Ya öyle olmasaydı? Spor dünyasından 5 büyük kırılma anı

22 yaşında NBA tarihinin en genç MVP'si olan Derrick Rose, Chicago Bulls formasını 27 yaşına kadar giydi (NBA)
22 yaşında NBA tarihinin en genç MVP'si olan Derrick Rose, Chicago Bulls formasını 27 yaşına kadar giydi (NBA)
TT

Ya öyle olmasaydı? Spor dünyasından 5 büyük kırılma anı

22 yaşında NBA tarihinin en genç MVP'si olan Derrick Rose, Chicago Bulls formasını 27 yaşına kadar giydi (NBA)
22 yaşında NBA tarihinin en genç MVP'si olan Derrick Rose, Chicago Bulls formasını 27 yaşına kadar giydi (NBA)

Adrenalin'den herkese merhaba. Bu hafta spor tarihindeki 5 büyük kırılma anına bakıyoruz.

Spor tarihi bazen kazanılan başarılardan çok, asla cevabı alınamayacak sorularla hatırlanıyor. Çünkü bazı kariyerler tamamlanamadan yarım kalıyor, bazı dönemler tek bir olayla tamamen değişiyor. 

Taraftarların yıllardır aklından çıkmayan o meşhur soru da kendini burada gösteriyor: "Ya öyle olmasaydı?"

1- Ya Monica Seles bıçaklanmasaydı?

1990'ların başında kadın tenisinde ortaya çıkan en dominant isimlerden biri Monica Seles'ti. Henüz genç yaşında kortlara öyle bir giriş yaptı ki, kadın tenisinin geleceğine damga vuracağı düşünülüyordu.

Seles yalnızca kazanmakla kalmıyordu; rakiplerini psikolojik olarak da yıpratıyordu. İki elini de kullandığı agresif oyun tarzı, yüksek temposu ve mental dayanıklılığı onu döneminin en korkutucu oyuncularından biri haline getirmişti.

Daha 19 yaşındayken 8 Grand Slam kazanmıştı ve birçok kişi onun tüm zamanların en büyük kadın tenisçisi olacağını düşünüyordu.

Sonra 30 Nisan 1993 günü Almanya'nın Hamburg kentinde her şey değişti.

Bir maç sırasında tribünden çıkan saldırganın Seles'i bıçaklaması, spor tarihinin en şoke edici olaylarından biri oldu.

Fiziksel yaralar zamanla iyileşti ama mental etkiler kariyerinin yönünü tamamen değiştirdi.

Seles yıllar sonra geri döndü, yeniden Grand Slam kazandı ama hiçbir zaman 1993 öncesindeki baskın seviyesine tam anlamıyla ulaşamadı.

Olayın bugün hâlâ konuşulmasının sebebi de bu. Çünkü tenis tarihinde Steffi Graf, Serena Williams ya da Martina Navratilova gibi isimlerin yanında Monica Seles'in nerede konumlanacağını hiçbir zaman öğrenemedik.

2- Ya Ayrton Senna Imola'da hayatını kaybetmeseydi?

Formula 1 tarihinin en büyük kırılma anlarından biri 1 Mayıs 1994'tü. Ayrton Senna yalnızca bir pilot değil, birçok kişi için Formula 1'in ruhunu temsil eden isimdi.

Üç dünya şampiyonluğu kazanmıştı ama hâlâ zirvedeydi. Williams'a geçmişti ve önünde Michael Schumacher'la yeni bir rekabetin eşiğindeydi. O dönem birçok kişi Formula 1'in gelecek yıllarını Senna-Schumacher savaşının belirleyeceğini düşünüyordu.

Fakat Imola'daki ölümcül kaza yalnızca bir kariyeri değil, bütün sporun yönünü değiştirdi.

Bugün hâlâ en büyük soru şu: Senna yaşasaydı kaç şampiyonluk daha kazanırdı?

Schumacher dönemi yine gelir miydi? Ferrari'nin yıllar süren dominasyonu aynı şekilde yaşanır mıydı? Bunların cevabını bilmek imkânsız.

Ama kesin olan bir şey var: Senna'nın ölümü sonrası Formula 1 güvenliği tamamen yeniden şekillendi.

