Semir Ataullah
Lübnanlı gazeteci - yazar
TT

Zarar verme salgını

Hafızamda öfkenin bulaşmadığı bir Paris görüntüsü yok. Her ziyaretimde, büyüleyici güzelliğine ve boyalı taşlarına, bir şiddet izi eşlik ediyor. Şiddet iğrençtir, özellikle de anlamsız, sebepsiz ve başkalarının huzuruna yönelik bir saldırı olduğunda.

Paris'e ilk gittiğimde yirmi yaşındaydım (1961) ve şehir jandarmalarla, araçlarıyla, parıldayan kasklarıyla ve göstericilerle çatışma korkusuyla doluydu. Sekiz yıl sonra, nehrinin her iki yakasının güzelliklerini keşfetmek için Paris'e gittiğimdeyse, her iki yakanın da alevler içinde olduğunu, öğrenciler tarafından ateşe verildiğini gördüm.

Bu, dünya çapında bölücü bir devrim, sebepsiz, yıkıcı ve anlamsız bir şiddet eylemi olarak kabul edilen meşhur “Mayıs Devrimi”ydi.

O çılgın devrimin ve geniş çaplı deliliğin birçok dönüm noktasını hatırlıyorum. Onun hakkında söylenen ve yazılanlar arasında, daha önce radyo gösterileri ve çılgınlıkları tetiklerken şimdi devrimi televizyonun yarattığı düşüncesi de vardı.

Her evde bir radyo vardı ve her radyo istasyonunda insanlar başkalarının hayatlarını alt üst etmeye teşvik ediliyordu. Ancak Mayıs Devrimi’nde, öğrencilerin yaptıklarında ve ergenlerin pervasızlığında, görüntü sesin yerini almıştı.

Ve görüntü daha heyecan verici, daha geniş kapsamlı ve daha baştan çıkarıcıydı.

Bir süre önce yine Işıklar Şehri'nden geçtim ve sokaklarında polisle boğuşan, cam kırıklarından, kalabalığın bağırışlarından ve şiddet arzusundan korunmaya çalışan insanlar gördüm. Televizyon bu görüntüyü canlı ve bu sefer renkli olarak yayınlıyordu.

Paris gösterileri (her zaman olduğu gibi) ile diğerleri arasındaki fark, Fransız olmayan insanlara da açık olmalarıdır. Ve bu insanlar, kendilerine ait olmayan her şeyi parçalama ve yok etme konusunda mutlak özgürlüğe sahiptirler. Böylece güzelliğin sembollerinden ve tarihin sayfalarından intikam almak ve parklardaki kuş sürülerini korkutmak için, binlerce insan buraya tamamen özgür bir şekilde geliyor.

Paris’e ait son görüntüyse; her zaman bulaşıcı olduğudur. Her zaman taklitçileri vardır. Sıradan başkentlerde her zaman bir kopyası bulunur.