Macron ve Müslümanlar

Kuzu ve kurdu birbirinden ayırmak... İşte Fransa Cumhurbaşkanı Emmanuel Macron bunu yapmaya çalışıyor. Fransa'daki Müslüman vatandaşlar değil, aşırılık yanlıları sorundur. Aynı kanı tüm Fransızlar için de geçerlidir. Şiddete meyilli ırkçı gruplar olduğu gibi aşırılık yanlısı İslami gruplar da var. Ancak halkın büyük çoğunluğundan şüphe edilmesi ve soruşturulması için haklı bir neden yok.
Macron bir camiye gerçekleştirdiği ziyarette Müslüman topluluğa hitap etti. ‘Fransa’nın birleşik bir cumhuriyet olduğunu ve ayrılıkçı hareketlere izin vermeyeceklerini’ söyledi. Fransa’da yaşayanların yasaları kabul etmek zorunda olduğunu vurgulayan Macron, kadınlarla el sıkışmayan, karşı cinsten doktorlara muayene olmayı reddeden ve çocuklarını devlet okuluna göndermeyenlere tepki gösterdi. 
Gerçek şu ki bazı eylemler kişisel tercihlerdir, devlet hiçbir erkeği kadınlarla el sıkışması noktasında zorlayamaz. Ancak çocuklarını okula göndermeyerek eğitimlerini evlerde ve camilerde sürdürmek isteyenleri soruşturmak ve müdahale etmek devletin hakkıdır. Otorite, yasalardan aldığı güçle ‘kültürel izolasyon’ uygulayan bu ebeveynleri cezalandırabilir.
Macron da birçok Avrupalı siyasetçi gibi dini inançlara ve ibadet hakkına saygı gösteriyor. Çünkü bu haklar anayasa ile korunmaktadır. Ancak Macron Fransa’daki kalabalık Müslüman topluluğun bazı gruplar tarafından siyasi hedefler doğrultusunda yönlendirilmesinden şikâyet ediyor. Fransa’daki Müslümanlar da tıpkı tüm Müslümanlar gibi aşırılık yanlılarının şiddete meyilli ideolojileri için dini kullanmasından mustarip. Söz konusu ‘aşırılık yanlısı fikirler’ istisna olmanın ötesinde politik hedefleri olan gruplar tarafından organize bir şekilde yayılmaya çalışılıyor.
Macron konuşmasında ayrıca Türkiye'yi uyardı, Türkiye yönetiminin aşırılık yanlısı grupların finanse edilmesine göz yummak ve bu organizasyonların menşei olmakla suçladı. Nitekim İstanbul; Mısır, Körfez ülkeleri, Sudan ve Suriye’den kaçan yasaklı örgütlerin adeta başkentine dönüşmüş durumdadır. Bu örgütlere yasal çerçevede İstanbul’da ikamet etme ve ekonomik faaliyet hakkı verilmiştir. Ortadoğu’daki tehlikeli örgütlerle ilişkileri ve kendi ülkelerinin yönetimleri aleyhinde faaliyetlerde bulundukları tespit edilmesine rağmen burada yaşamalarına izin verilmektedir.
Batı'daki aşırılık yanlısı İslamcı örgütler, temelde ideolojik olarak karşı oldukları Batı'nın ‘özgürlük kavramını’ suiistimal etmektedir. Londra'daki grupların kurucularından biri bu durumu açıkça şöyle itiraf etmişti: “Batı benim için bir tuvalet gibidir.”
Bu gruplar, Fransa, Belçika ve Hollanda gibi ülkelerdeki özgürlük rejimlerinden yararlanarak kolayca kuruldu. Daha sonra tüm Avrupa için bir gerilim kaynağı ve güvenlik tehdidi haline geldi. Batılı hükümetler bir ikilem içinde kaldı; özgürlüğü kutsallaştırırken ifade özgürlüğünü yasaklamaları mümkün olabilir miydi?
Bir başka sorun ise Avrupa’da aşırılık yanlısı İslami gruplardan daha az tehlikeli olmayan oluşumların da varlığıydı. Aşırı sağcı faşist, Nazi ve aşırı solcu gruplar da toplum için ciddi tehlikeler oluşturuyordu. Tüm bu örgütler, oyunu kurallarına göre oynadığı için yasaklanmaları da oldukça zordu. Aşırılık yanlısı İslamcı örgütlere mensup olanların çoğu yeri geldiğinde vatandaşlık haklarını öne sürüyordu. 
Avrupalı yetkililere göre İslamcı ‘aşırılık yanlısı’ örgütleri diğerlerinden daha tehlikeli kılan şey, bir bütün olarak Batı toplumuna karşı olmalarıydı. Müslüman toplumu hedef alarak kendi içine kapanmasını amaçlıyorlardı. Birçoğunun yurt dışından finanse edildiği dikkate alınırsa casus olarak mı değerlendirilmeliydiler yoksa ayrılıkçı gruplar olarak mı algılanmalıydılar?
Sonunda Avrupa yönetimleri harekete geçerek ‘aşırılık yanlısı’ örgütlerin faaliyetlerini kısıtlamaya başladı. Özellikle Fransız basınında söz konusu örgütleri finanse eden isimlerin ve bağlantılarının ortaya çıkarılmasıyla birlikte Fransız hükümeti bu örgütlerin üzerine gitmeye başladı. Doğrusu bu örgütlerin yasaklanması, Batı'da yaşayan Müslümanların kurtuluşu için de bir zorunluluktur.