Viyana’daki nükleer anlaşma müzakereleri ‘nihai anlaşmaya doğru’ yavaş adımlarla ilerliyor

Borell, “Detaylara girdik ve İran nükleer anlaşmasını kurtarma eğilimleri görüyoruz” dedi.

AB Temsilcisi Enrique Mora Perşembe günü müzakerelere ev sahipliği yapan otelden ayrılırken (EPA)
AB Temsilcisi Enrique Mora Perşembe günü müzakerelere ev sahipliği yapan otelden ayrılırken (EPA)
TT

Viyana’daki nükleer anlaşma müzakereleri ‘nihai anlaşmaya doğru’ yavaş adımlarla ilerliyor

AB Temsilcisi Enrique Mora Perşembe günü müzakerelere ev sahipliği yapan otelden ayrılırken (EPA)
AB Temsilcisi Enrique Mora Perşembe günü müzakerelere ev sahipliği yapan otelden ayrılırken (EPA)

Avusturya’nın başkenti Viyana’da nükleer anlaşma konusunda devam eden müzakerelerle ilgili olumlu göstergeler olsa da pek çok ihtilaf noktası yerini koruyor. Perşembe gününden bu yana Viyana’da bulunan heyetler anlaşmayı yazmak için ilk adımları atmaya başladı. Buna rağmen ABD’nin kaldırabileceği yaptırımlar ile İran’ın mı yoksa ABD’nin mi ilk adımı atacağı meselesinde henüz bir gelişme bulunmuyor.
Avrupa Birliği (AB) Dış İlişkiler ve Güvenlik Politikası Yüksek Temsilcisi Josep Borrell, geçen haftadan bu yana süren görüşmelerde ilerleme olduğuna işaret ederek, ABD ve İran tarafının 2015’te imzalanan nükleer anlaşmayı kurtarmak istediğini gördüğünü söyledi.
Reuters’ın haberine göre, “sevindirici haberler” olduğunu belirten Borrell, “Her iki tarafın da bir anlaşmaya varmakla gerçekten ilgilendiğini düşünüyorum. İki taraf genel meselelerden daha ayrıntılı olanlara doğru gidiyor. Bu meseleler de açıkçası, bir taraftan yaptırımların kaldırılması diğer taraftan nükleer anlaşmaya bağlı kalınmasına ilişkin meselelerle ilgili” dedi.
Alman Hükümeti Sözcüsü, “İran nükleer görüşmelerinde ilerleme arzusu görüyoruz” dedi.
Rusya'nın Viyana Uluslararası Kuruluşlar Daimi Temsilcisi Mikhail Ulyanov, Twitter hesabı paylaşımında, “İki hafta süren görüşmelerden sonra, müzakerelerin (anlaşmayı) yazma aşamasına girdiğini memnuniyetle not edebiliriz. Pratik çözümler hala çok uzak ancak hedefe doğru atılan belirli adımlarla genel sözlerden anlaşma (aşamasına) geçtik” diye yazdı.

