Cezayir'in görkemli askeri geçit törenleri düzenleyerek verdiği mesajlar

Cezayir, askeri geçit törenleri düzenleyerek başarıları teşvik ediyor ve güven mesajı veriyor.

Cezayir’de bir askeri geçit törenine elinde bayrakla uçakları selamlayan bir çocuk, 1 Kasım 2024 (AP)
Cezayir’de bir askeri geçit törenine elinde bayrakla uçakları selamlayan bir çocuk, 1 Kasım 2024 (AP)
TT

Cezayir'in görkemli askeri geçit törenleri düzenleyerek verdiği mesajlar

Cezayir’de bir askeri geçit törenine elinde bayrakla uçakları selamlayan bir çocuk, 1 Kasım 2024 (AP)
Cezayir’de bir askeri geçit törenine elinde bayrakla uçakları selamlayan bir çocuk, 1 Kasım 2024 (AP)

Rabia Abdusselam

Cezayir'in 1954 yılında Fransa’nın sömürgeciliğine karşı başlattığı Kurtuluş Devrimi’nin 70’inci yıldönümü kutlamaları sıradan bir etkinlik değildi. Ülke, 132 savaş uçağı ve insansız hava aracı (İHA), yüzlerce tank ve Rus yapımı İskender-E mobil kısa menzilli balistik sistemi gibi benzeri görülmemiş yeni silahların tanıtıldığı devasa bir askeri geçit törenine tanık oldu.

Cezayir bu büyüklükte bir askeri geçit törenini ilk kez düzenlemiyor. Bundan iki yıl önce, bağımsızlığının 60’ıncı yıldönümünde yetkililer, Cezayir hükümetinin 30 milyon euro (32 milyon dolar) ayırdığı büyük bir askeri geçit törenini düzenledi. Bu durum, askeri gücü göstermesinin arkasında yatan sebepler ve bu askeri geçit törenlerinin verdiği mesajlar hakkında soru işaretleri yarattı.

Askeri geçit töreninde, medya tarafından ‘Cezayir'in uyuyan canavarı’ olarak anılan Rus ordusunun envanterindeki versiyonu 500 kilometre, dışarıya ihraç edilen versiyonu 280 kilometre menzile sahip olan Rus yapımı İskender-E balistik füze sisteminin tanıtılması heyecan yarattı. Törende, yüksek savaş kabiliyetine sahip etkili bir silah olan BM-30 Smerç çok namlulu roketatar sistemi, çok sayıda hedefi tespit ve takip edebilen ve balistik füzeleri ve çeşitli uçakları püskürtme ve imha etmede üstün yeteneklere sahip olan S-300 karadan havaya füze savunma sistemi ve D-30 obüslerinin yanı sıra hareket halindeki düşman hedefleri hassas bir şekilde imha edebilen BARQ lazer güdümlü anti tank füze sistemleri başta olmak üzere savunma ve saldırı silahları ile modern füze sistemlerinden oluşan bir cephanelik de sergilendi.

Ordunun silahlarının modernizasyonu

Törende Hava Kuvvetlerinin sahip olduğu silahlar da vardı. S-90 ve P-350 nakliye uçakları, S-130 taktik nakliye uçağı ve Ilyushin Il-76 havada yakıt ikmal uçağının yanında Suhoy-24 ve Suhoy-30 savaş uçakları uçuş yaptı. Cezayir Donanması da Akdeniz sularında Cercera, el-Hakkar ve Ouarsenis denizaltıları ve düşman topraklarının derinliklerindeki kara hedeflerini uzun mesafelerden yok etmek için derin denizden karaya kanatlı füzeler fırlatan ve gemileri ve denizaltıları yok etmek için torpido ve uzun menzilli füzeler kullanabilen Varshavyanka sınıfı denizaltısı gibi etkileyici gösterilerle geçit törenine katıldı.

Cezayir'in 2025 yılı genel bütçesi, Cezayir ordusu ve Savunma Bakanlığı bütçesinde 2024 bütçesine kıyasla ve 2018 yılından bu yana tahmini üç milyar dolarlık bir artışla 25 milyar doların üzerinde kayda değer ve kesintisiz bir artış olduğunu ortaya koyarken, askeri geçit töreni Cezayir'in savunma sektörüne her yıl harcadığı paranın büyüklüğünü gösterdi. Cezayir’in Savunma Bakanlığı ve ordu bütçeleri, yetkililerin ordunun teçhizat ve silahlarını yenileme ve modernize etme ve hatta gelişmiş silah sistemleri edinme arzusu nedeniyle rekor bir artışa tanık oldu. 2023 yılında 18 milyar dolar olan savunma bütçesi, 2024 yılında 22 milyar dolara yükselirken 2025 bütçesinde ise 25,1 milyar dolara ulaştı.