Kokpit koruması, pist güvenliği, araç standartları… Sporun bugünkü güvenlik kültürü büyük ölçüde 1994 sonrası değişimlerden kaynaklanıyor. 

Belki de Senna'nın hikâyesini bu kadar güçlü yapan şey tam olarak bu. O yalnızca kaybedilmiş bir şampiyonluk ihtimali değil, spor tarihinin yönünü değiştiren bir figürdü.

3- Ya Derrick Rose sakatlanmasaydı?

2011'de Derrick Rose NBA tarihinin en genç MVP'si seçildiğinde herkes yeni süperstarın doğuşunu izlediğini düşünüyordu.

Chicago Bulls yeniden ayağa kalkmıştı. Üstelik bunu Şikago doğumlu bir yıldızla yapıyordu. Hikaye zaten başlı başına film gibiydi.

Rose'un oyunu inanılmaz derecede patlayıcıydı. İlk adımı durdurulamıyordu. Potaya giderken kontrolünü kaybetmiyor, en zor açılardan sayı üretebiliyordu. O dönem birçok kişi onun yalnızca MVP olmakla kalmayıp uzun yıllar ligin yüzlerinden biri olacağını düşünüyordu.

Sonra 2012 playofflarında gelen çapraz bağ sakatlığı her şeyi değiştirdi.

Rose geri döndü ama fiziksel patlayıcılığının büyük bölümünü kaybetti. Kariyerine devam etti, önemli anlar yaşadı ama hiçbir zaman o MVP seviyesine tekrar ulaşamadı.

İşte bu yüzden NBA taraftarlarının en büyük "Ya öyle olmasaydı?" sorularından biri hâlâ Derrick Rose hakkında.

Eğer sakatlanmasaydı LeBron James'in Doğu Konferansı hakimiyeti kırılır mıydı? Bulls şampiyon olabilir miydi? Rose bugün Curry, Westbrook ve Harden jenerasyonuyla aynı seviyede değil, daha yukarıda mı anılırdı?

Belki de en trajik taraf şu: Onun zirve döneminin aslında henüz başlamadığı düşünülüyordu.

4- Ya Len Bias NBA'e adım atabilseydi?

Spor tarihindeki bazı hikayeler başlamadan bitiyor. Len Bias bunun en çarpıcı örneklerinden biri.

1986 NBA Draftı'nda Boston Celtics tarafından seçildiğinde hakkında yapılan yorumlar inanılmazdı. Birçok gözlemci onu Michael Jordan seviyesinde atletik potansiyele sahip bir oyuncu diye tanımlıyordu.

Ama drafttan sadece iki gün sonra, yüksek doz kokain kaynaklı kalp krizinden hayatını kaybetti.

Ve NBA tarihi belki de en büyük cevapsız sorularından biriyle baş başa kaldı.

O dönem Larry Bird'lü Celtics zaten şampiyonluk seviyesindeydi. Bias'ın takıma katılmasıyla birlikte Boston'ın 80'lerin sonuna damga vurması mümkündü. Hatta bazı yorumculara göre Jordan'ın yükselişi bile farklı bir rekabet ortamında gerçekleşebilirdi.

İlginç olan şu: Bias profesyonel seviyede tek bir maç bile oynamadı ama hâlâ spor tarihinin en büyük kayıp potansiyellerinden biri olarak görülüyor.

Çünkü bazen gerçekleşmiş başarılar değil, gerçekleşmeye çok yaklaşan hikayeler unutulmuyor.

5- Ya Bo Jackson sakatlanmasaydı?

Bo Jackson yalnızca iyi bir sporcu değildi. O, neredeyse insanüstü fiziksel özelliklere sahip bir fenomendi.

Hem Amerikan Ulusal Futbol Ligi'nde (NFL) hem Kuzey Amerika'nın beyzbol ligi MLB'de elit seviyede oynayabilmek bugün bile inanılmaz kabul ediliyor. Jackson ise bunu gerçekten başarıyordu.

Hızı, gücü ve atletizmi yıllardır efsane gibi anlatılıyor. Nike'ın "Bo Biliyor" kampanyası onu yalnızca spor yıldızı değil, kültürel ikon haline getirmişti.