Ortak Komite, bugün resmi bir oturum düzenleyecek
Şarku’l Avsat’ın Avrupalı kaynaklardan edindiği bilgilere göre, nükleer anlaşmayla ilgili müzakereleri yürüten Ortak Komite, müzakerelerde ilerleme noktalarını belirlemek amacıyla bugün resmi bir oturum düzenleyecek. Komite geçen hafta Viyana’da ikinci turun başlamasından bu yana iki kez toplandı. Katılımcıların kaydedilen ilerleme hakkında bilgilendirilmesi amacıyla yapılan birinci toplantı Perşembe, ikincisi de Cuma günü yapıldı.
Heyetler Viyana’da üç büyük otelde kalıyor. Avrupalılar ana oteli karargah edinirken, Amerikalılar karşısındaki otelde kalıyorlar. İran heyeti görüşmelerinin çoğunu, ana otele arabayla birkaç dakika mesafede bulunan üçüncü otelde gerçekleştiriyor. Avusturya hükümeti devam eden görüşmelerin “hesapta olmayan bir nedenden ötürü tökezlemesini önlemek için” katılımcılara günlük olarak koronavirüs testi uyguluyor.
Viyana’daki görüşmelerle eşzamanlı olarak İran’ın orta kesiminde yer alan Natanz uranyum zenginleştirme tesisine 11 Nisan’da ‘sabotaj eylemi’ düzenlendi. İran İslam Cumhuriyeti, düşmanı İsrail’i olayın arkasında olmakla suçladı. Tesisteki patlamanın ardından Tahran, yüzde 60 saflıkta uranyum zenginleştirme çalışmalarına başladığını duyurdu. Bu da İran’ın, uranyumun askeri amaçlarla kullanımı için gerekli olan yüzde 90 saflığa her zamankinden daha çok yaklaştığı anlamına geliyor.
Reuters’a konuşan İranlı yetkililer, her iki taraftan birbirini izleyen adımların atılmasının çözümü getireceğini ifade etti. İranlı yetkililer, Viyana’daki son derece önemli görüşmelerin, kalıcı bir çözüme ulaşmak amacıyla diplomasiye alan tanınması için geçici bir anlaşmayla sonuçlanabileceğini ifade etti.
Reuters’a konuşan İranlı bir yetkili, “Mayıs ayındaki son tarih yaklaşıyor… Viyana'da tartışılan şeyler, kısa vadede tüm taraflara karmaşık teknik sorunları çözmeleri için daha fazla zaman tanıyan bir ara anlaşmanın ana hatlarıdır” dedi.
Yetkili, bu ifadelerle, muhafazakar milletvekillerin çoğunlukta olduğu İran Meclisi tarafından onaylanan ve hükümeti, yaptırımlar kalkmadığı sürece nükleer anlaşma noktasında daha sert bir tavır benimsemekle yükümlü tutan yasaya işaret ediyor.
Başka bir İranlı yetkili, tüm yaptırımların kaldırılmasına ilişkin teknik adımlarla ilgili bir siyasi anlaşmaya varılması halinde Tahran’ın, diğer ülkelerde bloke edilen mal varlığının serbest bırakılması karşılığında yüzde 20 saflıkta uranyum zenginleştirme kararını askıya alacağını belirtti.
İran, ABD’nin 2018’den bu yana kendisine uyguladığı yaptırımlar nedeniyle 20 milyar dolarlık petrol gelirlerinin Güney Kore, Irak ve Japonya’da dondurulduğunu söylüyor.
Birleşmiş Milletlere (BM) bağlı Uluslararası Atom Enerjisi Ajansı (IAEA) İran’ın daha önce bildirmediği tesislerde bulunan uranyum izlerinin kökeni hakkında bir açıklama yapması ümidiyle dün Tahran’la temas kurdu. Nitekim bu husus, nükleer anlaşmayı canlandırma çabalarını etkileyebilecek nitelikte bir mesele.
Viyana’da şu anki görüşmelerin yapılması için varılan anlaşma, Avrupa ülkelerini, 35 ülkeden oluşan IAEA Guvernörler Kurulu’nun geçen ayki toplantısında İran hakkında suçlayıcı bir karar çıkarma çabalarını ertelemesi konusunda ikna etti.
IAEA, açıklamasında, “IAEA ve İran bugün, güvencelerle ilgili askıda duran meselelere açıklık getirmek amacıyla bir odaklama sürecine başladı” ifadelerini kullandı. Açıklamaya göre iki taraf arasındaki toplantı uzmanlar düzeyinde gerçekleştirildi.
İran’ın daha önce bildirmediği tesislerde bulunan uranyum izlerinin kökeni meselesinin görüşülmesi amacıyla IAEA ve İran arasındaki ilk toplantının Nisan’ın ilk haftasında Tahran’da yapılması planlandı. Ancak nükleer anlaşmanın kurtarılması hedefiyle anlaşmanın diğer taraflarının Viyana’da katılacağı ve ABD tarafıyla yoğun bir diplomasinin yürütüleceği görüşmelere hazırlık kapsamında toplantı ertelendi.