Çeşitli siyaset ve güvenlik analistleri, terörizm, Sahel bölgesindeki huzursuzluk, suç oranları, gizli göç ve insan kaçakçılığı ile ilgili artan güvenlik sorunları ve Cezayir'in etrafının Mali, Nijer ve Libya gibi güvenlik ve siyaset alanında zayıflıklarla boğuşan bir grup ülkeyle çevrili olması gerçeği göz önüne alındığında, bu askeri geçit törenlerinin yapılmasına hak veriyorlar. Kasaba Merbah Ouargla Üniversitesi’nde siyaset bilimi ve uluslararası ilişkiler profesörü ve uluslararası ilişkiler uzmanı olan Dr. Mebruk Kahi, Al-Majalla'ya yaptığı değerlendirmede, askeri geçit törenlerinin özellikle zamanlaması açısından iktidarın hem yurt içine hem de yurt dışına göndermek istediği siyasi mesajı ve hedefleri olduğunu söyledi.

Ordu ve halk arasındaki kutsal bağ

Bu mesajların hem yurt içinde hem de yurt dışındaki meselelerle ilgili olduğunu söyleyen Dr. Kahi, “Bunlar askeri düzeyde elde edilen başarıları tanıtmak ve Cezayir ordusunun vatanı savunmak ve korumak için tamamen hazır olduğuna dair bir güven mesajı göndermenin yanı sıra ordunun halkla olan ve Cezayir'in birliğini baltalamak niyetiyle kurulan pek çok komployu boşa çıkaran ilişkisini güçlendirmeyi amaçlayan bir girişim” ifadelerini kullandı.

Çeşitli siyaset ve güvenlik analistleri, artan güvenlik sorunları göz önüne alındığında, bu askeri geçit törenlerinin yapılmasına hak veriyorlar.

Şarku'l Avsat'ın Al Majalla'dan aktardığı habere göre Cezayir Cumhurbaşkanı Abdulmecid Tebbun, ordunun kara, hava ve deniz kuvvetleri ile jandarma, polis, sivil savunma ve sınır güçlerinin seçkin mensuplarının katıldığı bu geçit töreninin açılış konuşmasında çeşitli mesajlar verdi. Kısacası yetkililer, askeri geçit töreninin Kurtuluş Devrimi’nin 70’inci yıldönümünün boyutlarına ve temsil ettiklerine uygun olmasını sağlamaya ve emaneti koruyanların fedakarlıklarının karşılığını vermeye istekliydiler. Bu tören, halk ile onun kalbinde yer alan Cezayir ordusunun yüksek bir vatanseverlik duygusu, sarsılmaz bir bağlılık ve saf bir vatanseverlikle çalışan mensupları arasındaki kutsal bağın gücünü ifade ediyor.

ASCDvfg
Cezayir Cumhurbaşkanı Abdulmecid Tebbun, Cezayir Devrimi'nin 70’inci yıldönümü vesilesiyle düzenlenen askeri geçit töreni sırasında askeri bir aracın üzerinden törene katılanları selamlarken, 1 Kasım 2024 (AP)

Törende yaptığı konuşmada ordunun savunma doktrinini ve ülkenin güvenliğinin ve istikrarının korunması ilkesini yineleyen Cumhurbaşkanı Tebbun, Cezayir ordusunun misyonu sınırları savunmak olan bir barış, güvenlik ve konsantrasyon gücü olarak görülmesine dayanan sabit savaş doktrinini teyit eden bir mesaj verdi. Tebbun, bu mesajda “Cezayir Halk Ulusal Ordusu'nun doktrini bir savunma doktrinidir ve silahları sadece ulusal egemenliği korumanın yanı sıra ülkemizin uluslararası ve bölgesel taahhütleri ve anayasal ilkelerimiz ve kurallarımız çerçevesinde uluslararası hukuka saygı doğrultusunda uluslararası barış ve güvenliğe katkıda bulunmaya yöneliktir” dedi.

Cezayir ayrıca, Mağrip bloğu projesine yönelik mevcut yönelimi yansıtan birden fazla anlamı olan bir imajı vurgulamak istiyordu.