Sonra 1991'de yaşadığı kalça sakatlığı geldi.

Bu sakatlık kariyerinin seyrini tamamen değiştirdi. Ve spor dünyası o günden beri aynı soruyu sormaya devam ediyor: Eğer Bo Jackson sakatlanmasaydı tarihin en büyük atleti olabilir miydi?

Birçok kişiye göre cevap evet.

Çünkü onun fiziksel kapasitesi yalnızca dönemine göre değil, tüm spor tarihine göre sıra dışı kabul ediliyordu. Belki kariyeri uzun sürseydi bugün Michael Jordan, Muhammed Ali ya da Tom Brady gibi isimlerle aynı cümlede anılıyor olacaktı.

Bo Jackson'ın hikayesi, sporun ne kadar acımasız olabileceğinin en net örneklerinden biri olarak kaldı.

Kaynaklar: ESPN, F1, NBA, Basketball Network, GQ



“35 yaşında olduğumu unutmuşum”... Mamdani, gazetecilerle oynadığı futbol maçında kas yırtılması yaşadı

Zohran Mamdani (AP)
Zohran Mamdani (AP)
TT

“35 yaşında olduğumu unutmuşum”... Mamdani, gazetecilerle oynadığı futbol maçında kas yırtılması yaşadı

Zohran Mamdani (AP)
Zohran Mamdani (AP)

New York Belediye Başkanı Zohran Mamdani dün yaptığı açıklamada, belediye çalışanları ile basın mensupları arasında oynanan dostluk maçında aşil tendonunun yırtıldığını duyurdu. Mamdani, önümüzdeki birkaç hafta boyunca medikal bot kullanmak zorunda kalacak.

Basın toplantısına koltuk değnekleriyle gelen Mamdani, bir muhabirin sakatlığını sorması üzerine, yaralanmanın perşembe akşamı oynanan maç sırasında meydana geldiğini belirtti.

Sakatlığın olası nedenine ilişkin değerlendirmede bulunan Mamdani, maç öncesinde yeterince ısınmadığını belirterek, “Yeterince esneme hareketi yapmadım” dedi.

Futbol tutkusuyla bilinen Mamdani, sakatlanmasına rağmen sahaya çıktıktan kısa süre sonra gol atmış olmaktan dolayı mutlu olduğunu ifade etti. Ayrıca 35 yaşında olduğunu unuttuğunu söyledi.

Mamdani, takımının maçın sonunda gazetecilerden oluşan rakip takımı yenmeyi başardığını da belirtmeyi ihmal etmedi.

Yoğun çalışma programına sahip olan Mamdani, altı ila sekiz hafta boyunca medikal bot kullanacağını ve yaklaşık dokuz ay içinde yeniden sahalara döneceğini açıkladı.


Ragbide dünyanın en güçlüsü Kuzey mi, Güney mi?

Ragbinin kökeni, 19. yüzyıl İngiltere'sine uzanıyor (Reuters)
Ragbinin kökeni, 19. yüzyıl İngiltere'sine uzanıyor (Reuters)
TT

Ragbide dünyanın en güçlüsü Kuzey mi, Güney mi?

Ragbinin kökeni, 19. yüzyıl İngiltere'sine uzanıyor (Reuters)
Ragbinin kökeni, 19. yüzyıl İngiltere'sine uzanıyor (Reuters)

Adrenalin'den herkese merhaba. Bu hafta ragbiyi ve rekabeti yeni bir seviyeye taşımayı amaçlayan Nations Championship'i inceliyoruz.

Bir oyuncunun rakip savunmanın arasından topla ilerlediği, takım arkadaşlarının ona destek olmak için peşinden koştuğu ve sonunda topu rakip takımın kale çizgisinin arkasında yere bıraktığı an... Ragbi, ilk kez izleyenler için son derece sert ve karmaşık görünebilir.

Ancak oyunun temelinde basit bir amaç var: Topu rakip takımın alanına taşımak ve sayı kazanmak. Bunu yaparken de hem güç hem hız hem de takım çalışması gerekiyor.

2026'da ilk kez düzenlenen Nations Championship ise bu mücadeleyi uluslararası düzeyde yeni bir rekabete dönüştürüyor.

