Türkiye’de Araplara yönelik saldırılar köklü bir ırkçılık mı, yoksa bireysel olaylar mı?

Şarku’l Avsat Türkiye’deki ırkçılık eylemlerindeki artışı ve bunlarla mücadele çabalarını ele aldı

Suriyeli bir göçmen Şanlıurfa’daki sınır kapısından bakıyor (Getty Images)
Suriyeli bir göçmen Şanlıurfa’daki sınır kapısından bakıyor (Getty Images)
TT

Türkiye’de Araplara yönelik saldırılar köklü bir ırkçılık mı, yoksa bireysel olaylar mı?

Suriyeli bir göçmen Şanlıurfa’daki sınır kapısından bakıyor (Getty Images)
Suriyeli bir göçmen Şanlıurfa’daki sınır kapısından bakıyor (Getty Images)

Türkiye’de son dönemde yaşanan mülteci ve yabancılara yönelik bir dizi saldırı, bireysel olaylar ve sıradan kavgalar gibi görünse de özellikle Araplara yönelik ırkçı bir eğilimin arttığı gözleniyor.

Buna benzer olaylar her gün dünya genelinde yaşanıyor, ancak Türkiye’de sosyal medya platformlarında ırkçılığın yayılma hızı bazı soruları akla getiriyor.

Türkiye’deki aşırı milliyetçilerin, sokakları Araplara karşı harekete geçirmeyi başarıp başaramayacağı ve Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan hükümetinin, kendisine büyük bir meydan okuma oluşturan bu eğilime karşı koymak için ne yapacağı merak konusu.

Arap nefretine yönelik bu benzeri görülmemiş kışkırtma eylemleri ışığında akla gelen en önemli soru ise şu;

Hükümet, muhalefet ve Türk halkının geniş bir kesiminin mülteciler konusundaki baskısını hafifletmek için bu olaylara göz yummak zorunda mı kaldı?

Mayıs ayındaki parlamento ve cumhurbaşkanlığı seçimleri döneminde yabancılara yönelik tepkiler daha da arttı.

Muhalefet ise Suriyeli mülteciler ve Türk vatandaşlığına sahip Araplar konusunu iktidara karşı bir baskı aracı olarak kullanıyor.

Suriyeli sığınmacıların Türkiye’de kalmasına yönelik düşmanca söylemler sıradan hale geldi ve bu söylemler karşısında sükûnet ifadeleriyle, Suriyelilerin ülkelerine güvenli bir şekilde geri dönmelerine yönelik çabaların yürütüldüğü açıklandı.

Sığınmacı ve mültecilere yönelik ırkçılık yayılarak, Arap sakinler ve turistleri de kapsayacak şekilde genişledi ve her yerde, özellikle de toplu taşıma araçlarında Arapça konuşma konusunda korkuya kadar ulaştı.

Ülkelerinde ırkçılığın başka bir biçiminden muzdarip olan çok sayıda Türk muhafazakâr da dahil, çok sayıda kişi bu olumsuz durumdan etkilendi.

Bir dönüm noktası

Mayıs ayında düzenlenen seçimlerin ikinci turunda, Türkiye’deki ‘ırkçılık’ konusu bir dönüm noktasını temsil ediyordu.

Araplara yönelik münferit saldırı ve hakaret olayları sosyal medya platformlarında hızla yayıldı ve seçimlerden sonra bazen turistlerin de darp edildiği bir noktaya ulaştı.

zxs
Adana’da çok sayıda Suriyeli mültecinin yaşadığı bölgelerden biri (Getty Images)

Laik muhalefet, mülteci ve yabancılar kartıyla seçimi kazanmayı başaramasa da aşırı milliyetçilerle birlikte, Türkleri baskı altına alan ekonomik krizden yararlanarak, toplumu bu konuda etkiledi.

İktidar partisi, hükümetin seçimlerden sonra aldığı, yasadışı göçmenleri ve ikamet şartlarını ihlal edenleri sınır dışı etmeye yönelik kararları da içeren bir dizi adımla, bu kartı muhalefetin elinden almak için çalıştı.

Şu anda yabancılar ve Arap turistlerin güvenliğini sağlama becerisi ve ırkçılık karşıtı bir yasa çıkarmama nedeni de merak edilen bir diğer soru.

Muhalefet partileri, son üç yılda ekonomik baskıların artmasına paralel olarak, başta Suriyeli mültecilere, ardından genel olarak Araplara yönelik sosyal medya platformlarında kampanyalar başlattı.

Bu kampanyalar, cumhurbaşkanlığı seçimlerinin ikinci turu sırasında, muhalefetin adayı CHP Genel Başkanı Kemal Kılıçdaroğlu’nun seçimleri kazanması halinde Suriyelileri derhal sınır dışı edeceğine söz vermesiyle hız kazandı.

Muhalefet seçimleri kaybettikten sonra, Türkiye’deki Suriyeli ve yabancı mülteciler konusunu, Erdoğan ve partisine 31 Mart’ta yapılması beklenen 2024 yerel seçimlerine kadar baskı yapmak için bir kart olarak kullanmaya devam ediyor.

Geçtiğimiz günlerde, Trabzon’da meydana gelen Kuveytli turist Muhammed Raşid El-Ajmi’ye yönelik saldırı, Türkiye ve Arap ülkelerinde sosyal medyada gündemini uzun bir süre meşgul etti.

Bu olaydan önce, İstanbul’da bir Fas vatandaşının taksi şoförüyle yaşadığı tartışma sonucu hayatını kaybetmesi, Fas ve Körfez ülkelerinde ‘Türkiye turizmini’ boykot çağrılarına yol açtı.

Bundan önce de iki Yemenli çocuk, bir Türk çocuğuyla tartıştıkları için bir sitede Türkler tarafından dövülmüştü.

Nefret kampanyaları

Kılıçdaroğlu ve İYİ Parti Genel Başkanı Meral Akşener, özellikle cumhurbaşkanlığı seçimlerinin ikinci turunda, bu durumu seçim kampanyasının en önemli konusu haline getirdi.

xdsfevr
Kemal Kılıçdaroğlu mayıs ayındaki seçim mitinglerinde milyonlarca mültecinin sınır dışı edilmesi çağrısında bulundu (Getty Images)

Milliyetçi Zafer Partisi’nin Genel Başkanı Ümit Özdağ Suriyeliler, Araplar, Afganlar ve genel olarak yabancıların varlığına karşı durarak bu olaylarda etkili oluyor.

Özdağ, iki yıl önce başlattığı göçmen ve sığınmacı karşıtlığıyla Türkiye’nin yaşadığı ekonomik sorunların nedeninin onlar olduğunu öne sürdü ve Suriyeliler, Afganlar ve diğer yabancıların ülkeden sınır dışı edilmesi çağrısında bulundu.

AKP Genel Başkan Danışmanı Yasin Aktay, bu eylemlerle sadece Türklerde Araplara karşı bir nefret duygusu oluşturma değil, aynı zamanda Arap turizmi veya sermaye yatırımlarının Türkiye’den uzaklaşmasının hedeflendiğini vurguladı.

Aktay, kısa bir süre önce kaleme aldığı makalede şu ifadeleri kullandı;

İptal edilen sadece turistik seyahatler değil, birçok sermaye yatırımı da Türkiye’deki azgın ırkçılar yüzünden rota değiştirmiş bulunuyor. Sektörün içinde olmayanların da bu ırkçı söylemler yüzünden sadece bu yaz içinde ödedikleri bedelin maddi karşılığının en az 5 milyar doları bulmuş olduğunu söyleyelim.

Hükümete yakın medya kuruluşları da Türkiye’deki bu eylemler ve bunların Arap dünyasındaki yansımaları nedeniyle bir milyar dolarlık Körfez sermayesinin Türkiye’den çekileceğini öne sürdü.

Gazeteci Erem Şentürk, Türkiye’de yabancı karşıtı kişilerin bu saldırıları ve ırkçılığın turizme zarar verdiğini ve Arap düşmanlığını artırdığını belirtti.

Şentürk, X hesabından yaptığı paylaşımda, FETÖ, DEAŞ, PKK ve ırkçı çetelerin Türkiye’de iç savaş çıkarmaya çalıştığını öne sürerek, bu konuyla mücadele edilmesi gerektiğini vurguladı.