Tebbun, gözden geçirme faaliyetlerinin hedeflerini anlamak için bölgesel riskler ve zorluklarla ilgili dikkate değer önemli mesajlar da verdi. Mebruk Kahi, “Mali ve Nijer gibi ülkelerdeki siyasi yapının kırılganlığı ve yönetimin zayıflığı nedeniyle Sahel bölgesinde yaşananlar ve Sahra meselesindeki gelişmeler nedeniyle mesaj açık. Cezayir barışçıl çözümlere olan bağlılığını vurguluyor, ama bu onun zayıf olduğu anlamına gelmiyor. Aksine Kuzey Afrika ve Sahel bölgesinin güvenliğinin garantörü olacak güce sahip olduğunu göstermeye çalışıyor” değerlendirmesinde bulundu.

Fransa'ya gönderilen mesajlar

Cezayir ayrıca, Fas'ın Sahra üzerindeki egemenliği konusundaki son tutumu ve Fransa Cumhurbaşkanı Emmanuel Macron'un geçtiğimiz hafta Fas parlamentosunda yaptığı konuşmada teyit ettiği görüşlerinin ardından Fransa'ya doğrudan bir mesaj göndermeye çalışıyor. Macron, konuşmasında Sahra'nın geleceğinin ‘sadece Fas'ın egemenliği altında ve özerklik önerisi çerçevesinde olabileceğini’ vurguladı. Konuyla ilgili bir değerlendirme yapan Prof. Nurussabah Aknuş, “Bu görüntü, özerklik seçeneğine meseleyi çarpıtarak ve BM'nin meşru çerçevesinden çıkarıp yerleşim mantığına çekerek tamamen tasfiye etme eğiliminde olan ya da olabilecek Fransa ve diğer ülkelere bir cevap niteliğindedir” diye konuştu.



Savaş beşinci gününe girdi... Yoğun bombardıman devam ediyor ve Hamaney’in veda töreni başlıyor

Savaş beşinci gününe girdi... Yoğun bombardıman devam ediyor ve Hamaney’in veda töreni başlıyor
TT

Savaş beşinci gününe girdi... Yoğun bombardıman devam ediyor ve Hamaney’in veda töreni başlıyor

Savaş beşinci gününe girdi... Yoğun bombardıman devam ediyor ve Hamaney’in veda töreni başlıyor

İran’a yönelik savaş bugün beşinci gününe girdi. Başkent Tahran’da patlamalar duyulurken, İsrail ordusu, başkentteki çeşitli noktalarda ‘onlarca’ güvenlik komuta merkezine hava saldırıları düzenlediğini açıkladı.

Buna karşılık, İran’ın İsrail’e füzelerle karşılık verdiği bildirildi. İsrail ordusu, ‘savunma sistemlerinin tehdidi engellemek için çalıştığını’ duyurdu.

Öte yandan, Tahran’da bulunan Humeyni Camii’nde İran Dini Lideri Ali Hamaney için cenaze törenlerinin yerel saatle bu akşam 22:00’de başlayıp üç gün süreceği belirtildi.

Lübnan cephesinde ise İsrail, Hizbullah’ı hedef almayı sürdürdü. İsrail ordusu, bugün Güney Lübnan’daki 16 köy ve kasaba sakinlerine bölgeyi boşaltmaları gerektiği uyarısında bulundu.


Çin neden İran'ın savaşına uzak duruyor?

Çin Cumhurbaşkanı Şi Cinping, Pekin'deki Büyük Halk Salonu'nda İranlı mevkidaşı Mesud Pezeşkiyan'ı kabul etti (Arşiv-İran Cumhurbaşkanlığı)
Çin Cumhurbaşkanı Şi Cinping, Pekin'deki Büyük Halk Salonu'nda İranlı mevkidaşı Mesud Pezeşkiyan'ı kabul etti (Arşiv-İran Cumhurbaşkanlığı)
TT

Çin neden İran'ın savaşına uzak duruyor?

Çin Cumhurbaşkanı Şi Cinping, Pekin'deki Büyük Halk Salonu'nda İranlı mevkidaşı Mesud Pezeşkiyan'ı kabul etti (Arşiv-İran Cumhurbaşkanlığı)
Çin Cumhurbaşkanı Şi Cinping, Pekin'deki Büyük Halk Salonu'nda İranlı mevkidaşı Mesud Pezeşkiyan'ı kabul etti (Arşiv-İran Cumhurbaşkanlığı)

Amerika Birleşik Devletleri ve İsrail’in İran’a yönelik saldırısının ardından Çin, ilk resmî açıklamasını yapmak için birkaç saat bekledi. Pekin yönetimi, “derin endişe” duyduğunu belirterek askerî operasyonların derhâl durdurulması ve yeniden diyaloğa dönülmesi çağrısında bulundu. Ertesi gün Çin Dışişleri Bakanı Wang Yi, saldırıları “kabul edilemez” olarak nitelendirdi ve daha fazla müzakere çağrısını yineledi.

