Tarihin bildiğimiz tarih olmasını sağlayan bir eylem olarak savaş, insanlığın yerine getirdiği, getirmeye devam ettiği ve şu anda da yerine getirmekte olduğu en büyük, en tehlikeli ve en önemli faaliyettir.
Mao'nun savaşları olmasaydı, Çin bugün bildiğimiz Çin olmazdı. George Washington ve diğer Kurucu Babaların savaşları olmasaydı, Amerika Birleşik Devletleri kurulmazdı. Abraham Lincoln'ün savaşları olmasaydı, ABD bugün bildiğimiz birliğini ve topraklarını koruyamazdı. Churchill'in savaşları olmasaydı, Batı, İkinci Dünya Savaşı'ndan, Nazizm ve Faşizmin yenilgisinden sonra bugün bildiğimiz Batı olmazdı. Başkan Roosevelt'in savaşa girme kararı olmasaydı, aşırı milliyetçi Kızıl Japonya yenilmezdi ve Hitler'in gücü kırılmazdı, bu da onun sığınakta intihar etmesine neden olmazdı.
Demokrat ABD Başkanı Bill Clinton'ın aşırı milliyetçi Sırp hükümetine karşı askeri müdahale kararı olmasaydı, Bosnalılara yönelik katliam ve vatanlarını ilhak etme girişimi durmazdı ve Balkan savaşının sonucu olarak yeni bir savaş patlak verebilir, alevleri Avrupa'nın büyük bir bölümünü sarabilirdi.
Evet, savaşlar çirkindir, tıpkı ameliyatlar ve ardından gelen iyileşme süreci gibi. Cerrahın neşterini veya sondasını kim sever? Kim kasvetli hastane ekipmanlarını ve güçlü ilaçların etkilerini sever? Ama tüm bunlar, hastanın sağlık kıyısına ulaşmak için geçtiği köprüdür. Büyük Arap şairi ve bu dilin aşığı Ebu Tammam, Abbasi Halifesi el-Mutasım'ın Ammûriye seferi sırasında yaşanan askeri, siyasi ve ekonomik yorgunluğu gözlemleyerek şöyle dememiş miydi: “En büyük rahatlığı aradım ama onu ancak bir zahmet köprüsünü geçerek elde edebileceğimi gördüm?”
Bugün, son aylarda bölgeye ve genel olarak dünyaya etkilerine şahit olduğumuz İran tehdidine (hem nükleer hem de nükleer olmayan) karşı savaşma kararı, zor, acı ve maliyetli bir karardır. Bu kesinlikle doğru. Ama pratik bir alternatif var mı? Pakistan'dan Katar'a, Türkiye'den Umman'a kadar uzanan müzakereler ve görüşmeler, İran rejiminin saldırgan ve sorunlu davranışında temel bir değişikliğe yol açacak mı? Eğer bu olursa, ne ala, bir lütuf ve nur üstüne nurdur. Ama eğer olmazsa, o zaman ne olacak?
Başkan Trump'ın Yardımcısı J.D. Vance, Cumhuriyetçilerin Kongre'de ve mevcut ara seçimlerde Demokratlara karşı kaybetmesinin doğrudan nedeninin İran'la savaş olduğunu söylüyor. Ancak Vance, bu bedelin ödenmesi gerektiğini de belirtiyor. Aynısını başkanı Trump da söylüyor. Misyon gerçekleşirse bu bedel kabul edilebilir. Bu nedenle, misyonu tamamlamak, Trump'ın İran sorununun çözümünü hızlandırmak için kalan iki yıldaki en büyük motivasyonu olabilir. Ve onun için, en azından şimdilik, çözüm nükleer bir İran'ın doğuşunu engellemek anlamına geliyor. Başarabilecek mi? Humeyni rejimi iki yıl daha dayanabilecek mi?
İşte mesele de bu. Ve efendiler, savaşlar, hayatın sıkıntılarının bir parçasıdır ve hayatın kendisi de bir zorluk ve sıkıntı kaynağıdır.