Ekonomik kriz

Suriyeli, Arap ve yabancı karşıtı adımlarda Türkiye’deki ekonomik durum bahane edildi.

Düşük ücretle, sigortasız çalışmayı kabul ettikleri için birçok sektörde yaşanan işsizlikten mülteciler sorumlu tutuldu.

Ayrıca Suriyeli mültecilerin, maddi destek aldığı ve sağlık hizmetlerin ücretsiz yararlandığı da iddia edildi.

xsac
Kahramanmaraş ve Hatay’da ikamet eden Suriyeli mültecilerin, haziran ayında gönüllü geri dönüş projesi çerçevesinde Suriye’ye dönüşü (Getty Images)

Nefret ve kışkırtma eylemleri, ilk olarak Suriyelileri hedef alarak başladı ve Türkiye’nin 2016 yılında Suriye’nin kuzeyine askeri operasyon başlatmasıyla iyice arttı.

Türkiye, daha önce Filistinli ve Iraklı mültecileri, Arap Baharı’ndan sonra da Yemenlileri, Tunusluları, Libyalıları ve Mısırlıları kabul etmişti.

Ancak Suriyeliler, Türkiye’deki Arap mültecilerin en büyük bloğunu oluşturdukları için ‘yabancı karşıtı’ eylemlerde ilk sırada onlar yer aldı.

Muhalefet, seçim kampanyaları sırasında Suriyelileri suç ve işsizlik oranlarındaki artıştan sorumlu tuttu.

İçişleri Bakanlığı’nın istatistikleri, suça karışan Suriyeli oranının yüzde 1,3’ü geçmediğini gösteriyor.

Türkiye’de son resmi istatistiklere göre geçici koruma kimlik kartı sahibi yaklaşık 3,4 milyon Suriyeli var.

Muhalefet bu sayının çok daha yüksek olduğunu iddia etse de yaklaşık 230 bin Suriyeli vatandaşlık almış durumda.

zerht
Suriyeli bir göçmen Şanlıurfa’daki sınır kapısından bakıyor (Getty Images)

Şarku’l Avsat’a konuşan, 50’li yaşlardaki Türk vatandaşı Nuran Özdemir konuya ilişkin şunları söyledi;

Onlar (Araplar) buraya gençlerimizin alamadığı işleri almaya geliyorlar. Bizim sahip olmadığımız sağlık hizmetini alıyorlar. Araplar bize hiçbir zaman yardımcı olmadılar. Gitmeleri gerekiyor. Onları ülkemizde istemiyoruz. Onlar buraya gelmeden önce çok daha iyi durumdaydık. Gençlerimiz Suriye’deki savaşta öldürülürken, buradaki Suriyeliler sokaklarda, sahillerde dolaşıyor, bizden daha iyi yaşıyor ve çeşitli destekler alıyorlar.

Araplar hedef haline geldi

Ülkesinde iç savaşın başlamasından bu yana İstanbul’da ikamet eden Suriyeli Mudar Ahmed ise maruz kaldıkları duruma ilişkin şu ifadeleri kullandı;

Durum çok zorlaştı. Evimizden çıkmaya korkar hale geldik. Genelde Araplar, özelde ise Suriyeliler, Türklerin kendilerine ev kiralamayı reddetmesi nedeniyle artık yaşayacakları bir ev bulamayacak kadar ırkçılığın hedefi haline geldiler. Yıllardır siyasetçilerin bizi yüksek suç oranları ve ekonomik krizin sorumlusu olmakla itham etmelerine maruz kalıyoruz. Daha da kötüsü, Türklerin çoğu buna inanmaya başladı ve artık tüm Araplar fiziksel ve sözlü saldırılara açık hale geldi, bu da en kötüsünün habercisi.

xcsd
Eski İçişleri Bakanı Süleyman Soylu’nun gönüllü geri dönüş projesinin başlatılacağına ilişkin duyuru yaptığı miting (Getty Images)

İstanbul Üniversitesi’nde okuyan Iraklı üniversite öğrencisi Ali Haşim için de durum farklı değil.

Arap arkadaşlarına halka açık yerlerde, özellikle de toplu taşıma araçlarında Arapça konuşmamalarını tavsiye ettiğini söyleyen Haşim, bir markette saldırıya uğradığını ve orada çalışan bir kişinin Arap olduğunu öğrendiğinde ona satış yapmak istemediğini ileri sürdü.

Haşim, marketin önünde bir grup gencin bulunduğunu, markette yaptığı tartışmayı duyunca içeri girerek onu dövmeye başladıklarını söyledi.

Sistematik eylem

Şarku’l Avsat’a konuşan, Suriyeli Özgür Avukatlar Birliği Başkanı Gazvan Karanfil, Türkiye’de Suriyeli mültecilerin güvenliğinin kalmadığını öne sürdü.

Seçim süreci öncesinde başlayan mültecilere yönelik ırkçı söylemin, Türk halkının geniş bir kesiminin söylemi olduğunu iddia eden Karanfil, şu anda yaşananların tesadüf olamayacağını ve bireysel olaylar çerçevesinde ele alınamayacağını vurguladı.

Karanfil, Suriyeliler ve Araplara yönelik sosyal medya platformlarında yürütülen çalışmaların organize ve sistematik bir eylem olduğunun altını çizerek, eğer sosyal medya üzerinden yapılan kışkırtıcı söylemler olmasa, son dönemde artmaya başlayan suçlara tanık olunmayacağını da ekledi.

dwef
Suriyeliler ve Araplar, Türkiye’deki ekonomik durum ve işsizlikten sorumlu tutuluyor (AP)

Irkçı suç vakalarına ilişkin doğru istatistiklerin bulunmadığına dikkat çeken Karanfil, yaklaşık 10 yıl boyunca 20 ila 30 arasında Suriyelinin ırkçı suçlarda öldürüldüğünü ileri sürdü.

Karanfil, kendilerine yönelecek tepkiden korktukları için bu olaylara maruz kalan çoğu Suriyeli ve diğerlerinin durumu polise bildirmediğini söyleyerek, konunun bireysel eylemler çerçevesine oturtulamayacağını, bunun sadece Suriyeliler, Araplar ve yabancılar için değil, muhafazakâr Türklerin bir kesimi için de tehlikenin habercisi olduğuna dikkat çekti.

Karanfil, “Devletin kendisi de bunu fark etti ve Türkiye Cumhurbaşkanı, mültecilere, göçmenlere ve muhafazakarlara, özellikle de başörtülü kadınlara karşı ırkçı söylemi destekleyenlerin hoş görülmeyeceği ve hukukla karşı karşıya kalacakları konusunda uyardı” dedi.

Türk toplumunda ‘köklü bir ırkçı eğilim’ olduğunu iddia eden Karanfil, Türkiye’de ‘ırkçılık ağacını dikenin’ Ümit Özdağ olduğunu söyleyenlere katılmadığını dile getirerek, “Bu ağacın kökleri oradaydı ve o sadece yeniden büyüyebilmeleri için suladı” dedi.

İstatistiklerdeki eksiklik

Adının açıklanmaması kaydıyla Şarku’l Avsat’a konuşan bir güvenlik kaynağına göre olayların çoğu komşular arasında, restoranlarda veya alışveriş merkezlerinde yaşanan kavgalar veya toplu taşıma araçlarında sözlü sürtüşmeler şeklinde yaşanıyor.

Bunlar, çoğunlukla karakollara gitmeden veya tarafların şikayetlerini geri çekmesiyle sona eriyor.

2020’den bu yana Suriyeli mültecilerin ya da genel olarak Arapların karıştığı kavga ya da saldırıların sayısının 100’ü geçmediğini söyleyen kaynak, son aylarda bu olayların Türkiye içi ve dışında sosyal medyada rahatsız edici bir şekilde vurgulandığına ve çoğunlukla abartıldığına dikkat çekti.

Acil eylemler

Irkçılık olarak nitelendirilen olaylar siyasi, sosyal ve ekonomik nedenlere bağlı olsa da hükümet ırkçılığa karşı ‘sert adımlar atmadığı’ gerekçesiyle eleştirilerle karşı karşıya kalıyor.