Viyana’daki görüşmeler olumlu ilerliyor
İran Dışişleri Bakanlığı Sözcüsü Said Hatipzade, düzenlediği basın toplantısında, Viyana’daki görüşmelerin “olumlu ilerlediğini” söyledi. Olası bir anlaşmaya varılması halinde bunun “İran Meclisi’nin oylamasından çıkacak onayı gerektirmeyeceğini” ve “bu düzeydeki meselelerin Ulusal Güvenlik Konseyi’ne sunulması ve Rehber (İran’ın dini lideri) Hamaney’in imzasını taşımasının” yeterli olacağını ifade etti.
Hatipzade, “Bu görüşmelerde bazı ilerlemeler kaydedildi ve doğru yoldayız. Ancak bu, görüşmelerin son aşamaya geldiği anlamına gelmiyor” dedi.
Hatipzade bu ifadelerle, bazı İranlı vekillerin, Viyana’da nükleer anlaşma Ortak Komitesi’nin arabuluculuğunda ABD ve İran arasında yürütülen dolaylı görüşmelerden çıkacak muhtemel bir anlaşmanın Meclis’te oylanması ve ABD’nin uygulamalarının incelenmesi gerektiği şeklindeki açıklamalarına yanıt verdi.
İran’ın dini lideri Ali Hamaney’in Ofisi’ne yakın duran Keyhan gazetesinin, üst düzey İranlı müzakerecilerin Viyana’da yürüttüğü “dolaylı müzakereler” ve “yeni uzlaşı” konusunda soru işaretlerine neden olan haberine de üstü kapalı bir şekilde yanıt veren Hatipzade, Viyana’daki müzakerelerin ABD ile değil nükleer anlaşma Ortak Komitesi ile yapıldığını ve “ABD ile doğrudan veya dolaylı müzakerelerin olmadığını” vurguladı.
Keyhan gazetesi dünkü sayısında, ABD Başkanı Joe Biden’ın Cuma günü Japonya Başbakanı Suga Yoşihide ile düzenlediği ortak basın toplantısı sırasında “ABD İran’a büyük tavizler vermeyecek” açıklamasına dayanarak “ABD temel yaptırımları kaldırmayacak, nükleer ekip Viyana’da niye takılı kaldı” başlığını kullandı. Gazete, İran Dışişleri Bakan Yardımcısı ve Viyana’ya giden İran heyetinin başkanı Abbas Arakçı’nın İran basınında Cumartesi çıkan “herkes arasında yeni bir uzlaşı ve ortak bir zemin belirginleşti” ve “müzakereler tarafların ortak bir metin üzerinde çalışmaya başlayabilecekleri bir aşamaya ulaştı” yönündeki açıklamalarına yer verdi.
Gazete, Arakçı’nın tavrını şaşkınlıkla karşıladığı haberinde, “Bu iki açıklama, Hasan Ruhani hükümeti ve Barack Obama yönetimindeki yetkililerin nükleer anlaşma imzalanmadan önceki açıklamalarına benziyor” diye yazdı. Gazete, İran Dışişleri Bakanı Muhammed Cevad Zarif’in o dönem kullandığı “herhangi bir anlaşma, anlaşmamaktan iyidir” ifadesini aktardı.
Keyhan gazetesi, İran’ın dini lideri Hamaney’in son yaptığı “Viyana’daki nükleer müzakereler yıprandırma temeline dayanmamalı” uyarısına atıfta bulunduğu haberinde, “ABD ve Avrupa'nın amacı, ilk aşamada nükleer anlaşma müzakerelerini ‘yaptırımları kaldırmadan’ yıpratma müzakerelerine dönüştürmek ve (İran’ı) nükleer anlaşmaya geri döndürmek, sonraki aşama alacaklı konuma oturup İran'ı borçlu olarak sunmaktır” ifadelerini kaydetti.
“ABD yönetimi nükleer anlaşmaya dönmek için dikkate değer bir adım atmaya hazır olmadığını açıkça ifade ederken ve yerine getirmesi gereken görevleri İran’a özel bir ayrıcalık gibi sunarken, Arakçı hangi nihai anlaşmadan bahsediyor?” sorusunu yönelten gazete, nükleer anlaşmaya destek veren basın yayın organlarının Viyana’daki müzakerelerin ardından, “sanki ekonomik fetihlerin en büyüğü Viyana’da yapılacakmış gibi” ekonominin iyileştiği izlenimi veren başlıklar kullanmakla suçladı.



ABD Dışişleri Bakanı Rubio'nun Hindistan ziyareti: Beyaz Saray alternatif enerji kaynakları arıyor

ABD Dışişleri Bakanı Marco Rubio, Mumbai'de mevkidaşı Subrahmanyam Jaishankar'la görüştü (Reuters)
ABD Dışişleri Bakanı Marco Rubio, Mumbai'de mevkidaşı Subrahmanyam Jaishankar'la görüştü (Reuters)
TT

ABD Dışişleri Bakanı Rubio'nun Hindistan ziyareti: Beyaz Saray alternatif enerji kaynakları arıyor

ABD Dışişleri Bakanı Marco Rubio, Mumbai'de mevkidaşı Subrahmanyam Jaishankar'la görüştü (Reuters)
ABD Dışişleri Bakanı Marco Rubio, Mumbai'de mevkidaşı Subrahmanyam Jaishankar'la görüştü (Reuters)

ABD Dışişleri Bakanı Marco Rubio'nun Hindistan ziyareti, ABD'deki ara seçimler öncesinde Donald Trump yönetiminin enerji ihtiyaçlarını karşılama çabası doğrultusunda şekillendi.