Kuzey ve Güney yarımkürelerinden 12 ülkeyi karşı karşıya getiren organizasyonda takımlar, yalnızca rakiplerini yenmek için değil, kendi bölgelerinin dünya ragbisindeki üstünlüğünü göstermek için de sahaya çıkıyor.

Ragbi, 15'er oyuncudan oluşan iki takım arasında oynanıyor ve bir karşılaşma 40'ar dakikalık iki devreden oluşuyor. Oyuncular oval biçimli topu ellerinde taşıyarak rakip takımın kale çizgisine ulaşmaya çalışıyor.

Ancak oyunun Amerikan futbolundan ayrıldığı önemli bir kural var: Top elle yalnızca geriye ya da yana doğru verilebiliyor.

Mesafe kazanmak isteyen oyuncular, topu taşıyarak ya da ayakla ileri göndererek ilerlemek zorunda.

Oyunda kullanılan oval topun uzunluğu yaklaşık 28-30 santimetre, çevresi ise ölçüm yapılan bölgeye göre yaklaşık 58-77 santimetre arasında değişiyor.

sdvft
410-460 gram ağırlığındaki topun şekli, oyuncuların onu hem taşırken hem de ayakla ileri gönderirken farklı teknikler kullanmasını gerektiriyor (Unsplash)

Ragbi sahası da Amerikan futbolu sahasına benzer biçimde dikdörtgen olsa da ölçüleri farklı.

Uluslararası maçlarda oyun alanının uzunluğu 94-100 metre, genişliği ise 68-70 metre arasında değişiyor. Her iki kale çizgisinin arkasında da oyuncuların sayı yapmak için topu yere bırakmaya çalıştığı özel bir alan bulunuyor. 

Ragbide en çok puan kazandıran hareket, topu rakibin kale çizgisinin arkasındaki alana taşıyıp yere bırakmak. Buna "try" deniyor ve 5 puan kazandırıyor.

Ardından takım, topu kale direklerinin arasından ve üstünden geçirerek iki puan daha kazanma şansına sahip.

Ceza vuruşuyla yapılan başarılı atışlar üç puan getirirken, oyun devam ederken topu yere sektirip direklerin arasından geçirmek de üç puan kazandırıyor.

Ragbinin fiziksel yönü ise oyunun en dikkat çekici özelliklerinden biri. Topu taşıyan oyuncu rakipleri tarafından yere indirilmeye çalışılırken takım arkadaşları topun kontrolünü kaybetmemek için mücadeleye katılıyor.

Oyuncuların birbirine kenetlenerek oluşturduğu scrum adı verilen dizilişler de oyunun karakteristik görüntülerinden biri. Bu anlarda iki takımın oyuncuları karşı karşıya gelerek topun kontrolünü kazanmaya çalışıyor.

Bir diğer dikkat çekici görüntü ise top oyun dışına çıktığında yapılan taç atışlarında ortaya çıkıyor. Lineout adı verilen bu pozisyonda iki takımın oyuncuları karşılıklı sıralanıyor ve top havaya atılıyor.

cdfvgthy
Ragbide "kule kurma" diye bilinen bu hareket, hem zamanlama hem koordinasyon hem de ciddi bir takım çalışması gerektiriyor (Unsplash)

Takım arkadaşları, topu yakalayabilmesi için bir oyuncuyu bacaklarından ve gövdesinden tutarak havaya kaldırıyor. Böylece oyuncu rakiplerinden daha yükseğe ulaşarak topu kazanabiliyor.

Bu sert mücadele, oyuncuların ciddi fiziksel temaslara maruz kalmasına da yol açabiliyor.

Özellikle rakibin yere indirildiği müdahaleler sırasında kafa travması ve beyin sarsıntısı, omuz sakatlıkları, diz ve ayak bileği bağlarında zorlanmalar, kas yırtılmaları ve burkulmalar görülebiliyor.

Profesyonel ragbide bu nedenle oyuncuların sağlık kontrolleri büyük önem taşıyor. Beyin sarsıntısı belirtileri gösteren oyuncuların maça devam etmesine izin verilmiyor. Kafa travması sonrası tanının belirsiz olduğu durumlarda ise oyuncular saha dışında sağlık kontrolünden geçiriliyor ve yalnızca sağlık ekibi uygun görürse maça dönebiliyor.