Ankara Cumhuriyet Başsavcılığı, sosyal medyadaki nefret söylemlerine karşı harekete geçerek, halkı kin ve düşmanlığa alenen tahrik etme ve halkı yanıltıcı bilgiyi alenen yayma suçlarından 14 ilde 27 şüpheli için gözaltı kararı aldı.

gbnht

Başsavcılık, şüpheliler hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nda düzenlenen suçlardan soruşturma başlattı.

Gözaltına alınanlar arasında, Suriyeli ve yabancı mültecilerin Türkiye’de bulunmasına karşı çıkmasıyla tanınan, Aykırı Haber Genel yayın yönetmeni Batuhan Çolak da vardı.

Ümit Özdağ, gazeteci Çolak’ın gözaltı kararına tepki gösterdi.

Ayrıca, hükümet ‘ülkenin demografik olarak işgaline’ son vermediği takdirde, ekim ayından itibaren Türkiye genelinde yabancıları hedef alacağını açıklayan Müdafaa Hareketi’nin sosyal medya hesabının yönetenlerden Rauf Köse de gözaltına alındı.

Müdafaa Hareketi, ÖZGÜR DER’in cumartesi günü İstanbul Saraçhane’de düzenlediği ırkçılık karşıtı mitingi provoke etmekle suçlandı.

Eski Cumhurbaşkanı Abdullah Gül’ün Ortadoğu’dan sorumlu başdanışmanı ve Uluslararası Türk-Arap Diyaloğu Birliği Genel Sekreteri Erşat Hürmüzlü, son dönemde yaşanan olayların, özellikle de Kuveytli turiste saldırının, Arap dünyasında çok daha geniş bir boyuta taşındığını ve bireysel niteliğine rağmen, ırkçı bir suç olarak resmedildiğini söyledi.

Şarku’l Avsat’a konuşan Hürmüzlü, 86 milyon nüfusa sahip, yılda 50 milyondan fazla turistin ziyaret ettiği ülkede yaşanan bu olayların ciddi bir yüzdeyi temsil etmediğini belirtti.

tyhe
Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan Ankara’da konuşuyor (DPA)

Türkiye’yi yılda 200 bine yakın Kuveytli turist ziyaret ettiğini ve 10 yıl boyunca Kuveytli turistlerin karıştığı sadece üç olay olduğunu söyleyen Hürmüzlü şu ifadelerle devam etti;

“Türk-Arap yakınlaşmasının yaşandığı bugünlerde, durumdan istifade eden birilerinin olabileceğini tahmin ediyorum, çünkü bu tür tartışmalar hemen hemen her gün yaşanıyor ve özür dileyerek ya da sorumlulardan hesap sorularak çözülüyor.”

Türkiye’de ırkçı bir eğilimin olduğunu inkâr etmediğini söyleyen Hürmüzlü, “Ancak bu insanlar son seçimlerde ne kazandı? Birlikte aldıkları toplam oy oranı yüzde 1’i geçmedi” dedi.

Türk ve Arap medyasını, bu tür olaylarla mücadelede mantıklı, akıllı ve akılcı olmaya ve bunu ırkçılık olarak nitelendirmekten kaçınmaya çağıran Hürmüzlü, Türk hükümetinin turistlerin güvenliği ve yaşam özgürlüğünü sağlama konusunda sorumlu olduğunu dile getirdi.

Irkçılıkla mücadeleye yönelik bir yasanın çıkarılmasına ilişkin konuşmayı ‘tuhaf bir konu’ olarak nitelendiren Hürmüzlü, Türk Anayasası’nın, yetkililerin Türk topraklarındaki herkesin emniyeti ve güvenliğini sağlamasını gerektirdiğini belirtti.

Irkçılığın kökleri

Araplara ve yabancılara karşı ortaya çıkan ırkçılıktan daha büyük olan, ülkedeki ırkçılığın köklerinden biri ‘Beyaz Türk ve Zenci Türk’ tabirini belki de Türkiye dışında pek çok kişi bilmiyor.

Akademisyen Seda Demiralp’in 2012’de yaptığı bir araştırma da dahil olmak üzere, Türkiye içi ve dışında ‘Beyaz Türk ve Zenci Türk’ konusunda pek çok çalışma yayınlandı.

1923 yılında Cumhuriyetin kuruluşundan bu yana, çağdaş Türk toplumu ‘Beyaz Türk ve Zenci Türk’ olarak bölündü.

Beyaz Türkler olarak bilinen bazı Batı eğilimli elitler, güç ve zenginliğin tekellerinde kalması gerektiğini düşünerek, muhafazakâr Anadolu toplumuna küçümseyici davranıyor.

zxs
Haziran 2020’de İstanbul’da düzenlenen, Black Lives Matter hareketiyle dayanışma amacıyla ırkçılığı kınayan bir gösteri (Getty Images)

Cumhurbaşkanı Erdoğan, partisinin 2015 parlamento seçimleri kampanyası sırasında bu konuyu ele alarak şunları söylemişti;

Bize zenci Türk diyorlar, ben zenci Türk olmaktan gurur duyuyorum. Bizim milletimizle kucaklaşmamızı hazmedemiyorlar. Ben tarafsız değilim, ben tarafı milletten yana olan bir Cumhurbaşkanıyım.

Erdoğan, Türk, Arap, Kürt, Laz ve hiçbir vatandaş arasında ırk ayrımı yapmadığını da sözlerine eklemişti.

Başa çıkma yöntemleri

Bazı Türk uzman ve akademisyenler, hükümet politikalarının mülteci ve göçmenlere yönelik ırkçılık ve ayrımcılık bağlamını şekillendirmede rol oynayabileceğine inanıyor.

hyu
2021’de mülteci çocuklar konusunda farkındalık oluşturmak amacıyla tasarlanan ve Suriyeli bir mülteci kızı temsil eden ‘Amal’ adlı dev kukla İngiltere’de (Getty Images)

Türkiye, 2015 yılından bu yana Emniyet Müdürlükleri’ndeki Yabancılar Şubesi’nin yerine Göç İdaresi’ni kurdu.

Ancak mülteci ve göçmenlerin yükleriyle baş etme ve onları Türk toplumuna entegre etme konusunda daha fazla deneyime ihtiyacı var.

Ekonomik zorluklarla baş etmek, sosyal ve politik sistemi etkileyen faktörlerden biri olarak görünüyor.

Bu da Türkiye’deki laiklerin büyük bir kısmı tarafından reddedilen mülteci ve göçmenlere, özellikle de Araplara yönelik ırkçılık ve ayrımcılığın tırmanmasına yol açıyor.

Türkiye’de sığınma ve göç üzerine yapılan akademik çalışmalara göre medya, kamuoyunun şekillenmesinde ve çeşitli konularda izlenimlerin yönlendirilmesinde önemli bir rol oynuyor.

Bunların arasında Türklerin yüzde 50’ye yakınının önyargılı eğilimleri olmamasına rağmen, olumsuz olayların abartılarak, toplumda korku ve kaygının yayılması yoluyla mültecilere yönelik ırkçılığın artması da yer alıyor.

Kırmızı çizgi

Türk hükümetinin yabancı karşıtı kampanyaları ulusal güvenliğe yönelik büyük bir tehdit olarak görmediği veya Türk vatandaşları tarafından yürütüldüğü için bunlara hoşgörü gösterilmediği yönünde yaygın bir inanış var.

Suriyeli Özgür Avukatlar Birliği Başkanı Gazvan Karanfil, ırkçılıkla mücadeledeki başarısızlığın bedelini ödeyenlerin mülteciler olduğunu söyleyerek, yaptıkları basit bir hata sonucu sınır dışı edildiklerini söyledi.

dc
Suriyeli göçmen bir çocuk, Kahramanmaraş’ta meydana gelen yıkıcı depremde hasar gören binaların yanındaki plastikleri topluyor (AP)

Koç Üniversitesi Göç Araştırmaları Uygulama ve Araştırma Merkezi (MiReKoc) Direktörü Prof. Dr. Ahmet İçduygu, toplumda oluşan tepkiler ve endişelerin kısmen anlaşılabilir olduğunu söyleyerek, değerlendirmesine şu ifadelerle devam etti;

Bir kırmızı çizgimizin olması gerekiyor. Tepkinin, yabancı düşmanlığı ve ırkçılık boyutuna ulaşmaması gerekiyor. ‘Biz tepki gösterirsek bu iş çözülür’ diye düşünenler de var ama bu doğru değil.