BBC'nin analizinde, Rubio'nun 20-21 Ekim'deki Hindistan ziyaretinde başkent Yeni Delhi yerine devasa petrol rafinerilerinin yer aldığı Jamnagar'a gittiğine dikkat çekiliyor. Trump yönetiminin, İran savaşının küresel enerji arzını sekteye uğratmasından ötürü alternatif kaynaklara yöneldiği yazılıyor.

Günlük yaklaşık 1,4 milyon varil ham petrol işleme kapasitesine sahip Jamnagar rafinerisi, küresel rafinaj kapasitesinin yaklaşık yüzde 1,5'ini oluşturuyor. Dizel ve diğer petrol ürünlerinin önemli ihracatçıları arasında yer alan tesis, ABD'nin enerji piyasalarındaki baskıyı hafifletme çabalarında öne çıkıyor.

ABD merkezli düşünce kuruluşu Atlantik Konseyi'nden Michael Kugelman'a göre Rubio'nun ziyaretinin üç temel amacı vardı: Hindistan'ın Rus petrolüne bağımlılığını azaltmak, Venezuela ve ABD petrolünün daha fazla alınmasını teşvik etmek ve enerji işbirliğini iki ülke arasındaki ticaret anlaşmasının bir parçası haline getirmek.

2022'de başlayan Ukrayna savaşının ardından Moskova'nın en büyük petrol alıcılarından biri haline gelen Hindistan, Aralık 2022-Temmuz 2026 döneminde Rus ham petrol ihracatının yüzde 37'sini oluşturdu. Rus petrolünü işleyen firmalardan biri de Reliance'dı.

BBC'nin aktardığına göre Rubio, Mumbai'de Hindistan Dışişleri Bakanı Subrahmanyam Jaishankar'la görüştü. Birleşik Arap Emirlikleri (BAE) Dışişleri Bakanı Şeyh Abdullah bin Zayid Al Nahyan'ın da katıldığı toplantıda enerji güvenliği, ticaret, yatırım ve bölgesel gelişmeler ele alındı.

Ertesi gün 21 Ekim'de Rubio, Jamnagar'a giderek rafineriyi ziyaret edip Ambani'yle bir araya geldi.

Trump yönetimi, Teksas'ın Brownsville Limanı'nda yeni bir petrol rafinerisi kurmayı planlıyor. Kugelman'a göre Rubio, bu proje için Reliance'ın da desteğini istiyor.

Hindistan Dışişleri Bakanı Subrahmanyam Jaishankar, ABD'yle ticaret görüşmelerindeki ilerlemeden memnuniyet duyduğunu ve her iki tarafın da süreci tamamlamaya yakın olduğunu geçen hafta söylemişti. Trump da Hindistan'la ticaret anlaşmasının yakında tamamlanabileceğini bildirmişti.

Buna karşın uzmanlar, enerji alanındaki yakınlaşmanın ticaret anlaşmasının kısa sürede imzalanacağı anlamına gelmediğini savunuyor. Hindistan'ın eski ABD Büyükelçisi Meera Shankar, Hindistan'ın ABD'nin gümrük tarifelerine ilişkin tutumunu netleştirmesini istediğini ve ticaret anlaşmasının detaylarının tamamlanmasını beklediğini söylüyor.

Independent Türkçe, BBC, The Diplomat 


Kuzey Kore, Çin ve Rusya arasındaki dengeleri nasıl kullanıyor?

Çin'le Kuzey Kore sınırında 12 yıl sonra hizmete açılan köprünün, iki ülke arasındaki ticaret hacimini daha da artırması bekleniyor (Reuters)
Çin'le Kuzey Kore sınırında 12 yıl sonra hizmete açılan köprünün, iki ülke arasındaki ticaret hacimini daha da artırması bekleniyor (Reuters)
TT

Kuzey Kore, Çin ve Rusya arasındaki dengeleri nasıl kullanıyor?