Nations Championship, ragbide uzun süredir devam eden Kuzey-Güney rekabetini yeni bir formatla sahneye taşıyor.

Bir tarafta İngiltere, Fransa, İrlanda, İtalya, İskoçya ve Galler'den oluşan Kuzey Yarımküre grubu, diğer tarafta ise Güney Afrika, Yeni Zelanda, Avustralya ve Arjantin'in yer aldığı Güney Yarımküre grubu bulunuyor. Japonya ve Fiji de coğrafi olarak Kuzey'de yer alsalar da davetli takım olarak Güney Yarımküre grubunda bulunuyor.

Turnuvanın ilk üç maç haftası temmuzda tamamlandı. Kasımda ise takımlar Avrupa'da kalan karşılaşmalarına çıktı. Altı maç haftasının sonunda iki grubun kendi içindeki sıralaması belirlenecek.

Ardından 27-29 Kasım tarihlerinde Londra'da düzenlenecek final hafta sonunda Kuzey ve Güney'in aynı sıradaki takımları karşı karşıya gelecek. İki grubun liderleri arasındaki maç ise ilk Nations Championship şampiyonunu belirleyecek.

Bu format, turnuvayı yalnızca iki güçlü takımın karşılaşmasından ibaret olmaktan çıkarıyor. Her maçın sonucu, hem ülkenin kendi grubundaki sıralamasını hem de final hafta sonunda karşısına çıkacak rakibi belirliyor.

Turnuvanın kasım etabında oynanan karşılaşmalar, ragbinin en büyük ülkelerinin bile kolay kolay üstünlük kuramadığını gösterdi.

Fransa, 13 Kasım'da Güney Afrika'yı 21-19 mağlup ederek dikkat çekici bir galibiyet aldı. Bir gün sonra Galler, Yeni Zelanda'yı 35-28 yenerek haftanın en büyük sürprizlerinden birine imza attı. İskoçya da Avustralya'yı 15-12 mağlup etti.

Bu sonuçlar, ragbide fiziksel gücün tek başına yeterli olmadığını hatırlatıyor. Oyuncuların doğru zamanda doğru yerde bulunması, topu takım arkadaşlarına aktarırken boşlukları değerlendirmesi ve rakibin savunmasını aşacak planı uygulaması gerekiyor. Bir takımın birkaç saniyelik dikkatsizliği, rakibine sayı kazanabileceği önemli bir fırsat verebiliyor.

21 Kasım'da oynanacak 6. ve son maç haftası, final sıralaması açısından büyük önem taşıyor.

İngiltere-Yeni Zelanda karşılaşması, haftanın en dikkat çekici mücadelelerinden biri. İrlanda-Güney Afrika ve Fransa-Arjantin maçları da iki yarımkürenin güçlü temsilcilerini karşı karşıya getirecek.

Ragbi, futbol kadar geniş bir izleyici kitlesine sahip olmasa da bu tür karşılaşmalar oyunun neden dünya çapında büyük bir takipçi topluluğu bulunduğunu gösteriyor.

Tribünlerdeki coşku, oyuncuların fiziksel mücadelesi ve maç boyunca sürekli değişebilen skor, izleyicilere hareketli bir spor deneyimi sunuyor.

Nations Championship'in ilk sezonu da bu rekabete yeni bir boyut kazandırmayı amaçlıyor. Temmuzda başlayan mücadele, kasım ayındaki son maçların ardından Londra'daki final hafta sonunda tamamlanacak.

Kuzey mi yoksa Güney mi üstün gelecek sorusunun yanıtı için artık son karşılaşmalar bekleniyor. Ragbide yarımkürelerin mücadelesi, ilk şampiyonunu belirlemeye hazırlanıyor.

Kaynaklar: Nations Championship, World Rugby


2027 seçimlerinde FIFA başkanlığı için yarışan üç aday kim?

Diallo, Infantino ve Tashima, FIFA başkanlığı için aday (AP)
Diallo, Infantino ve Tashima, FIFA başkanlığı için aday (AP)
TT

2027 seçimlerinde FIFA başkanlığı için yarışan üç aday kim?

