Devlet felaket anında sınanır

Suudi Arabistan daha önce salgın hastalık durumlarında görülmemiş bir adım atarak, vatandaşlarını koranavirüs (Kovid-19) dolayısıyla, coğrafi olarak en yakın, siyasi ve toplumsal ilişkilerinin güçlü olduğu ülkelerden tahliye etti. Bir başka deyişle, Suudi devleti, bir lahza dahi tereddüt etmeden, vatandaşlarının sağlığını her şeye öncelemiş oldu.
Diğer seçenek, Riyad hükümetinin, söz konusu salgını inkâr yoluna giderek, herkesin başına gelmiş bir felaket olarak değerlendirmesiydi. Tarihte görülmemiş şekliyle, İtalya Başbakanı bizzat ülkede olağanüstü hal ilan etti. İkinci Dünya Savaşında İtalya’nın mağlup olduğunu duyurur gibiydi.
Burada mesele boş bir kibirlenme ya da yersiz bir böbürlenme değildir, mesele insanların sağlığı ve yaşam koşullarıyla ilgilidir. Bu kararlara şaşırmamak gerekir, kendine saygısı olan devletlerin böyle davranması beklenir ki saygın ülkeler bazen birkaç vatandaşı için savaşa dâhil olur.
Buna karşılık dünya, Kuzey Kore ve İran’da devrimci anlayışın(!) yaklaşımına yakından şahit oldu.
Kuzey Kore, virüsün kaynağı olan Çin ve Güney Kore arasında yer alıyor, bu iki devlet de salgından en çok etkilenen ülkeler olarak biliniyor.
İtalya, İran, Japon gemilerinde bu kadar çok kişi virüse yakalanmışken, Kuzey Kore’de tek bir vakanın dahi görülmemiş olması makul müdür? Bu sorunun yanıtı hiç tereddüt etmeksizin; evet mümkündür olacaktır. Zira Kuzey Kore, yüce kurucusu Kim İl-sung’un düşünceleri ve öğretileriyle korunaklı bir kaledir. Çiftçiler, öğrenciler ve askerler, her sabah onun sözlerini yüksek sesle okur.
Buna mukabil Çin’in bir Kim İl-sung’u yoktur, ne oğlu vardır ne de torunu. Galiba Çin’in füzeleri de yoktur ki lideri yemekten sonra Japonya’ya fırlatıp, İmparator’un çay saatini mahvederek eğlenebilsin.
Doğrusu; koronavirüs salgını her doğal felaket gibi tüm devletler için bir imtihandır.
Çin Devlet Başkanı Şi Çinping, bizzat laboratuvarları gezerken, Kuzey Kore’deki mütebessim komşusu Kim, Japon denizine fırlattığı balistik füzeleri şahsen denetliyordu.
Kuzey Kore ile İran’ın füzeleri bölgesel anlamda uyandırdıkları etki açısında benzer roller üstlenmiştir.
Lübnan’daki yeni hükümet, İran çıkışlı uçuşların yasaklanması kararını reddetti, oysa İran kendi iç hat uçuşlarının çoğunu iptal ettiğini açıklamıştı.
İki gün önce Milano’dan içinde 75 yolcunun yer aldığı bir uçak Beyrut’a indi, oysa İtalya Başbakanı Milano’nun salgının kaynağı olduğunu ilan etmişti.
Lübnan hükümetinin İran’ın baskılarına boyun eğmesini anlayabiliyoruz, ancak hangi baskı karşısında havaalanının İtalya’dan gelen uçaklara açıldığını kavramakta zorluk çekiyoruz.
Eski bir deyimde şöyle denir: "Bir dirhem önlem, bir kantar ilaçtan iyidir."
Bu salgın esnasında devletlerin niteliği aldıkları önlemler çerçevesinde anlaşıldı. Çin virüsün doğum yeri olarak başarılı bir sınav verdi.
Suudi Arabistan da Çin’in ardından ikinci sırada anılmayı hak ediyor. Salgın yayılmaya başladıktan sonra, umre ibadetini iptal ederek mukaddes bölgelere girişi çıkışları yasakladı, Katif bölgesini karantinaya aldı ve civar ülkelerdeki vatandaşlarını tahliye etti. Devlet ne vatan ne de vatandaşı ile kumar oynamamalıdır.