Çin'le Kuzey Kore sınırında 12 yıl sonra hizmete açılan köprünün, iki ülke arasındaki ticaret hacimini daha da artırması bekleniyor (Reuters)
Çin'le Kuzey Kore sınırında 12 yıl sonra hizmete açılan köprünün, iki ülke arasındaki ticaret hacimini daha da artırması bekleniyor (Reuters)

Kuzey Kore yönetimi, Rusya ve Çin'le bağlarını geliştirirken Pekin'le Moskova, Pyongyang üzerindeki nüfuzunu artırmak istiyor.

Çin'le Kuzey Kore sınırında, Yalu Nehri üzerinde kurulan otoyol köprüsü 15 Ekim'de hizmete açılmıştı.

Çin'in Dandong ve Kuzey Kore'nin Sinuiju şehirlerini birbirine bağlayan 3 kilometre uzunluğundaki köprünün yapımı 2014'te tamamlanmıştı. Fakat Kuzey Kore tarafındaki inşaatlar tamamlanmadığından hizmete açılamamıştı.

Kuzey Kore lideri Kim Jong-un, bugün köprüden geçerek Dandong'a gitti. AP'nin aktardığına göre Kim, Çin Komünist Partisi'nin üst düzey isimlerinden Wang Huning'le bir araya geldi.

Xinhua'nın aktardığına göre Kim, şehirde bir araba fabrikasını ziyaret ettikten sonra yaptığı açıklamada, "Çin'le birlikte çalışmaya hazır olduklarını, bunun tarihsel dostluklarını ilerletip pratik işbirliğini genişleterek her iki ülkenin halklarına somut faydalar getireceğini" söyledi.

Kim'in ziyaretinin, Çin'in 1950-1953'teki Kore Savaşı'na katılmasının yıldönümünden bir gün önce gerçekleşmesi dikkat çekti.

Çin Devlet Başkanı Şi Cinping, haziranda Pyongyang'a giderek Kim'le görüşmüştü. Zirve, Kuzey Kore'nin Çin'den nispeten uzaklaşarak Rusya'ya yakınlaşmasının ardından düzenlenmişti.

Batılı kaynakların rakamlarına göre en az 2 bin 300 Kuzey Kore askeri Rusya adına Ukrayna cephesinde savaşırken öldürüldü.

Diğer yandan Yalu Nehri Köprüsü'nün açılışından yaklaşık bir ay önce Kuzey Kore'yle Rusya arasındaki ilk karayolu köprüsü de hizmete alınmıştı.

Guardian'ın analizine göre son gelişmeler, Pekin ve Moskova'nın Pyongyang üzerindeki nüfuzunu artırma konusunda rekabete giriştiğini gösteriyor.

Pyongyang son üç yılda özellikle Ukrayna savaşı nedeniyle Kremlin'le daha yakın bağlar kursa bile Kuzey Kore ekonomisi büyük ölçüde Çin'e bağımlı.

Seul'deki Ewha Kadın Üniversitesi'nden Leif-Eric Easley, bu açıdan Rusya'nın ekonomik olarak Çin'in konumunu dolduramayacağını vurguluyor.

Kore Üniversitesi'nden Kuzey Kore uzmanı Fyodor Tertitski ise Pekin ya da Moskova'nın Pyongyang üzerinde diledikleri gibi bir nüfuza sahip olamayacağını savunuyor:

Her iki ülke de Kim Jong-un'un boyun eğmektense ilişkilerin tamamen kopmasını tercih edeceğini biliyor. Bu yüzden bunun basit bir nüfuz mücadelesi olduğunu sanmıyorum. Kim, iki ülkeyi de birbirine düşürmeye çalışıyor ancak Çin ve Rusya, 1970'lerde olduğu gibi Sovyetler Birliği'yle Çin arasındakine benzer bir rekabet içinde değil.

Independent Türkçe, Guardian, Xinhua, AP 


Fransa patlamanın eşiğinde... Borçlar devleti kuşatmış durumda

Fransa’nın batısındaki Rennes kentinde, çevik kuvvet polisi protesto gösterisi düzenleyen öğrencileri dağıtmak için tazyikli su kullandı. (AP)
Fransa’nın batısındaki Rennes kentinde, çevik kuvvet polisi protesto gösterisi düzenleyen öğrencileri dağıtmak için tazyikli su kullandı. (AP)
TT