Amerikan haber ajansı Associated Press (AP), Çin’in krizdeki tutumunun dış politika yaklaşımını ortaya koyduğunu ve Pekin’in doğrudan müdahale edeceğine dair herhangi bir işaret bulunmadığı ve böyle bir beklentinin gerçekçi olmadığını yazdı.

AP, Çin’in son dönemdeki diğer çatışmalarda da benzer bir tutum izlediğine dikkat çekerek, güç kullanımını kınarken uzun vadeli çıkarlarını gözeterek tarafsız kalmayı tercih ettiğini ifade etti. Bu çıkarlar arasında, ABD Başkanı Donald Trump’ın nisan ayı başında gerçekleştirmesi beklenen Pekin ziyareti de yer alıyor.

ABD Başkanı Donald Trump, geçen yıl 30 Ekim'de Güney Kore'nin Busan kentinde Çinli mevkidaşı Şi Cinping ile görüşmeleri öncesinde (DPA) ABD Başkanı Donald Trump, geçen yıl 30 Ekim'de Güney Kore'nin Busan kentinde Çinli mevkidaşı Şi Cinping ile görüşmeleri öncesinde (DPA)

Çin neden temkinli davranıyor?

Ajans, Çin ordusunun son yıllarda hızla büyüdüğü, İran’la askerî tatbikatlar gerçekleştirdiği ve 2017’de Cibuti’de askerî üs kurduğunu belirtti.Şarku'l Avsat'ın AP'den aktardığına göre ancak Pekin’in önceliği, Tayvan’dan Güney Çin Denizi’ne kadar uzanan Asya’daki çıkarlarını korumak olmaya devam ediyor.

Uluslararası Kriz Grubu analisti William Yang, “Çin’in sınırları dışındaki bölgelerde askerî nüfuzunu genişletme konusunda isteksiz olduğunu ve Ortadoğu gibi istikrarsız bölgelerde güvenlik garantörü rolü üstlenmek istemediği” değerlendirmesinde bulundu.

Benzer şekilde Çin, Rusya ve Venezuela’ya diplomatik ve ekonomik destek sağlarken, Ukrayna veya Latin Amerika’da askerî bir askeri eylemden kaçındı.

Washington merkezli düşünce kuruluşu Demokrasi Savunma Vakfı’ndan Çin uzmanı Craig Singleton, Pekin’in temkinli tavrının, küresel jeopolitikteki etki sınırlarını gösterdiğini ifade etti.

Singleton şöyle devam etti: “Pekin’in tepkisi beklendiği gibi ölçülü oldu. Bu durum, askerî güç devreye girdiğinde Çin’in olayları etkileme kapasitesinin sınırlı olduğunu gösteriyor. Pekin endişesini dile getirebilir, ancak ABD-İsrail askerî eylemini caydırma ya da etkili biçimde yönlendirme gücüne sahip değildir.”

ABD ile ilişkiler İran’dan daha önceliklidir

Analistler, Çin’in İran’a yönelik hava saldırılarından duyduğu rahatsızlığın ABD ile ilişkileri veya Trump ile Çin Devlet Başkanı Şi arasında yaklaşık bir ay sonra Pekin'de yapılması planlanan görüşmesini ciddi biçimde etkilemesinin beklenmediğini belirtiyor.

Çinli liderler için, ticaret ve ekonomiden Tayvan'a kadar birçok alanda ABD ile olan ilişki, İran ile olan ilişkiden çok daha büyük önem taşıyor.

Asya Grubu araştırmacısı George Chen, Pekin’in İran konusunda Washington’la sözlü bir polemiğe girebileceğini ancak Trump’la yeni bir çatışma yaratmanın maliyetinin daha ağır basacağını söyledi. Chen, “ABD-Çin ilişkileri zaten Trump ve Şi için yeterince karmaşık. İran’ı bu dosyaya eklemek iki tarafın da isteyeceği bir durum değil” dedi. Bununla birlikte, Pekin’in Trump’ın ziyaretini erteleyebilme ihtimalinin bulunduğuna dikkat çekti.

Enerji kaygıları İran petrolüyle sınırlı değil

Çin, İran’dan en fazla petrol ithal eden ülke konumunda, ancak Pekin yönetimi enerji güvenliğine büyük önem veriyor ve alternatif kaynaklar geliştirmiş durumda. Asıl endişe, fiyat artışı ve Ortadoğu genelindeki petrol ve doğal gaz arzına erişimin riske girmesi ihtimali olarak gösteriliyor.

