise unutulmaz bir finalle ödüllendiriyor. O kanlı ve duygusal patlama, uzun süre hafızadan silinmiyor.
Onu Geri Getir, doğaüstü öğelerle süslenmiş olsa da aslında ihmalin ve kontrol saplantısının hikayesi. Philippou kardeşler, ebeveyn sevgisinin sınırlarını, koruma içgüdüsünün nasıl bir şiddet biçimine dönüşebileceğini anlatıyor. Her karenin altına sinmiş hüzün, filmin korkusunu daha yapışkan, daha kalıcı kılıyor. Ve 104 dakikanın sonunda film bitiyor ama duygusu uzun süre sizden ayrılmıyor.
IMDb: 7,2
2. Günahkârlar (Sinners)
Ryan Coogler'ın Günahkârlar'ı, korku sinemasının hem kalbini hem ritmini yeniden tanımlıyor. Creed ve Black Panther'la hem sektörün hem de izleyicinin güvenini kazanan yönetmen, bu kez o krediyi riskli ama büyüleyici bir işe yatırıyor: 1930'ların Mississippi'sinde geçen müzikal bir vampir hikayesi. Michael B. Jordan, kasabalarına dönüp kendi müzik mekanlarını açmak isteyen ikiz kardeşleri canlandırıyor. Ancak geceyi özgürlükle doldurmak isterken, İrlandalı bir vampirin gölgesi kasabanın üzerine kabus misali çöküyor.
Coogler, müzikle korkunun ritmini birleştirirken, ırkçılık ve sömürü temalarını da derinlemesine işliyor. Film, blues'un ruhunu emmek isteyen beyaz vampirleri, Afro-Amerikan müziğin sömürüsüne dair çarpıcı bir alegoriye dönüştürüyor. Michael B. Jordan, oynadığı iki farklı karakterle muazzam bir enerji yaratırken, Jack O'Connell'ın canlandırdığı vampir, soğuk bakışlarıyla (ve tabii dişleriyle) delip geçiyor.
İtalyan korku sineması efsanesi Lucio Fulci'nin gotik şiddetiyle, Robert Rodriguez'in çılgın kült filmi Günbatımından Şafağa'nın (From Dusk Till Dawn) deliliğini aynı potada eriten Günahkârlar, kan, ter ve müzikle yanan bir ayin gibi. Çifte Oscarlı genç dahi Ludwig Göransson'un tedirgin edici müzikleri eşliğinde film hem baş döndürücü hem ruhani bir deneyime dönüşüyor.
Özetle Günahkârlar, sadece vampirlerle değil, kültürünü korumak için de mücadele eden bir halkın ruhunu enfes biçimde anlatıyor. Sadece bu yılın değil, tüm zamanların en iyilerinden olmaya aday...
IMDb: 7,6
1. Silahlar (Weapons)
Zach Cregger, Barbarian'la başlayan tuhaf evrenini bu kez kasaba ölçeğinde büyütüyor. Silahlar, küçük bir Amerikan kasabasında gecenin tam 02.17'sinde evlerinden çıkan bir grup çocuğun ortadan kaybolmasıyla başlıyor ve izleyiciyi daha ilk dakikadan huzursuz bir rüyaya hapsediyor.
Cregger, gizem, trajedi ve kara mizah arasında ipte yürür gibi ustaca geziniyor; her adımda duygusal zemin daha da çatırdıyor, mayınlar bir bir patladıkça tedirginlik üst seviyeye çıkıyor. Julia Garner kaybolan çocukların öğretmeni, Josh Brolin çaresiz bir baba, Alden Ehrenreich ise gerçeğin peşine düşen yerel bir polis. Ama film, kayıplardan çok kasabanın içindeki sessiz çürümeyle ilgileniyor: Suçluluk, korku ve inkarın birbirine karıştığı, "normal" görünen bir cehennemle.
Cregger, şiddeti hem mizahın hem de umutsuzluğun aynasında gösteriyor; her sahne izleyiciyi tehdit eder gibi geriyor ama tetiğin ne zaman çekileceğini asla bilemiyorsunuz. Film, Rosemary'nin Bebeği (Rosemary's Baby) ve Hanging Rock'ta Piknik (Picnic at Hanging Rock) gibi 1970'lerin klasik korkularına saygı duruşunda bulunurken, aynı zamanda türün kurallarını baştan yazıyor. Buradaki dehşet, yaratıklardan ya da lanetlerden değil, insanların birbirine olan inancını kaybetmesinden doğuyor.
Her karakter kendi suçluluğunun içinde kaybolurken, hikaye küçük anlarla çözülüyor: Bir rüya, bir not veya bir silah gölgesi... Derken film tüm gizemini bir anda değil, yavaş yavaş, zehir gibi yayıyor. Sonlara doğru her şey kontrolden çıkıyor ve Cregger'ın sineması, tam anlamıyla bir delilik senfonisine dönüşüyor. Absürtle trajediyi aynı sahnede buluşturan yönetmen, seyirciyi hem güldürüp hem nefesini kesmeyi başarıyor.
Silahlar yılın en sarsıcı filmlerinden biri çünkü korkunun kaynağı olarak insanın kendisini işaret ediyor ve bunu yaparken eğlenmeyi de unutmuyor.
IMDb: 7,5