Göç şekli farklı olsa da 1960’lı yıllarda Almanya’ya ‘misafir işçi’ olarak giden Türklerin çoğunun dönmediğine dikkat çeken İçduygu, Türklerin de Almanya’da misafir olduğunu ama orada kaldıklarını söyledi.

Bugün Almanya’da parlamentoda Türk temsilciler, hükümette bakanlar olduğunu dile getiren İçduygu, bunun 50 yıl önce kimsenin aklına gelmeyeceğini vurguladı.

Aynı mantıkla artık Suriyelileri de misafir olarak gördüğümüzü dile getiren İçduygu, hükümetin artık göçü iyi yönetemediğini, konuyu siyasi malzeme olarak kullanan muhalefet partilerinin de sorunun nasıl daha iyi yönetilebileceği konusunda kamuoyuna somut stratejiler sunamadığını ifade etti.

Türkiye’de doğan Suriyeli çocukların eğitiminin, aileleri ve toplumla entegrasyonunun büyük önem taşıdığını dile getiren İçduygu, Suriyelilerle ilgili üç seçeneğin bulunduğunu, politika yapıcıların, bunları hem Türk toplumuna hem de uluslararası kamuoyuna net bir şekilde anlatması gerektiğini vurguladı.

İçduygu, Türkiye’den Almanya’ya giden misafir işçiler örneğinde olduğu gibi, 12 yıldır Türkiye’de yaşayan bazı Suriyelilerin burada yaşamaya devam etmek isteyebileceklerini dile getirerek, bu nedenle ilk seçeneğin entegrasyon konusu olması gerektiğini söyledi.

İkinci seçeneğin, Suriyelilerin dörtte birinin başka ülkelere gitmek istemesi olacağını söyleyen akademisyen, Suriyelilerin ülkelerine dönmesinin üçüncü seçenek olduğunu ancak bunun belirli şartlara bağlı olduğunu belirtti.

İçduygu, Türk toplumunun çeşitlilik fikrini kabul etmesi, provokatif kampanyalara kapılmaması ve insanların Avrupalı ​​ya da ABD’li görmekten nefret etmediği gibi, Arap görmekten de nefret etmemeye alışması için çalışmalar yapılması gerektiğini sözlerine ekledi.



Savaş zamanı İsrail, strateji, seçimler ve ABD

Görsel: Al Majalla
Görsel: Al Majalla
TT

Savaş zamanı İsrail, strateji, seçimler ve ABD

Görsel: Al Majalla
Görsel: Al Majalla

Esad Ganem

 İsrail'de savaş ve sonuçları üzerine süregelen tartışma, gündemin takipçilerine anlam ve yansımalarını düşünmek için hiç fırsat vermedi. Temelde savaş, kendisinden önce gelen tartışmanın seyrinde ve ona yol açan siyasette, en azından İsrail'e ilişkin her şey söz konusu olduğunda, hiçbir şeyi değiştirmedi. Başbakan Binyamin Netanyahu ve aşırı sağcı kampı, İsrail'in savaş arifesinde ve savaş boyunca gerçekleştirebildiği ‘tarihi başarıları’ coşkuyla kutlamak için basın karşısına çıktı. Bunu, ABD ve İran'ın ateşkesi ilan etmesinden 18 saat sonra İsrail basınında yer alan kayıtlı bir konuşmada özetleyen Netanyahu, konuşmasında ‘başarılar’ olarak nitelendirdiği şeyleri ön plana çıkarmaya özen gösterdi.

Önceliklei savaş, iki taraf arasındaki tam koordineli ortak savaşla doruğa ulaşan ABD-İsrail stratejik ittifakının konumunu derinleştirdi. İkinci olarak İran'ın askeri gücü zayıflatıldı, üst düzey yetkililer ve komutanlar tasfiye edildi. Böylece İran tehdidi uzun bir süreliğine ötelendi. Netanyahu'ya göre İsrail artık daha güçlü ve daha dirençli bir konuma geldi. Hatta onu bir büyük güç ve en büyük güçle müttefik bir devlet olarak nitelendirdi. İsrail'in aynı zamanda ‘radikal’ İslam dünyasının dünyaya hâkim olma ve onu İslamlaştırma hedefinin tehdit ettiği ‘Batı kültürünün’ bir kalkanı olduğunu kanıtladığını da ileri sürdü. Üçüncüsü, İsrail ordusu ve istihbarat birimleri, savaşa hazırlık ve gizli güçleri tüm düşmanlarını geçen üstün bir tahrip projesine dönüştürme kapasitelerini kanıtladı. Dördüncüsü, savaş süresince İran tarafından saldırılar düzenlenen Arap ülkeleriyle daha güçlü ittifakların önü açıldı. Netanyahu’ya göre bu ülkeler bundan böyle İsrail ile öncekinden daha yüksek bir iş birliği hazırlığında olacak. Beşinci olarak ise İsrail'in fiili kontrol sınırları genişledi ve çevresindeki Arap ülkelerdeki muhalif güçler zayıflatıldı. İsrail, Gazze, Lübnan ve Suriye'deki fiili nüfuz bölgelerini ve sınırlarını genişletirken Batı Şeria'daki fiili kontrolünü de derinleştirdi.

Netanyahu, savaş süresince seçimlere daha iyi hazırlanmasını ve kendisi ile sağ partilere yönelik desteği artırmasını mümkün kılacak değerli aylar kazandı.

Şarku’l Avsat’ın Al Majalla’dan aktardığı analize göre Netanyahu'nun destekçileri bu söylemi ve bahsedilen başarıları tekrarlarken Netanyahu'nun sunduğu biçimiyle savaşın zorunluluğunu kanıtlamaya çalıştılar. Bunların savaşın gerekçelerini doğruladığını, İsrail'e savaş öncesine kıyasla daha güçlü ve merkezi bir stratejik konum kazandırdığını öne sürdüler. Buna Netanyahu ve hükümetinin savaş süresince İsrail'in iç boyutundaki başarıları da eklenebilir. Bunların başında Netanyahu ve hükümetinin ‘yargı darbesi’ projesi çerçevesinde İsrail'i daha sağcı ve daha katı bir yönde köklü biçimde dönüştürme projesini sürdürmesi geliyor. Bu durum, esasen Filistinliler için idam yasasının hayata geçirilmesiyle somutlaştı. Söz konusu yasa, İsrail'e ve Yahudi halkına karşı ulusal suçlar işleyenler, yani yalnızca Yahudilere saldıranlar için geçerli ve Filistinlilere saldıran Yahudileri kapsam dışı bırakıyor. Bu da özünde Filistinlilere yönelik geçmişten beridir süregelen ırk üstünlüğünü ve ırk ayrımcılığını (apartheid) derinleştirme projesiyle uyumlu bir yasanın parlamentodan geçmesi anlamına geliyor.

vfbfgbgfb
İsrail Başbakanı Binyamin Netanyahu ve aşırı sağcı Ulusal Güvenlik Bakanı İtamar Ben-Gvir, Kudüs'teki İsrail parlamentosu Kneset'te bir oturuma katıldıkları sırada tokalaşırken, 29 Mart 2026 (Reuters)

Bunun yanı sıra mart ayı sonlarında bütçe tasarısının geçirilmesi de önemli bir kazanım olarak sayılabilir. Bu tarih, cari yıl genel bütçesinin onaylanması için belirlenen son süre olup bu sürenin aşılması halinde İsrail hukukuna göre Kneset'in otomatik olarak feshedilmesi ve erken seçime gidilmesi gerekirdi. Böylece Netanyahu, savaş ortamında seçimlere daha iyi hazırlanmasını ve kendisi ile aşırı sağcı partilere yönelik desteği güçlendirmesini sağlayacak değerli aylar kazandı. Netanyahu aynı zamanda dini partilerle zorunlu askerlikten muafiyet projesinin geçirilmesini sürdüren üstü kapalı bir anlaşma da sağladı. Bu kazanımın önemi, özellikle savaşın devam etmesi ve ek askeri güce duyulan ihtiyaç göz önünde bulundurulduğunda daha da büyüyor. Nitekim Genelkurmay Başkanı da savaş süresince ordunun hizmet gereklilikleri ve düzenli ile yedek birliklerdeki askerlere yönelik baskılar açısından tam bir çöküşün eşiğine geldiğini duyurdu.