Veri ve analiz firması Kpler'e göre Çin, geçen yıl İran'dan günde yaklaşık 1,4 milyon varil petrol ithal etti; bu ise toplam deniz yoluyla petrol ithalatının yüzde 13'üne tekabül ediyor.

Şirket, hâlihazırda yolda bulunan sevkiyatların dört ila beş ay yetecek düzeyde olduğu tahmininde bulunuyor.

Kpler Kıdemli Analisti Muyu Şu, bunun Çin’deki bağımsız rafinerilere uyum sağlama ve alternatif tedarik aramak için fırsat vereceğini belirtti. Bu, indirimli Rus petrolünü başlıca seçenek olarak öne çıkarıyor.

Çin, tedarik kaynaklarını çeşitlendirmek ve bu alandaki yeteneklerini güçlendirmek için yıllardır çalışıyor.

Singleton ise “İran petrolünün kaybı kısa vadede sınırlı bir etki yaratır, hayati nitelikte değildir” değerlendirmesinde bulundu.

İran’ın Hürmüz Boğazı’nı kapatma girişimleri ve Körfez ülkelerindeki sıvılaştırılmış doğal gaz tesislerine yönelik olası saldırıları daha büyük endişe kaynağıdır.

"Vantour" şirketinin sağladığı görüntülerde, saldırılardan önce Tahran'daki "İran Devrim Muhafızları" karargahı görülüyor (AP)"Vantour" şirketinin sağladığı görüntülerde, saldırılardan önce Tahran'daki "İran Devrim Muhafızları" karargahı (AP)

Çin neden İran’ı silahlandırmayabilir?

Analistler, Çin’in, ABD’ye karşı yürüttüğü mücadelede İran’a silah göndermesinin düşük ihtimal olduğunu değerlendiriyor.

Endonezya merkezli Ekonomik ve Hukuki Çalışmalar Merkezi araştırmacısı Muhammed Zülfikar Rahmet, olası askerî desteğin mevcut uzun vadeli savunma anlaşmalarıyla sınırlı kalacağını ve doğrudan sahada hızlı bir destek anlamına gelmeyeceğini ifade etti. Rahmet, Pekin’in ABD ve müttefikleriyle doğrudan çatışmadan kaçınma eğiliminde olduğunu vurguladı.

Çin, ABD'nin Ukrayna'ya silah tedarik etmesini eleştirerek, bunun çatışmaları uzattığını ifade etmişti.

Singapur’daki Nanyang Teknoloji Üniversitesi’nden araştırmacı James Dorsey, İran’ın füze programının Çin teknolojisine dayandığını ancak Pekin’in İran ordusuna yeni füze satışında temkinli davranabileceğini belirtti. Dorsey, “Çin’in istediği, bu durumun sona ermesidir” ifadelerini kullandı.


İran'ın bölünmesi: Çevre bölgelerdeki etnik gruplar gelişmeleri dikkatle takip ediyor

Fotoğraf: AFP – Al Majalla
Fotoğraf: AFP – Al Majalla
TT

İran'ın bölünmesi: Çevre bölgelerdeki etnik gruplar gelişmeleri dikkatle takip ediyor

Fotoğraf: AFP – Al Majalla
Fotoğraf: AFP – Al Majalla

Rustem Mahmud

İran Yüksek Ulusal Güvenlik Konseyi Başkanı ve şu anda İran hükümetinin en üst düzey yetkilisi olan Ali Laricani, Dini Lider Ali Hamaney suikastının ardından verdiği uzun bir televizyon röportajında, ‘ABD ve İsrail'in kaos yaratmak ve İran'ı bölmek şeklindeki nihai planından’ bahsederek bu konuda uyarıda bulundu. Bu planı engelleyeceğine söz verdi ve İran'ın içinden veya dışından bu planı gerçekleştirmeye çalışan herkesi tehdit etti.