Fransa patlamanın eşiğinde... Borçlar devleti kuşatmış durumda

Fransa’nın batısındaki Rennes kentinde, çevik kuvvet polisi protesto gösterisi düzenleyen öğrencileri dağıtmak için tazyikli su kullandı. (AP)
Fransa’nın batısındaki Rennes kentinde, çevik kuvvet polisi protesto gösterisi düzenleyen öğrencileri dağıtmak için tazyikli su kullandı. (AP)

Antoine el-Hac 

Fransa’daki kriz artık geçici bir protesto dalgası veya acil önlemlerle kontrol altına alınabilecek ekonomik bir aksaklık olmaktan çıkmış durumda. Birbiri ardına yaşanan gelişmeler; kamu maliyesindeki zayıflığın, artan toplumsal öfkenin, siyasi kurumların kilitlenmesinin ve devletin taahhütlerini yerine getirme kapasitesine olan güvenin azalmasının kesiştiği çok boyutlu bir krizi gözler önüne seriyor. Fransa, 2027 ilkbaharında yapılacak kritik cumhurbaşkanlığı seçimlerine hazırlanırken, biriken bu faktörlerin Beşinci Cumhuriyet’in istikrarı ile ülkenin Avrupa Birliği (AB) ve dünyadaki konumuna yönelik ciddi bir tehdide dönüşmesinden endişe ediliyor.

Protestocuların kapattığı Louvre Müzesi’nin önünde bekleyen ziyaretçiler (EPA)
Protestocuların kapattığı Louvre Müzesi’nin önünde bekleyen ziyaretçiler (EPA)

Birçok şehir ve kasabanın sokaklarında huzursuzluğun farklı yansımaları görülüyor. Ülkede devlet okullarının durumunun kötüleşmesi ve öğretmen yetersizliği protesto edilirken, kamu sektörü çalışanları da maaşların dondurulmasına tepki göstererek eylemlere katıldı. Öncesinde ise balıkçılar, motorin fiyatlarındaki artışı protesto etmek amacıyla limanları ve akaryakıt istasyonlarını kapattı. Gelişmeler yalnızca gösterilerle sınırlı kalmadı; bazı Fransız şehirlerinde büyük maddi hasara, yüzlerce yaralanmaya ve gözaltına yol açan şiddet ve yağma olayları yaşandı. Bu tablo, toplumun çeşitli kesimleri ile devlet kurumları arasındaki derinleşen kopukluğu yansıtıyor.

Emmanuel Macron’un ilk dönemini sekteye uğratan, yıllardır nerede oldukları ve liderlerinin kimler olduğu bilinmeyen Sarı Yelekliler’in yıllar süren bir aranın ardından sahneye geri dönmesiyle tablo tamamlandı. Sokaktaki bu iktidar karşıtı ittifakın mücadeleyi sürdürmeye hazır olduğu görülüyor.

Paris’teki Cumhuriyet Meydanı’nda (Place de la République) yanan bisikletlerin yanında duran maskeli protestocular (Reuters)
Paris’teki Cumhuriyet Meydanı’nda (Place de la République) yanan bisikletlerin yanında duran maskeli protestocular (Reuters)

Çeşitli taleplerin oluşturduğu bu mozaiğin merkezinde; alım gücünün düşmesi, kamu hizmetlerine olan güvenin sarsılması ve Fransız sosyal modelinin onlarca yıldır sunduğu vaatleri artık karşılayamadığı hissiyle bağlantılı daha derin bir kriz yer alıyor. Vatandaşlarının geniş bir sosyal koruma ağından yararlanmaya alışkın olduğu devlet, bugün zor bir soruyla karşı karşıya: Finansman maliyetlerinin arttığı ve borç yükünün ağırlaştığı bir dönemde bu kazanımlar nasıl korunabilir?

Borç manevra alanını daraltıyor

Maliye politikasının krizde merkezi bir konumda olduğu su götürmez bir gerçek. Fransa’nın kamu borcu (4 trilyon dolar) gayri safi yurt içi hasılanın (3,55 trilyon dolar) yüzde 119’una yaklaşırken, ekonomi 2026 yılı için yüzde 0,4 ila 0,5 civarında büyüme oranlarına geriledi. Aynı zamanda genel bütçe açığının gayri safi yurt içi hasılanın yüzde 5’ini aşması beklenmekte olup bu durum, hükümetin kamu hesaplarını yeniden dengeye kavuşturma çabalarını zorlaştırıyor.