Politikacılar arasındaki eleştirmenlerin başında, Kneset'teki muhalefet lideri ve Yeş Atid (Gelecek Var) Partisi Genel Başkanı Yair Lapid geliyor. Lapid, savaşın yönetimini ve Netanyahu ile İsrail'le koordinasyon sağlanmadan durdurulma biçimini eleştirmekte hiç vakit kaybetmedi.

Özetle Netanyahu'nun destekçileri ve aşırı sağcı cephesinin, savaşın olumlu bir sonuç doğurduğuna hatta İsrail'e ve halkına daha yüksek düzeyde bireysel ve kolektif güvenlik hissi kazandıran stratejik bir zafer niteliği taşıdığına inandığını söyleyebiliriz. Netanyahu, yukarıdaki konuşmasında gazetecilerin, siyasetçilerin, aktivistlerin ve sıradan İsraillilerin savaşın kazanımlarını eleştirmesine ve sorgulamasına duyduğu şaşkınlığı bir kez daha dile getirdi.

Buna üstü kapalı olarak Netanyahu cephesinin, özellikle beklenen seçimler sonrasında hükümet bileşenlerini koalisyon kurmaya itebilecek seçim anketleri çerçevesinde Netanyahu'ya ve aşırı sağcı cepheye yönelik halk desteğinde ciddi bir artış öngördüğü beklentisini de ekleyebiliriz. Ancak hızla yapılan anketler bu beklentiyi doğrulamazken Netanyahu da başarılarıyla orantılı sonuçlar elde edemedi.

cdvdf
Netanyahu, Kudüs'teki Herzl Dağı Askeri Mezarlığı'nda düzenlenen "Anma Günü" töreninde bir konuşma yaparken, 21 Nisan 2026 (Reuters)

Netanyahu cephesinin ve destekçilerinin karşısında ise zafer ve başarı söylemine çekinceli yaklaşan geniş bir kesim yer alıyor. Bu kesimin bir bölümü, İran ve Hizbullah'ın savaştan daha güçlü ve askeri kapasitelerine daha kararlı biçimde sahip bir şekilde çıktığına, kendini bölgede İsrail'e rakip merkezi bir güç olarak kanıtladığına inanıyor. Ayrıca savaşın İsrail'in iç uyumuna zarar verip onu zayıflattığı görüşü de yaygınlaşıyor. Tüm bunların ötesinde en önemli mesele, savaş ya da Netanyahu'nun ABD Başkanı Donald Trump'ı ve ABD'yi Trump'ın başlangıçta sunduğu vaatlerinden hiçbirini gerçekleştiremeyen bir savaşa sürüklediği şeklindeki çerçeveleme, ABD içindeki savaşa yönelik eleştirilerin yoğunlaşmasına yol açması. Bu eleştiriler, oradaki tüm akım, entelektüel yönelim ve siyasi eğilimleri aşan bir tonda yapılıyor. Bu durum ABD içinde, İsrail'i iki ülke arasındaki ilişkiye çok olumsuz yansıyabilecek ve ABD’nin İsrail’e verdiği tarihi desteği zayıflatabilecek bir tartışmanın içine çekiyor.

Politikacılar arasındaki eleştirmenlerin başında, Kneset'teki muhalefet lideri ve Yeş Atid (Gelecek Var) Partisi Genel Başkanı Yair Lapid geliyor. Lapid, savaşın yönetimini ve Netanyahu ile İsrail'le koordinasyon sağlanmadan durdurulma biçimini hiç vakit kaybetmeden eleştirerek Netanyahu'nun söylemiyle ‘kazanılan başarıları’ sorguladı. Hatta daha da ileri giderek savaşın İsrail'in konumunu zayıflattığını ve çıkarlarına zarar verdiğini öne sürdü. Bu tutum elbette savaşı desteklediği ve savaşın İsrail'e daha büyük ve daha önemli kazanımlar sağlayabileceği düşüncesi çerçevesinde dile getirildi.

Lapid, ateşkesin ilanının ertesi günü yaptığı konuşmada Netanyahu'nun ‘İsrail'i stratejik bir çöküşe ve diplomatik bir felakete sürüklediğini; İsrail'in artık vesayet altında olduğunu, kendi kendini yönetemediğini, müzakere masasından ve karar alma süreçlerinden dışlandığını’ söyledi.

Lapid, sözlerini şöyle sürdürdü:

“İsrail'in ulusal güvenliğine ilişkin kararlarda hiçbir rolü olmadı. Tarihimizde bu denli büyük bir siyasi felakete tanık olmadık. Ordu üzerine düşeni yaptı. Fakat Netanyahu siyasi ve stratejik açıdan başarısız oldu ve hedeflerinden hiçbirini gerçekleştiremedi. Netanyahu'nun kibri, ihmalı ve stratejik planlamadan yoksunluğunun yol açtığı hasarı onarmak yıllar sürecek.”

Savaş süresince Arap partilerinin ABD ile ortaklık içinde sürdürülen İsrail'in bölgeye yönelik saldırgan eğiliminin dizginlenmesi ve savaşın durdurulması çağrıları yoğunlaştı. Halihazırda bu Arap partilerinin her zaman benimsediği geleneksel bir tutum.

Lapid’in ardından anketlerde İsrail'in gelecekteki hükümetini yönetecek merkezi aday olarak ismi öne çıkan eski Başbakan Naftali Bennett bir açıklamada bulundu.

Bennett, ateşkesin üzerinden bir günden az bir süre geçmişken yaptığı konuşmada savaşın hedeflerinin açık olduğunu vurgularken bunları; nükleer programın kalıcı ve tam tasfiyesi, bölgesel terörizm ve roketlerin durdurulması, 460 kilogram zenginleştirilmiş uranyumun İran topraklarından çıkarılması olarak sıraladı. Bu hedeflerin hiçbirinin gerçekleşmediğinin söyleyen Bennett, “Bu başarısızlık, İsrail'i daha intikamcı ve daha kararlı bir İran'la karşı karşıya getiriyor. Pek çok kişinin hayal kırıklığı duymasının nedeni, liderliğin bize hayaller satmış olması. Hükümet bizimle açık konuşmadı.

Netanyahu ve bakanları sürekli olarak Hamas’a karşı tam zafer, Hizbullah'ın tasfiyesi ve İran'ın yenilgisiyle övündü. Tüm bu boş vaatler gözümüzün önünde çöktü. Ne yazık ki bir çocuğun bile görebileceği gibi Hamas, Hizbullah ve İran ayakta kalamaya devam ediyor. Bu, İsrail'i içten çökerten bir hükümetin dışarıdaki düşmanı yok edemeyeceğinin kanıtı. Bu, kalpsiz bir hükümet."

Bu tutum, ateşkesin ilanının ertesi gününden itibaren ciddi biçimde yoğunlaşmaya başladı. İsrail basını, yorumcular ve partililer, her biri kendi platformunda, savaşın ve ateşkesin sonuçlarından duydukları ve kamuoyundaki genel hayal kırıklığını dile getiriyordu. Bahsi geçen kesimlere göre yetersizlik, temelde Netanyahu'nun savaş süresindeki ve sonrasındaki başarısızlığından kaynaklanıyordu. İç başarısızlığın ve bunun bölgesel boyutunun yanı sıra en büyük tehlikenin, savaşın ve sonuçlarının İsrail'in temel müttefiki ve sürekli destekçisi olan ABD ile özel ilişkisini küresel, ekonomik ve diplomatik açıdan tehdit etmesinde yattığı da vurgulanıyordu.

Bu seslerin Netanyahu'yu savaş nedeniyle değil, savaşın varmış olduğu sonuçlar nedeniyle eleştirdiğini özellikle belirtmek gerekir. İsrail'in savaştan ve onun sürmesinden çok daha fazla yararlanabileceğini savunuyor. Dolayısıyla savaşın başarısızlıkları, savaşın kendisinden değil Netanyahu'nun İsrail adına gereği gibi yararlanamamasından kaynaklanıyor. Yani bu eleştiriler, Arap dünyasıyla genel olarak, Filistin ve Filistinlilerle ise özel olarak ilişkilendirilme biçiminde Siyonist uzlaşının önemli bir parçası olarak kalmaya devam ediyor.

dsfr
İsrail’in Lübnan’ın güneyindeki Hiyam beldesine düzenlediği bombardımanının ardından yükselen dumanlar, 4 Mart 2026 (AFP)

Tartışmanın diğer tarafında ise Gazze Şeridi’ndeki savaşa ve mevcut savaşa karşı çıkan Arap partileri ile geriye kalan Yahudi eleştirel cephesi yer alıyor. Arap liderler bu savaşı genel olarak, ABD ve İsrail'in tam bir ortaklık içinde Arap dünyasına ve çıkarlarına, özellikle de Filistin halkına karşı yürüttüğü saldırgan bir savaş olarak değerlendirdi.