Diallo, Infantino ve Tashima, FIFA başkanlığı için aday (AP)
Diallo, Infantino ve Tashima, FIFA başkanlığı için aday (AP)

Spor siyasetinin uluslararası nüfuz hesaplarıyla iç içe geçtiği kritik bir dönemde FIFA, dünyanın en büyük futbol kuruluşunun 2031 yılına kadar yönetimini üstlenmek için yarışacak üç adayın yer aldığı ön listeyi resmen açıkladı.

Merakla beklenen seçim yarışı, Avrupa’daki geleneksel merkezlerde değil, 18 Mart 2027’de Fas’ın başkenti Rabat’ta, FIFA’nın 77. Kongresi kapsamında gerçekleştirilecek. Futbolun zirvesine kimin çıkacağını belirleyecek 211 ulusal federasyonun gözleri bu seçimde olacak.

On yıllık mirasını pekiştirmeyi hedefleyen mevcut başkan, iktidar tekelini kırmak için yaşlı kıtanın desteğini alan Fransız bir kulis aktörü ve Asya’nın dürüstlük ve disiplin anlayışını öne çıkaran Japon bir uzman arasında geçecek yarış, dünyanın en popüler sporunun haritasını yeniden şekillendirebilecek yeni bir dönemin habercisi niteliğinde. Peki, üç aday hakkında neler biliyoruz?

Gianni Infantino (Reuters)
Gianni Infantino (Reuters)

Gianni Infantino: Büyük anlaşmaların adamı, değişim rüzgârlarıyla karşı karşıya

56 yaşındaki İsviçre-İtalya vatandaşı Gianni Infantino, 2016 yılının şubat ayında, yolsuzluk skandalının ardından görevinden ayrılan vatandaşı Sepp Blatter’in yerine seçilmesinden bu yana FIFA’nın en üst makamında geçirdiği 10 yıllık deneyimle Rabat’taki seçim yarışına giriyor.

Fribourg Üniversitesi Hukuk Fakültesi mezunu olan ve yedi dil konuşan Infantino, art arda sürdürdüğü başkanlık dönemlerinde meşruiyetini, FIFA Forward programı aracılığıyla ulusal federasyonların gelirlerini artırmayı ve futbol pastasını büyütmeyi hedefleyen bir anlayış üzerine inşa etti.

Görev süresinde Dünya Kupası’na katılan takım sayısı 48’e yükseldi, Kulüpler Dünya Kupası’nın kapsamı genişletilerek takım sayısı 32’ye çıkarıldı ve Video Yardımcı Hakem (VAR) teknolojisi Dünya Kupası maçlarında kullanılmaya başlandı.

Ancak Infantino’nun yeni bir dönem için ortaya koyduğu hedef, bu kez eşi benzeri görülmemiş bir meydan okumayla karşı karşıya. Özel sektöre Dünya Kupası organizasyonlarında yatırım payı satmayı amaçlayan ve tartışmalara yol açan FIFA Forward Enterprise planı, daha sonra geri çekilmek zorunda kalınmasına rağmen Avrupa’da geniş çaplı bir tepkiye neden oldu ve onlarca federasyonun desteğini kaybetmesine yol açtı. Bu durum, Infantino’nun Rabat’taki seçim mücadelesini Asya, Afrika ve Latin Amerika’daki geleneksel ittifaklarının ne ölçüde sağlam olduğunu ortaya koyacak gerçek bir sınava dönüştürüyor.

Fransa Futbol Federasyonu Başkanı Philippe Diallo, Infantino’ya karşı Avrupa’dan destek görüyor. (EPA)
Fransa Futbol Federasyonu Başkanı Philippe Diallo, Infantino’ya karşı Avrupa’dan destek görüyor. (EPA)

Philippe Diallo: Avrupa’daki isyanın bayrağını dalgalandıran Fransız perde arkası mimarı

Diğer tarafta 63 yaşındaki Fransız Philippe Diallo, UEFA bünyesinde Avrupalıların Infantino’nun nüfuzuna karşı ortaklaşa desteklediği alternatif aday olarak öne çıkıyor. Fransa’nın Saint-Nazaire kentinde doğan Diallo, Senegalli Olimpiyat boks şampiyonu Souleymane Diallo’nun oğlu. Ancak boks eldivenleri yerine hukuk ve spor yönetimi alanını tercih eden Diallo, Paris’in saygın Siyasal Bilgiler Enstitüsü’nden mezun oldu.