Faiz oranlarının yükselmesiyle birlikte sorun daha da vahim bir hal alıyor. Borç maliyeti artarken devlet, kaynaklarını yatırım ve hizmetlere yönlendirmek yerine yükümlülüklerini ödemek için giderek daha fazla kaynak ayırmak zorunda. Gelen tahminler, Fransa’nın önümüzdeki yıl orta ve uzun vadeli 340 milyar euro değerinde tahvil ihraç etmesi gerekeceğini, bu esnada mali ve siyasi riskler nedeniyle yatırımcıların bu tahvillere olan talebinin azaldığını gösteriyor.

Göstericiler tarafından bir kısmı ateşe verilen Limoges belediye binası (AFP)
Göstericiler tarafından bir kısmı ateşe verilen Limoges belediye binası (AFP)

Ancak bu durum, Fransa’nın mutlaka 2009-2010 yıllarında Yunanistan’ın yaşadığına benzer bir krizle veya piyasa güveninde ani bir çökmeyle karşı karşıya olduğu anlamına gelmiyor. Fransız ekonomisinin büyüklüğü ve AB içerisindeki konumu Paris’e farklı bir ağırlık kazandırıyor. Antoine el Hac'ın Şarku’l Avsat için kaleme aldığı analize göre bu ağırlığın kendisi de krizi daha önemli kılıyor; çünkü Paris’in ağır borcunu yönetme kapasitesinde yaşanabilecek keskin bir kötüleşme, tüm Avrupa’nın mali istikrarına yansıyabilir.

Kırk yıllık erteleme

Mevcut durumun tek bir hükümet kararıyla açıklanamayacağı veya sorumluluğun tamamen tek bir cumhurbaşkanına yüklenemeyeceği bir gerçek. Mali dengesizlikler onlarca yıl boyunca birikti, sağ ve sol hükümetler borcun yapısal artışını durdurmayı başaramadan birbirini izledi. Önemli kırılma noktalarından biri, sosyal politikaların ve kamu harcamalarının genişlediği 1980’li yıllardaki Sosyalist Cumhurbaşkanı François Mitterrand dönemine dayanıyor. Emeklilik yaşının 60’a indirilmesi, çalışma saatlerinin azaltılması ve devletin ekonomideki rolünün güçlendirilmesi gibi reformlar, kamu maliyesi üzerindeki yükün artmasına yol açtı.

Ancak krizi yalnızca o dönemde yaşananlara indirgemek yanıltıcı bir basitleştirme olacaktır. Jacques Chirac’tan Nicolas Sarkozy, François Hollande ve Emmanuel Macron dönemlerine kadar sonraki hükümetler de borcun gidişatını tersine çevirmeyi başaramadı. Bu durum, temel olarak halkın refah payından feragat etmeye yönelik tepkisinden duyulan endişeden kaynaklanıyor. 2008 küresel mali krizi, Kovid-19 salgını ve ardından gelen enflasyon dalgası da kamu bütçeleri üzerindeki baskıların artmasında rol oynadı.

Fransa Cumhurbaşkanı Emmanuel Macron (AFP)
Fransa Cumhurbaşkanı Emmanuel Macron (AFP)

Esasen Fransa’nın ‘kapsamlı’ sosyal modeli, tekrarlayan siyasi çatışmaların odak noktası haline geldi. Emeklilik, işsizlik sigortası veya kamu harcamalarını reforme etmeye yönelik her girişim sert bir toplumsal dirençle karşılaşırken, reformların ertelenmesi gelecekteki seçeneklerin daralmasına neden oluyor. Böylece devlet, harcamaları kontrol altına alma ihtiyacı ile yeni protestoları tetikleme korkusu arasında sıkışıp kalıyor.

Siyasi felç ve aşırı sağın yükselişi

Ekonomik çıkmazın ortasında siyasi arenada kara bulutların toplanması şaşırtıcı olmadı. Ulusal Meclis’in 2024 yılında feshedilmesinden bu yana parlamenter tablo istikrarlı bir çoğunluk üretemedi, güçler kalıcı uzlaşılara varmakta zorlanan üç büyük karşıt blok arasında bölündü. Bütçe tasarısının meclisten geçirilmesi hükümetin ayakta kalma kapasitesi için tekrarlayan bir sınava dönüşürken, vatandaşların kurumların etkinliğine olan güveni azaldı.