Yüksek İzleme Komitesi Başkanı Cemal Zahalka, İsrail'in hiçbir diplomatik çözüme güvenmediğini vurgulayarak şunları söyledi:

“7 Ekim'den (2023) bu yana yeniden biçimlenen İsrail güvenlik doktrini, temelde müzakere masasındaki kazanımlara değil sahadaki ordu başarılarına dayanıyor. Bu yüzden İsrail, müzakerelerde gerçekleştirilmesi mümkün olmayan koşullar öne sürüyor ve gerekli gördüğü her an güce ve daha fazla güce başvurma üzerine bahse giriyor.”

Savaş süresince Arap partilerinin ABD ile ortaklık içinde sürdürülen İsrail'in bölgeye yönelik saldırgan eğiliminin dizginlenmesi ve savaşın durdurulması çağrıları yoğunlaştı. Halihazırda bu Arap partilerinin her zaman benimsediği geleneksel bir tutum.

1967 yılının haziran ayındaki Altı Gün Savaşı'ndan bu yana tam bir zafer kazanamamış olan İsrail, uzayan savaşların aynı kısır döngüsünde dönmeye devam ediyor. Yönelimlerindeki köklü ve ciddi bir dönüşüm ise savaşlarının hızını daha da artırdı.

Siyonist uzlaşıyı eleştiren Yahudi solu ise savaşın önlenmesi ve patlak verdikten sonra durdurulması yönünde tutum sergiledi. Ateşkesin ilanından önceki son hafta içinde Yahudi ve Yahudi-Arap aktivist grupları büyük şehirlerde gösteriler düzenleyerek Yüksek Mahkeme'ye savaş karşıtı gösterilere yönelik kısıtlamaların kaldırılması için başvurdu. Aşırı sağcı Ulusal Güvenlik Bakanı İtamar Ben-Gvir'e bağlı polis kuvvetleri ise göstericilerin üzerine yürüyerek bir kısmını tutukladı.

Eleştirileriyle bilinen İsrailli gazeteci Gideon Levy, Haaretz gazetesindeki haftalık köşesinde şunları yazdı:

“Bu (Netanyahu'yu kastederek) onun hayatındaki en büyük başarısızlıktır. Durum, 7 Ekim 2023'ten çok daha kötü. Binyamin Netanyahu'nun önceki başarısızlıkta pek çok suç ortağı vardı. Bu sonuncusunda ise istisnasız tek suçlu sadece o. İran'la savaşmayı hayatı boyunca merkezi bir saplantı olarak işlediyse bu savaş onun hayatındaki en büyük başarısızlık. İsrail bu savaştan göründüğünden çok daha derin yaralarla, savaş öncesine kıyasla daha zayıf ve daha yalnız, İran ise ağır darbe alsa da yedi kat daha güçlü ve daha etkin bir şekilde çıkıyor. Bu tam olarak bir ömür boyu süren çalışmanın başarısızlığının görüntüsü. İsrail'i bu savaşa sürükleyen Netanyahu, kendisine danışılmadan bunu sona erdirmek zorunda bırakılan bir başbakandır. Bu savaşın kendi adını tarih kitaplarına kurtarıcı olarak kazıyacağını düşünürken başarısızlığının da sorumluluğunu taşıyan tek kişi o."

dvfd
Kudüs'te ‘Anma Günü’ çerçevesinde Herzl Dağı'ndaki askeri mezarlıkta düzenlenen törende bir dakikalık saygı duruşu, 21 Nisan 2026 (AFP)

Sonuç olarak 1967 yılının haziran ayındaki Altı Gün Savaşı'ndan bu yana tam bir zafer kazanamamış olan İsrail, uzayan savaşların aynı kısır döngüsünde dönmeye devam ediyor. Yönelimlerindeki köklü ve ciddi bir dönüşüm ise savaşlarının hızını daha da artırdı. Netanyahu'nun son hükümetiyle birlikte İsrail, kuruluşundan bu yana en sağcı, en faşist ve komşusu olan Arap ve Müslüman ülkeler ile Filistinlilere en düşman hükümete kavuştu. Bu hükümet ve başındaki Netanyahu, içeride ve dışarıda ödenen bedelleri umursamıyor. Onlar için önemli olan tek şey, kendi tasvirlerindeki düşmanlar üzerinde, içeriden ve dışarıdan, zafer imgesidir. Her savaş sona erdiğinde bir sonrakine hazırlanarak iç ve dış cephede yeni bir düşman belirlemeye devam edecekler.

Bu gelişme, dikkat edilmesi gereken temel değişkendir. Bu değişkeni ya İsrail'deki genel seçimler aracılığıyla ki bu önümüzdeki Ekim ayında yapılması planlanan yaklaşan seçimlerde gerçekleşebilir ya da aşırı sağcı İsrail'le ciddiyetle ve kararlılıkla başa çıkma kapasitesine sahip daha kararlı bir Arap dünyasının ve uluslararası toplumun tutumu aracılığıyla dizginlenebilir. Böylece ABD’nin desteğiyle ya da desteği olmaksızın, bir suç savaşından diğerine geçişin önüne geçilebilir.


Saldırgan, saldırı için haftalarca hazırlık yaptı... Trump’a suikast planının ayrıntıları

Polis ve gizli servis görevlileri, cumartesi akşamı meydana gelen silahlı saldırının ardından Başkan Trump’ı Beyaz Saray Muhabirleri Derneği’nin düzenlediği yemekten dışarı çıkardı. (Reuters)
Polis ve gizli servis görevlileri, cumartesi akşamı meydana gelen silahlı saldırının ardından Başkan Trump’ı Beyaz Saray Muhabirleri Derneği’nin düzenlediği yemekten dışarı çıkardı. (Reuters)
TT

Saldırgan, saldırı için haftalarca hazırlık yaptı... Trump’a suikast planının ayrıntıları

Polis ve gizli servis görevlileri, cumartesi akşamı meydana gelen silahlı saldırının ardından Başkan Trump’ı Beyaz Saray Muhabirleri Derneği’nin düzenlediği yemekten dışarı çıkardı. (Reuters)
Polis ve gizli servis görevlileri, cumartesi akşamı meydana gelen silahlı saldırının ardından Başkan Trump’ı Beyaz Saray Muhabirleri Derneği’nin düzenlediği yemekten dışarı çıkardı. (Reuters)

Savcılık, cumartesi günü Beyaz Saray Muhabirleri Derneği yemeğine saldırı düzenlemeye çalışan Cole Tomas Allen’in, Donald Trump ve hükümet üyelerini öldürmeye yönelik planını ortaya çıkardı. Savcılığa göre Allen, saldırıyı gerçekleştirmeden önce haftalarca hazırlık yaptı.

Şarku’l Avsat’ın The Telegraph’tan aktardığına göre Allen dün mahkemeye çıkarak suçlamalarla yüzleşti. Allen’in, yetkililer tarafından ‘planlı bir cinayet komplosu’ olarak tanımlanan saldırı hazırlıklarına nisan başında başladığı ifade edildi.

31 yaşındaki Allen, Kaliforniya’nın Torrance şehrinden olup, Washington D.C.’deki Hilton Oteli’nde düzenlenen Beyaz Saray Muhabirleri Derneği yemeği sırasında güvenlik noktasını geçmeye çalıştı ve ardından ABD Gizli Servisi’ne bağlı bir görevliyi hedef alarak ateş açtı. Etkinliğe, Başkan Trump ve eşi, neredeyse tüm Trump yönetimi üyeleri ve önde gelen gazeteciler katılmıştı.

