Lübnan’a bu yeter!

Yeni Lübnan siyaseti, yeni hükümetteki bakanların seçimi konusunda kriter olabilir. Bakanlıklar nihai kertede (artık dini/mezhepsel kimlik kotalarına göre değil) en çok oy alacak siyasi güce ve iktidara sahip olanlara verilecek. Fakat en azından gerekli niteliklere, liyakate sahip olmaları şartıyla.
Bugünden sonra Cibran Basil’in bürosunun müdürü olacak bir bakana artık yer yok.
Lübnan halkını ağlatıp siyasetin dinozorlarını güldürecek bir bakan görmeyeceğiz.
Güzel ve alımlı olmak dışında herhangi bir vasfı olmayan kadın bakanları görmeyeceğiz. Bununla birlikte bakanın güzel olması liyakatli olmasına mani değildir.
Fransız çoban, kurulacak hükümet için şartlar belirledi.
Bundan böyle çöken ülkenin işlerini o işlerin ehli olmayanlara ve muhasebecilere teslim etmek, isimleri seçerken akrabalık bağlarını gözetmek söz konusu değil.
Uluslararası toplumun güvenini kazanmayan herhangi bir hükümet, ülkeyi, ulusal itibar yerine partizan bağlılığı esas alan ve bundan başka özelliği olmayan hükümetlerin içine attığı uçurumdan kurtaramaz.
Artık kişisel tercihlerin yerini genel yeterlilik ve küstahça dayatmaların yerini sorumluluk bilincine göre seçimler alacak.
Lübnanlılar, “liman patlamasından sonra hiçbir şey eskisi gibi olmayacak’ gibi anlamsız bir cümle kullanıyor. Oysa ne önce ne de sonra hiçbir şey kendiliğinden değişmiyor.
Fakat bu kez, Macron'un ziyaretinden sonra durum, öncekinden farklı olabilir. Çünkü öncesinde dünyada kabul edilebilir en düşük seviyelerin bile altında olan siyasi bir çöküş ve toplu intihar durumu vardı.
Lübnan gibi tek meziyeti kültürel statüsü olan bir ülkede Hassan Diyab’ın hükümeti, Kültür Bakanlığı'nı Tarım Bakanlığı'na bağladı.
Ahtal es-Sağîr, Cibran Halil Cibran ve Georges Schéhadé; soğan, patates ve karpuzla birlikte!
Macron, Feyruz’un evinden ziyarete başlayarak siyasi otoriteye şunu söylemiş oldu: Kültürel mirasınız ve sembolleriniz olmaksızın siz kimsiniz?
Düşünce, sanat ve müzik olmaksızın Beyrut nedir?
Tarım, Kültür, Politika ve Hokkabazlık bir arada!
Vatanseverlik ve sorumsuzluk bir arada!
Ulusal ahlak standartları düştüğünde Lübnan'da da her şey düştü.
Macron ne sormaya ya da talep etmeye geldi?
Açık bir gerçek: Siyasi toplum mühendisleri için değil, Lübnan'ın iyiliği için bir hükümet. Gülmeyen, ağlamayan ve şaşırtmayan bir hükümet. İlk kez bankacılar için değil, halk için bir hükümet.
Yolsuzluğa batmış siyasilerin ve yozlaşmanın değil, vatandaşlarını çıkarlarını temsil eden bir hükümet.
Lübnan’a bu yeter!
Hırsızları durdurmak için bunlar yeter;
Ölümle karşılaşmanın toparlanabilmek için bir şifa olduğunu görmek senin için yeter!