Eski Şah rejiminin Veliahtı Rıza Pehlevi’nin de aralarında olduğu birçok İranlı muhalif gücün ve liderin, özellikle de Pers milliyetçilerinin, mevcut rejime karşı bir tutum sergilemelerine rağmen aynı söylemi benimsemiş olmaları dikkati çekti. Onlar, iktidardakilere, mevcut politikalarına devam ederlerse ülkenin bölünme olasılığı konusunda uyarıyor ve teslim olup ülkeyi muhalefete bırakmamaları gerektiğini söylüyorlar. Onlar da İranlı milliyetlerini temsil eden İran muhalefet güçlerini tehdit etti.

tgt
İran Yüksek Ulusal Güvenlik Konseyi Başkanı Ali Laricani, Şam'da düzenlenen bir toplantıda, 16 Şubat 2020 (AFP)

Şarku’l Avsat’ın Al Majalla’dan aktardığı analize göre Hamaney'in ölümünün ardından yeni yöneticilerin, ‘İran'ın bölünmesi’ konusunda en radikal muhalefet güçlerinin yöneticileriyle aynı söylemi benimsemesi, bu bölünmenin öngörülebilir gelecekte, farklı pozisyon ve bakış açıları olsa da ülkedeki iç çatışmanın merkezinde yer alacağını gösteriyor.

Siyasi bölünmenin coğrafi kökleri

İranlı siyaset araştırmacısı Ramin Hamidani, Al Majalla’ya yaptığı uzun değerlendirmede, İran'da ‘siyasetin kökleri’ olarak gördüğü unsurları açıkladı ve öngörülebilir gelecekte çatışmaya yol açabilecek siyasi gerçekleri özetledi.

Hamidani şöyle devam etti:

“İran coğrafyası, yüzyıllarca devletin imparatorluk merkezinde, Tahran, Şiraz ve Meşhed şehirleri arasındaki üçgende yaşayan Pers halkının merkezi ikiliğine dayanırken, Beluç, Arap, Kürt ve Azeri halkları ülkenin coğrafi çevresine dağılmış durumda. Bu iç jeopolitik konumlandırma, ülkeye ilişkin iki çelişkili vizyonu tanımlamıştır. İdeolojisi, siyasi davranışları ve kurumsal hakimiyeti tamamen Fars olan merkezi iktidar güçleri, ‘bölünmeye karşı uyarıyı’ Fars halkını devletin yapılarına bağlamak ve meşruiyetini kabul ettirmek için kalıcı bir araç olarak gördü. İran'ı yöneten tüm rejimler, muhaliflerini Pers olmayan bölgeleri merkezden ayırarak İran'ı parçalamaya çalışmakla suçladı. Bu görüşün aksine, Kürt, Azeri, Arap ve Beluç milliyetçi hareketleri tarafından temsil edilen İran'daki Fars olmayan siyasi güçler, bu retoriği, iktidar otoritelerinin tüm yetkileri tekelleştirmek ve bölgelere bazı yerel yetkiler verecek her türlü ademi merkeziyetçi hükümeti reddetmek için kullandıkları işlevsel bir araç olarak sınıflandırdılar. Böylece diğer milletlerden üyeler, Fars milletinden üyelerle denge ve eşitlik hissi yaşayabilirler. Bu merkezi/totaliter politikaların, İranlılar arasındaki mesafeyi ve gerilimi ulusal düzeyde artırdığı için İran'ı parçalamak için en etkili araç olduğunu savunuyorlar.”

Yetkililerin, ana muhalefet güçleriyle ‘ülkenin coğrafi bütünlüğü’ gibi temel bir konuda anlaşmaya varmış olmaları ve her iki tarafın da herhangi bir siyasi ademi merkeziyetçilik biçimini kabul etmek istememeleri, keskin bir kutuplaşma riskini artırıyor.

Araştırmacı Hamidani, İran'ın merkezi olmayan siyasi güçlerinin karşı karşıya olduğu ve bu güçlerin gelecekteki ayrılma sorunu ve olasılığı konusunda birleşik bir siyasi söylem ve vizyon geliştirmesini engelleyen altı ana sorundan bahsetti. Hamdani’ye göre bu engeller, geri dönüşü olmayan bir noktaya ulaşabilecek iç ulusal bölünmenin artma olasılığını ve ihtimalini artırıyor. Bu faktörler değişmezse, ülkenin egemenliğinden ayrılmayı engelleyecek.