Planın ilk aşaması: Otel rezervasyonu

Washington D.C. Başsavcısı Jeanine Pirro, Allen’in saldırıyı gerçekleştirmek amacıyla otelde üç gece konaklama rezervasyonu yaptığını açıkladı. Bu rezervasyon, Trump’ın etkinliğe katılacağını duyurmasından bir ay sonra yapıldı.

Pirro, gazetecilere verdiği demeçte, “6 Nisan’da Allen, Washington Hilton Oteli’nde 24, 25 ve 26 Nisan tarihlerinde üç gece konaklama için rezervasyon yaptı” dedi.

İkinci aşama: Washington’a seyahat

Pirro, “21 Nisan’da Allen, Los Angeles yakınlarındaki evinden yola çıktı. 23 Nisan’da Chicago’ya vardı, ardından 24 Nisan Cuma günü Washington D.C.’ye ulaştı” şeklinde konuştu.

Pirro, Allen’in 24 Nisan Cuma günü saat üç civarında Hilton Oteli’ne vardığını ve geceyi otelde geçirdiğini belirtti.

vbfrb
Cole Tomas Allen, Beyaz Saray Muhabirleri Derneği yemeği sırasında ateşli silahlar ve bıçaklarla salona girmeye çalışırken yakalandı. (DPA)

Pirro, “Allen ertesi gün saat 20:00’de, başkan ve eşinin akşam yemeğinin düzenlendiği salonda olduğunun tamamen farkındaydı” dedi.

Etkinliğe katılanlar arasında, Dışişleri Bakanı Marco Rubio ve Başkan Yardımcısı J.D. Vance gibi yönetimin üst düzey yetkilileri de bulunuyordu.

Üçüncü aşama: Saldırının gerçekleştirilmesi

Pirro, saat 20:40’ta Allen’in, tüfek, tabanca ve bıçaklarla etkinlik salonuna girmeyi denediğini, ancak ABD Gizli Servisi tarafından durdurulduğunu açıkladı.

sdvfdvf
ABD Adalet Bakanlığı tarafından yayınlanan ve Allen’in taşıdığı silahları gösteren fotoğraf (Reuters)

Gizli Servis’ten bir ajan, göğsünden vurulmuş olsa da, kurşungeçirmez yeleği sayesinde hayatını kurtardı. Ardından bir polis memuru Allen’a beş el ateş etti. Allen yaralanmazken, yere düştü ve sonrasında tutuklandı.

Allen’a yöneltilen suçlamalar

Dün öğleden sonra Allen’a, ABD Başkanı’na suikast girişiminde bulunma suçlaması yöneltildi. Bu suçun cezası, ömür boyu hapis cezasına kadar varabiliyor.

Ayrıca Allen’a, silah ve mühimmat taşımaktan ve şiddet içeren bir suç işlerken ateş açmaktan da suçlamalar yöneltildi. Mahkemede hazır bulunan Pirro, Allen’a daha fazla suçlama yönelteceklerini belirtti. Ayrıca, Washington D.C.’de siyasi şiddet eylemleri gerçekleştiren suçluları takip etmeye kararlı olduklarını ifade etti ve “İfade özgürlüğü korunur, ancak bu, şiddet kullanmayı veya yetkililere yönelik saldırıları içermez” dedi.

Saldırının ardındaki neden

Savcılık, saldırının arkasındaki motivasyonu açıklamadı, ancak yetkililer Allen’in saldırıdan birkaç dakika önce ailesine gönderdiği mesajda kendisini ‘dostane bir federal katil’ olarak tanımladığını belirtti. Allen, mesajında, Cumhuriyetçi başkanı isim vermeden defalarca anarak, Trump yönetiminin bir dizi politikasına ilişkin şikayetlerde bulunduğunu ima etti.


“Savaşçı geçmişi” ile barışçıl ve şiddet karşıtı bugünü arasında Vatikan

Fotoğraf: Majalla
Fotoğraf: Majalla
TT

“Savaşçı geçmişi” ile barışçıl ve şiddet karşıtı bugünü arasında Vatikan

Fotoğraf: Majalla
Fotoğraf: Majalla

Saad Kivan

“Savaşa hayır” ifadesi bir önceki Papa Francis tarafından da dillendirilmiş ve yaşamın önemini vurguladığı ünlü “Fratelli Tutti” (Tüm Kardeşler) mesajında güçlü bir biçimde yinelediği bir ifadedir.

Bugün, Katolik Kilisesi (Vatikan), savaşlardan ve bazı papaların başlattığı haçlı seferlerini teşvik etmek gibi eylemlerinden ışık yılı kadar uzakta görünüyor. Bu papalara şunları örnek verebiliriz; ünlü İnebahtı Savaşı'nda Osmanlı İmparatorluğu'na savaş açan ve daha sonra aziz ilan edilen Papa 5. Pius (1576), savaş sevgisiyle bilinen ve portelerinde elinde kılıç ile tasvir edilen Papa 2. Julius (1503). Ancak, Ağustos 1945'te Hiroşima'ya atılan atom bombası, Kilise'yi savaşın dünyayı ve insanlığı yok edeceği gerçeği üzerinde düşünmeye sevk etti.

Amerika Birleşik Devletleri ve İran arasındaki savaş şiddetlenirken, ABD Başkanı Donald Trump'ın Papa 14. Leo'nun savaşı eleştirmesine, diyalog ve barış çağrısı yapmasına karşılık olarak başlattığı tartışmanın ardından “adil savaş” terimi yeniden gündeme geldi. Trump, Leo'nun adının başlangıçta papalık için düşünülmediğini ama Amerikalı olduğu için seçildiğini iddia etti. Papa 14. Leo, Trump'ın aynı yılın ocak ayında Beyaz Saray'a dönmesinin ardından Nisan 2025'te Papa Francis'in halefi olarak seçildi. Bu tartışma, 1945'te Papa'nın Nazi Almanyasının lideri Adolf Hitler'e savaş ilan etmesinin ardından Papa'nın gücünü ve etkisini küçümseyen Joseph Stalin'in meşhur sözünü akla getirdi: “Papa'nın kaç tankı var ki?” Stalin bu sözü, Yalta Konferansı'nda İngiltere Başbakanı Winston Churchill'in kendisine yönelttiği bir soruya yanıt olarak söylemişti. Ne var ki bu tartışma, yüzyıllarca bu kutsal makama gelmiş Papaların tarih boyunca savaşlara ilişkin tutumlarını da akla getiriyor.

Rönesans devri olarak bilinen 15. ve 16. yüzyıllar arasında Kilise muazzam bir güç ve refahın tadını çıkardı. Papalar, sadece ruhani liderler olarak değil, tartışmasız bir otoritenin figürleri olarak da nüfuzlarını dayattılar ve kendilerini dönemin siyasi sahnesinin ayrılmaz parçası olarak konumlandırdılar

Yaklaşık bin yıl önce, 1095'te Fransa'daki Clermont Konsili sırasında Papa 2. Urban, “Tanrı bunu istiyor” diyerek bir haçlı seferi ilan etmişti. Daha sonra, 1503'te Giuliano della Rovere seçildi ve 2. Julius unvanını aldı. Aristokrat bir aileden geliyordu ve amcası da bir papaydı. Güçlü kişiliği ve sarsılmaz kararlılığıyla tanınan 2. Julius, sert mizacı, çabuk sinirlenmesi ve Kilise'nin çıkarlarını savunmak için güç ve silah kullanma eğilimi nedeniyle “Savaşçı Papa” ve “Korkunç Papa” lakaplarıyla da anıldı. Rönesans devri olarak bilinen 15. ve 16. yüzyıllar arasında, Kilise iç bölünmelerin zorluklarını aşarak ve tüm Hristiyan dünyasına kontrolünü dayatarak muazzam bir güç ve refahın tadını çıkardı. Bu dönemde, papalar sadece ruhani liderler olarak değil, tartışmasız bir otoritenin figürleri olarak da nüfuzlarını dayattılar, kendilerini dönemin siyasi sahnesinin ayrılmaz bir parçası olarak konumlandırdılar.

fdvf
Vatikan'daki Aziz Petrus Meydanı'nda Papa 14. Leo'nun başkanlık ettiği Pazar Ayini, 29 Mart 2026 (AFP)

Daha sonra, 1517'de Papa 5. Pius, Osmanlılara karşı “Kutsal İttifak” adını verdiği bir ittifak deklare etti. Bu ittifak İspanya, Venedik Prensliği, Cenova, Malta, Parma Dükalığı, Mantova, Ferrara, Urbino, Savoy ve Toskana'yı (Floransa dahil) kapsıyordu. Papa 5. Pius, seferin herhangi bir şekilde gecikmesini önlemek için ağırlığını koymuş ve müttefikleri yola çıkmamaları halinde savaş ile tehdit etmişti. Seferde kullanılacak silahları ve sancağı kutsamıştı. Bunlar Ağustos 1571'de Napoli'deki Santa Chiara Kilisesi'nde Avusturyalı John'a sunulmuştu. Hristiyanların zaferi ve Osmanlı İmparatorluğu donanmasının yok edilmesiyle sonuçlanan İnebahtı Savaşı'nı tasvir eden büyük bir tablo hâlâ Vatikan'ın salonlarından birinde sergilenmektedir.