Marine Le Pen ve Ulusal Birlik partisi liderliğindeki aşırı sağın bu iklimden faydalanması da şaşırtıcı değil. Aşırı sağın söylemi; ekonomik koşulların kötüleşmesini, güvenlik kontrolünün kaybedilmesini ve göç yükünü birbiriyle ilişkilendirmekte, kendisini sisteme yeniden düzen getirebilecek bir alternatif olarak sunmakta. Buna karşılık, Jean-Luc Melenchon liderliğindeki radikal sol Boyun Eğmeyen Fransa hareketi, ekonomik ve sosyal politikalara öfkeli kesimlerin bir kısmını kendisine çekmekte. Bu iki kutup arasında, Macron’un siyasi ve toplumsal tabanını oluşturan merkezin gücü zayıflarken, ılımlı oyların bölünmesinin daha radikal rakiplerin şansını artırmasından endişe ediliyor.

Siyasi güçler arasındaki bu çatışmanın devam etmesinin gerekli reformları engelleyebileceğine, yatırımları, tüketimi ve piyasa güvenini etkileyen belirsizlik sürecini uzatabileceğine dikkat edilmesi gerekiyor. Ayrıca, huzursuzlukların yalnızca göçle ilişkilendirilmesi ve güvenlik önlemlerinin sıkılaştırılmasıyla yetinilmesi, toplumsal öfkeyi besleyen temel ekonomik ve sosyal nedenleri çözmeye yetmiyor.

 Paris’te protestocular polisle çatıştı. (AP)
Paris’te protestocular polisle çatıştı. (AP)

Zorlu seçim sınavı

Fransa bugün oldukça karmaşık bir denklemle karşı karşıya bulunuyor: Öfkenin nedenlerini göz ardı etmeden düzeni yeniden sağlamak, kamu hizmetlerine zarar vermeden borcu kontrol altına almak ve önümüzdeki seçimler radikal bir şekilde karşıt güçler arasında ‘intihar niteliğinde’ bir çatışmaya dönüşmeden önce siyasi güveni yeniden inşa etmek.

Reform yükünü adil bir şekilde dağıtan, harcama önceliklerini belirleyen ve en hassas kesimleri koruyan net bir planı, siyasi kurumlar bünyesinde karar alma yeteneğini yeniden kazandırarak sunmayı kim başarabilecek?

Macron, 2017 yılında iktidara geldiğinde, kendini yenileme ve uluslararası konumunu geri kazanma kapasitesine sahip iyimser bir Fransa tablosu vaat etmişti. Ancak popülaritesinin düşmesi ve gerileme hissinin yaygınlaşması, bu vaat ile gerçeklik arasındaki uçurumun derinliğini ortaya koyuyor. Buna rağmen Fransızların çoğunluğu kendisine olan güvenini tazeleyerek 2022 yılında onu yeniden seçti.

2027 seçimleri yaklaşırken mücadele, yalnızca bir sonraki cumhurbaşkanının kim olacağını belirlemekle sınırlı kalmayacak; Fransa’nın kamu maliyesini reforme edip sosyal sözleşmesini yenileyip yenileyemeyeceğini ya da biriken krizlerin ülkenin siyasi kimliğini yeniden tanımlamasına izin verip vermeyeceğini belirleme noktasına taşınacak.

Ulusal Meclis’te düzenlenen oturumda Başbakan Sebastien Lecornu protestolar hakkında konuştu. (EPA)
Ulusal Meclis’te düzenlenen oturumda Başbakan Sebastien Lecornu protestolar hakkında konuştu. (EPA)

Fransa’nın yalnızca borç sorunuyla karşı karşıya olan büyük bir ekonomi değil, aynı zamanda Avrupa projesinin temel sütunlarından biri olduğu unutulmamalı. Ülkedeki krizin kontrol altına alınmasında yaşanacak herhangi bir başarısızlığın, sınırları aşan yansımaları olacak. Fransa’nın başarısı ise reformun bedeli toplumun ve devletin taşıyabileceği kapasiteyi aşmadan önce, erteleme ve bölünme döngüsünün kırılmasıyla mümkün kılınabilecek.

Aydınlanmanın, düşüncenin ve ilerlemenin Fransa’sı hantallaştığını hissediyor; Fransızlar siyasi ve sosyal sistemlerinin artık gelişmeye ve modern hayata ayak uydurmaya elverişli olmadığını fark ediyor. Daha da vahimi, özellikle başka ülkelerdeki ‘varlığın’ sona ermesi ya da bitme noktasına gelmesiyle birlikte, ekonominin eski günleri ihya etmeye yetecek miktarda servet üretemez hale gelmiş olması…

Zaman değişiyor!