Hamdani, bu engelleri şu şekilde tanımladı:

"Dört Fars olmayan milletten her biri, topluluk birliği ve yerel coğrafyaya dayalı ortak bir iç alan yaratmalarını engelleyen büyük bir iç sorunla karşı karşıya. Ülkenin güneydoğusunda yoğunlaşan Beluçlar, çok geniş bir coğrafi alana yayıldılar, ancak demografik açıdan ciddi dezavantajlara sahip. Nüfusları iki milyonu geçmiyor. Bir asır boyunca iktidar otoriteleri, bu bölgelerde demografik değişiklikler yaratmaya çalışarak, bu halkların net bir jeopolitik vizyon oluşturmalarını engelledi. Aynı durum ülkenin güneybatısındaki Araplar için de geçerli. Petrol zenginliklerinin bölgelerinde yoğunlaşması, çeşitli İranlı yetkilileri sürdürülebilir bir demografik dengesizlik yaratmaya itmiş ve milyonlarca Arap olmayan İranlının Arap çoğunluklu bölgelere yerleşmesine izin verdi. Yukarıdaki iki koşul, ülkenin batısı ve kuzeyindeki Kürtler ve Azereiler için geçerli değilse de onlar iki farklı zorlukla karşı karşıya. Kürtler, Türkiye'den hiçbir muhalefet görmüyor, bu da onların belirgin bir (ayrılıkçı) politika geliştirmelerini engelliyor. Öte yandan Azeriler, Şii kimliklerinin hem kültürel hem de psikolojik olarak Persli meslektaşlarıyla özel bağlar kurması nedeniyle mezhepçiliğin pençesine düşmüş durumdadır ve bu da onların ayrılma olasılığına dayalı siyasi seçenekler geliştirmelerini engellemektedir. Bu dört faktörle, hükümet ve ana siyasi muhalefet güçleri, ülkenin coğrafi birliği konusunda temel bir konuda hemfikir ve tarafların hiçbiri ayrılmayı düşünmüyor.”

Kürt istisnası

İranlı siyasi güçleri, ülkeyi bölmek veya buna yol açacak herhangi bir siyasi program veya ideoloji izlemek istemediği iddialarını reddetse de İran siyasi tarihi etnik köken ve coğrafyaya dayalı iç bölünmelerle dolu bir geçmişe sahip. İran, 20. yüzyılın başlarında etnik grupların İran'dan ayrılıp başka ülkelere katılmak istemesi sonucunda ülkenin kuzey, güney ve batısındaki coğrafi topraklarının çoğunu kaybetmişti. Yüzyılın ortasında, İkinci Dünya Savaşı'nın başında İngiliz ve Sovyet işgali nedeniyle merkezi otoriteler güçlerini kaybettikten sonra, İran içindeki iki devlet, biri Kürt, diğeri Azeri, bağımsızlıklarını ilan etti. 1970'lerin sonunda Şah rejimi yıkılıp İran devrimi gerçekleştiğinde, birçok İran bölgesi merkezi otoriteden koparak yıllarca bu durumunu sürdürdü ve bazıları 1980'lerin ortalarına kadar içsel olarak yarı bağımsız kaldı.

effv
İran'ın Dini Lideri Ali Hamaney'in ölümünün ardından onun fotoğrafını taşıyan bir adam ve Tahran'daki bir meydana akın eden matem tutan kalabalıklar, 1 Mart 2026 (AFP)

Öte yandan mevcut rejim, ülkenin çevresindeki etnik gruplara karşı çok çeşitli ‘asimilasyon’ politikaları uygulamıştır. İranlı Kürt siyasetçi Berhani Macid Mukriani'ye göre bu politikalar aslında Pers olmayan etnik grupların isteklerini bastırmayı amaçlayan ‘zorlayıcı’ stratejilerdi.

Mukriani sözlerini şöyle sürdürdü:

“Yarım asırdan fazla bir süredir İranlı yetkililerin başlıca oyun olarak ulusal karışım ve eritme oyununu oynuyor. Bir yandan, tüm etnik grupların kültürlerini, dillerini ve kültürel potansiyellerini geliştirmelerini engellediler ve ardından merkezi Fars kültürünü kendilerine mal ettiler. Ayrıca dengeli kalkınma koşullarını ihlal ederek milyonlarca etnik azınlığı ‘Fars üçgeni’ olarak adlandırılan Tahran, Şiraz ve Meşhed şehirleri, on milyonlarca farklı etnik kimliğin yaşadığı metropoller haline gelirken, farklı etnik gruplardan milyonlarca memurun yerleştiği çevre bölgelerde ulusal uyum kayboldu.

Mukriani şöyle devam etti:

“Bu politikalar, Kürt çoğunluğun yaşadığı bölgelerde Kürt milliyetçiliğini ve bilincini tam olarak sindiremedi. Kürt milliyetçi partiler, Kürtler arasında oldukça etkili olmaya devam ederek, İran devleti ile olan bağlarını ve gelecekle ilgili özlemlerini şekillendirdiler. Bu durum, özellikle bu partilerin çoğunun silahlı olması ve halk arasında zengin bir mücadele geçmişine sahip olması nedeniyle, onlara siyasi ve sembolik bir güç kazandırması nedeniyle daha da geçerli. Bunun yanında ülkenin batısındaki Kürt bölgelerinin zorlu dağlık coğrafyası, İranlı yetkililerin kontrolünden çıkan Kürt bölgelerini kolayca geri kazanmalarını engelliyor.”

