Bitti ya da bitmek üzere… Jeffrey Epstein ‘davası’, ‘skandalı’ ya da ‘adası’ dediğimiz şeyden söz ediyorum. Büyük meseleleri çoğu zaman öfke değil, bizzat can sıkıntısı öldürür.
Skandal, akıl almaz bir suçla başlar. Basın onun peşine düşer; lahana gibi yaprak yaprak açar dosyayı. Her yaprak ayrı bir hikâye. Gizem, heyecan, hayal gücü ve mide bulandıran ayrıntılar.
Sonra heyecan azalır. Ardından tekrar başlar. Dehşet verici sürprizler, ulusal basından tabloidlere, The Sun ve Daily Mail türü yayınlara kayar. Oradan iç sayfalara, en sonunda arşivlere taşınır.
Basın ardından yeni bir yarışa yönelir; Ramiz Celal usulü bir gösteri gibi… İtici ve rahatsız edici ama içgüdüleri harekete geçiren cinsten. Ramiz Celal’in programını izleyenlerin hiçbiri formatına, estetik düzeyine ya da giderek artan bayağılığına katlanamaz. Ama alışkanlıktır; alışırız. Bir tür cezadır; yine de bağımlısı oluruz.
Büyük davalar ve skandallar manşetlerde başlar. Hükümetler sarsılır. Karakterler ifşa olur. Toplumlar kendi varoluş sorularını kendilerine sorar. Sonra ortalık yatışır, renkler solar. Andrew Mountbatten-Windsor mide bulandırıcıdır; kendisi de kişisel alışkanlıkları da. Reuters fotoğrafçısından saklanmaya çalışan ürkmüş bir ayı gibi arabaya uzanmış fotoğrafı da öyle.
Ama durun. Bu da uzun sürmez. Bir süre sonra fotoğrafçı, lanetliler adasında yerde ağır ağır ilerleyen iri bir adamın yanından geçer ve onu fark etmez. Fark etse bile tanımaz: “Bir zamanlar Daily Mail’de dünyayı ayağa kaldıran kişi sen değil miydin?” diye sormaz.
İnsana böyle zamanlarda birtakım nimetler verilmiştir: unutma nimeti, görmezden gelme nimeti, Ramiz Celal kâbusları eve baskın yaptığında uzanılan uzaktan kumanda nimeti. Ona sarılın. Yüzleşme anında, kuşatma saatinde onu inkâr etmeyin. Kimileri o uzaktan kumanda nimetini bekler. Ramiz’in zevk anlayışına karşı üstün bir nimettir bu. Hatta birileri şu denklemi icat etmiştir: Programın ‘dehasına’ uzaktan kumandanın hızıyla karşılık verilir. Bazen elektrik hızı bile yetmez. Allah her şeye kadirdir.