Bugün, bu modern, yıkıcı ve ölümcül silahlar karşısında, o yıllarda düşünüldüğü veya sınıflandırıldığı gibi “adil savaş”tan bahsetmek zorlaşıyor. Vatikan'da ise değişim rüzgarları esmeye başladı. Örneğin Papa 12.Pius, faşist lider Benito Mussolini'yi desteklemekten vazgeçip onunla ayrı düştü ve ardından 1945'te savaşa karşı çıkmaya başladı. 1963'te, reformcu ve yenileyici olarak bilinen Papa 23.John, atom enerjisi çağında savaşı adaleti sağlamanın bir aracı olarak görmenin zor olduğunu belirtti. Mevcut Papa da bu yolu izleyerek barış için çabalamayı papalık döneminin temel taşı haline getirdi. Dönemin teologları kılıç ve sopalarla yapılan savaşlardan bahsediyorlardı, bugünkü gelişmiş teknolojik silahlar ve uzaktan yönetilen uçaklarla yapılan savaşlardan değil.

xsgbg
Papa 14.Leo, ilk apostolik yolculuğu sırasında, Lübnan'ın Beyrut şehrindeki Refik Hariri Uluslararası Havalimanı'na ulaşan uçağından iniyor, 30 Kasım 2025 (Reuters)

Kilise, daha erken bir dönemde savaşın dehşeti ve tehlikeleri hakkında düşünmeye başlamıştı. 1917'de Papa 15. Benedict, savaşan taraflara hitaben, “Savaş anlamsız bir katliamdır” demişti. Papa 12. Pius de devletleri İkinci Dünya Savaşı'ndan kaçınmaya ikna etmeye çalışmıştı. Bunları 1958'den başlayarak savaşın dehşetini ve adaletsizliğini vurgulayan çağrılarını tekrarlayan 23.John’un savaş karşıtı tutumları takip etti. Bunu, 4 Ekim 1965'te Birleşmiş Milletler'de savaşa karşı çıkan 6.Paul’un çağrısı ve Lübnan'dan başlayarak Ortadoğu'daki savaşları durdurma girişimleri izledi.

Geçmişte, papalar egemenlik ve dinin dayatılması yoluyla hem dini hem de dünyevi otorite rolünü oynamaya çalışmışlardı. Bugün, egemenlik ve vesayet zihniyetinden sıyrıldıktan sonra ise, kendilerini ahlaki ve manevi güçle donatarak daha insancıl ve medenileştirici bir rol oynamaya çalışıyorlar

Geçmişte, papalar egemenlik ve dinin dayatılması yoluyla hem dini hem de dünyevi otorite rolünü oynamaya çalışmışlardı. Bugün, egemenlik ve vesayet zihniyetinden sıyrıldıktan sonra ise kendilerini ahlaki ve manevi güçle donatarak daha insancıl ve medenileştirici bir rol oynamaya çalışıyorlar. Bütün bunların temelinde, (2010 New York Takvimi'ne göre) papa, kardinaller ve Katolik Kilisesi'nin Yüksek Pontifini çevreleyen diğer din adamlarından oluşan, nüfusu sadece 826 olan Roma'daki Aziz Petrus Bazilikası vardır. Papa 2. John Paul'ün memleketi Polonya'daki etkisi, muhtemelen Stalin'in Varşova konuşmasına 1980 sonbaharında verilen bir yanıt niteliğindeydi. O dönemde (1978'de Kutsal Makam'ın başına geçen ilk Polonyalı olan) Papa 2. John Paul, Moskova'nın vesayetine karşı barışçıl bir mücadele yürüten Polonyalı Dayanışma Hareketinin hamisiydi. Bu hareket, 1990'da lideri Lech Wałęsa'nın cumhurbaşkanı seçilmesiyle Sovyet Varşova Paktı sistemi içindeki ilk sarsıntıyı oluşturmuştu. Bu başarı büyük ölçüde, 2. John Paul'ün ısrarlı çağrıları ve sık ziyaretleriyle sağladığı destek sayesinde gerçekleşti.

Korkunç ve parçalı bir dünya savaşı yaşıyoruz ve bugünkü dünyanın dünden daha şiddetli mi yoksa daha az mı şiddetli olduğunu, modern iletişim araçlarının bizi şiddet konusunda daha bilinçli hale getirip getirmediğini veya sadece ona alışmış olup olmadığımızı bilmek kolay değil

Savaşa hayır

 Bu, son papadan bir önceki Papa Francis tarafından da dillendirilmiş ve yaşamın önemini vurguladığı ünlü “Fratelli Tutti” (Tüm Kardeşler) mesajında güçlü bir şekilde yinelediği bir ifadedir. Söz konusu mesajında şöyle demişti: “Güç gösterilerine yeter artık. Gerçek güç, hayata hizmet etmektir.” 2019'da Arjantinli Francis, Hiroşima şehrini ziyaret ederek yüksek sesle şunları söylemişti: “Nükleer silahların kullanımı ahlaksızcadır ve hiç kimsenin başkasının varlığını ve yaşamını tehdit etme hakkı yoktur.” Papa Francis, sanki papalığın geçmişteki söylemlerini telafi etmeye çalışarak daha da ileri gitmiş ve kavramlar, yönetim ve üslup açısından radikal bir reform gerçekleştirmişti. Şiddetsizliği, günümüzde insanlığın karşı karşıya olduğu sorunlarla başa çıkmanın bir yöntemi olarak sunmuş ve geçen yüzyılın iki dünya savaşına, nükleer savaş tehdidine ve diğer çatışmalara sahne olduğunu belirterek, “Bugün korkunç ve parçalı bir dünya savaşı yaşıyoruz ve bugünkü dünyanın dünden daha şiddetli mi yoksa daha az mı şiddetli olduğunu, modern iletişim araçlarının bizi şiddet konusunda daha bilinçli hale getirip getirmediğini veya sadece ona alışmış olup olmadığımızı bilmek kolay değil” demişti. Şarku’l Avsat’ın al Majalla’dan aktardığı analize göre burada Papa, Mesih'in kendisinin de şiddete maruz kaldığını ve onunla nasıl başa çıkılacağını bildiğini düşünüyor; ona göre bu şiddet her zaman insanlığın kalbinde var olmuştur. Bu nedenle bunun teslimiyet veya boyun eğme anlamına gelmediğini ısrarla vurgulamıştır.

Mevcut Papa, selefinin barışçıl ve şiddet içermeyen yaklaşımını, özellikle halihazırda Afrika ülkelerine yaptığı ziyaret sırasında vurguladığı açıklamaları ve mesajlarıyla sürdürmeye çalışarak adeta bir ip üzerinde yürüyor

Bugün, mevcut Papa, selefinin barışçıl ve şiddet içermeyen yaklaşımını, özellikle daha önce hiçbir papanın ziyaret etmediği Afrika ülkelerine halihazırda yaptığı ziyaret sırasında vurguladığı açıklamaları ve mesajlarıyla sürdürmeye çalışarak adeta bir ip üzerinde yürüyor. Dünyanın çeşitli bölgelerinin ve özellikle de benzeri görülmemiş teknolojik savaş, şiddet, yıkım ve insani acıların yükü altında yaşayan Ortadoğu'nun tanık olduğu huzursuzluk ve trajedileri açıkça görüyor.

* Bu analiz Şarku’l Avsat tarafından Londra merkezli al Majalla dergisinden çevrilmiştir.