Mevcut rejimin düşüşünün ardından ülkenin çeşitli bölgelerinde ortaya çıkabilecek kaos ortamı, herhangi bir iktidar gücünün düzeni etkili ve hızlı bir şekilde yeniden tesis etmesini zorlaştıracak ve bu da bölünmeyi gerçeğe dönüştürecek.

Her iki konuda da İranlı Kürt siyasi güçler, Batılı güçlerle, özellikle de ABD ile güçlü siyasi bağlar ve ilişkiler içindeler ve bunu açıklamaktan utanmayan veya korkmayan tek İranlı güçler olarak öne çıktı. Ancak, İran Kürtlerinin karşı karşıya olduğu iki temel sorun, siyasi güçlerinin coğrafyaya dayalı herhangi bir ulusal proje geliştirmesini engelleyebilir. Türkiye, Kürt-Suriye durumuyla başa çıkmak için kullandığı politikaların aynısını izleyecektir. İran Kürt coğrafyasında lehçeye dayalı bölünmeler de söz konusu. Üç dil grubuna ayrılırlar: Batı Azerbaycan eyaletinin sakinleri Kurmanci lehçesiyle Kürtçe konuşuyor, Kürdistan eyaletinin Kürtleri Sorani lehçesiyle Kürtçe konuşuyor ve Kirmanşah ve İlam eyaletlerinin sakinleri Kürtçenin Laki ve Lur lehçelerini konuşuyor. Buna mezhepsel bölünmeler de eklenmektedir. İran Kürtlerinin üçte birini oluşturan Kirmanşah eyaleti Kürtleri Şii Müslümanlarken, İran'ın geri kalan Kürtleri Sünni Müslümanlar.

Uluslararası vizyon eksikliği

İranlı siyasi güçler, özellikle de Fars olmayan etnik grupların isteklerini temsil edenler, İran'ı coğrafi olarak bölmeyi amaçlayan bir programın izlenmesi ve geliştirilmesinin, uluslararası güçlerin, özellikle de ABD'nin bu tür önerileri kabul etmemesi veya bu konuda bir vizyonu olmaması durumunda bir tür ‘siyasi intihar’ olacağını biliyor. Bu, İran'ı çevreleyen çeşitli bölgesel güçlerin paylaştığı uluslararası bir yaklaşım.

gtb
Reza Pehlevi, İran'ın eski veliaht prensi ve şu anki muhalefet lideri, Münih Güvenlik Konferansı'na katılımı sırasında, 13 Şubat 2026 (AFP)

Ancak İranlı milliyetçi partiler, ülkenin geleceğini belirlemede kararlı bir rol oynayabilecek iki başka faktöre de güveniyorlar. Mevcut rejimin düşüşünü, kendilerini Pers milliyetçiliğinin temsilcileri olarak gören ve ‘milliyetçi partiler’ olarak adlandıran partilerle bir anlaşmaya varmak için bir fırsat olarak görüyorlar. Bu partiler son derece zayıf, kendi aralarında bölünmüş ve genellikle birbirlerine düşmanca davranıyorlar. Yakın gelecekte, İran içinde aktif olan güçler, yani mevcut rejimin kalıntıları ile çatışacaklar. Bu durum, İran egemenliği altında kalmaları için bir koşul olarak, bölgelerindeki Pers olmayan milletlerin ‘federal’ siyasi ademi merkeziyetçiliğini kabul etmelerine dayalı olarak, onlarla geniş bir siyasi uzlaşma sağlanmasına yardımcı oluyor. Eski Veliaht Prens Rıza Pehlevi'nin hareketi gibi bazı merkezi güçler tarafından prensipte kesin bir reddedilme, Halkın Mücahitleri Örgütü (HMÖ) tarafından ise açık bir kabul olsa da bu güçlerin İran içindeki göreceli ağırlığı tam olarak bilinmiyor.

Mevcut rejimin düşüşünün ardından ülkenin çeşitli bölgelerinde ortaya çıkabilecek kaos ortamı, herhangi bir iktidar gücünün düzeni etkili ve hızlı bir şekilde yeniden tesis etmesini zorlaştıracak ve bu da bölünmeyi öngörülebilir bir gelecekte bölgesel ve uluslararası meşruiyet kazanabilecek bir gerçeklik haline getirecek.