Diallo, yaklaşık 30 yıl boyunca (1992-2021) gözlerden uzak bir şekilde Fransa Profesyonel Kulüpler Birliği’nin yöneticiliğini yaptı. Bu dönemde uzlaşmacı ve sakin bir isim olmasının yanı sıra futbolcu transferleri ve sosyal diyalog konularındaki uzmanlığıyla tanındı.

Ocak 2023’te, Noël Le Graët’nin istifasıyla kurumun sürüklendiği krizi aşmak amacıyla Fransa Futbol Federasyonu başkanlığını üstlenerek ön plana çıktı. Daha sonra yapılan seçimde federasyonun asaleten başkanı oldu.

Diallo, bugün uluslararası futbol yönetiminde dengeyi ve güveni yeniden tesis edecek kurumsal bir alternatif olarak kendisini tanıtıyor. Bu yaklaşımını, FIFA’nın mevcut yönetiminin stratejik ve ticari kararlarda tek başına hareket etmesine yönelik Avrupa’da giderek artan rahatsızlığa dayandırıyor.

Japonya Futbol Federasyonu Onursal Başkanı Kozo Tashima, FIFA başkanlığı için aday oldu. (AFP)
Japonya Futbol Federasyonu Onursal Başkanı Kozo Tashima, FIFA başkanlığı için aday oldu. (AFP)

Kozo Tashima: Kurumu ‘temizlemek’ isteyen Japon disiplininin sesi

68 yaşındaki Kozo Tashima ise bu yarışın üçüncü ayağını oluşturuyor. Tashima, futbol sahalarından karar alma mekanizmalarına uzanan bir geçmişi temsil ediyor.

FIFA başkanlığına aday olan tarihteki ilk Japon isim olan Tashima, kariyerine 1970’lerin sonlarında Japonya Millî Takımı’nda profesyonel futbolcu olarak başladı. Daha sonra Almanya’da teknik direktörlük yapan Tashima, Japonya’nın genç millî takımlarını çalıştırdı.

Japonya Futbol Federasyonu bünyesinde çeşitli görevlerde bulunan Tashima, 2016-2024 yılları arasında federasyon başkanlığını yürüttü. Görev süresinin ardından fahri başkan unvanını alan Tashima, 2015 yılından bu yana FIFA Konseyi üyeliğini de sürdürüyor.

Adaylığının gerekçelerini gizlemeyen Tashima, yaptığı açıklamalarda kampanyasının kazanç ve kayıp hesaplarından ziyade Japonların futboldaki yükselişini üzerine inşa ettiği ‘dürüstlük, şeffaflık ve disiplin’ değerlerini uluslararası futbol yönetimine taşımayı amaçladığını belirtti. Tashima ayrıca, FIFA’da ticari çıkarların giderek artan etkisine ve siyasi baskıların spor yönetimindeki karar alma mekanizmalarının bağımsızlığına yönelik müdahalelerine karşı mücadele etmeyi hedeflediğini ifade ediyor.

18 Mart’a giden yol: Sandık mücadelesinden önce dürüstlük testi

Adaylık başvurularının sona ermesine rağmen üç isim de henüz kesin onay almış değil. Önümüzdeki haftalarda dosyaları, dürüstlük ve idari deneyim şartlarını karşılayıp karşılamadıklarının yanı sıra en az beş ulusal federasyonun desteğini alıp almadıklarının belirlenmesi amacıyla FIFA Seçim Komitesi tarafından sıkı bir incelemeye tabi tutulacak. Kabul edilen adayların kesin listesi en geç 18 Şubat 2027’de açıklanacak.

Mart 2027’de Rabat’ta sandıkların açılmasıyla birlikte seçimi ilk turda kazanmak isteyen adayın 211 oyun üçte ikisini, yani 141 oyu alması gerekecek. Sonraki turlarda ise son sıradaki adayın elenmesinin ardından salt çoğunluğu elde etmek yeterli olacak. Bu seçim, 2031 yılına kadar dünya futbolunun geleceğine yön verecek.