İsrail, işlediği soykırımla dünyada dışlanmış bir ülkeye dönüştü ve bu artık ateşli destekçilerinin bile inkâr edemeyeceği bir gerçek. Ancak bu yeni gerçekliğin siyasi karşılığından ve zaman içindeki dönüm noktalarının takibinden bağımsız olarak, bu gelişmenin bizzat kendisi kutlanmaya değer bir durum:
Zira bu gelişme, işlenen böylesi bir suçun bedel ödenmeden yanına kâr kalmayacağını söylemekte.
İsrail istisnacılığını, imtiyazlarını ve kibrini hazmedemeyen eğilimlerin ve ruh hallerinin giderek güçlendiğini ilan etmekte.
Her ne kadar bu eğilimlerin hangi siyasi formüller üzerinde karar kılacağı ve Gadi Eisenkot başkanlığında kurulacak bir hükümetin getireceği değişimin sınırlarının ne olacağı henüz net olmasa da; Filistin devletinin kurulması, Lübnan’dan çekilme ve Suriye’ye yönelik saldırılara son verilmesi gibi haklı hedeflere ivme kazandırmakta.
Aynı şekilde Binyamin Netanyahu’nun yaşadığı bu hezimet; kendisinde yolsuzluk, ırkçılık ve popülizmin yanı sıra narsisizm ve şatafatlı ahmaklığı barındıran pek çok müttefikini ve benzerini de kapsayacak şekilde genişlemekte.
Bunun yanı sıra, Netanyahu’yu cezalandırma dalgasıyla yükselenlerin çoğu -Gazze trajedisi ile genel toplumsal mesele arasında oluşan kesişim nedeniyle- programlarındaki zaman zaman görülen abartılara ve bunları hayata geçirmenin zorluklarına rağmen, ülkelerinin en zayıf ve en yoksul kesimlerinin yararına olacak öneriler taşımakta.
Ne var ki bu yönelime olan inancı ve ciddiyetine duyulan güveni zayıflatan şey, İran’a karşı her türlü eleştirel duyarlılığın yokluğudur. Zira ABD’ye karşı durmanın her türlü mülahazayı ortadan kaldırdığı Gazze destekçisi çevrelerde İran, uluslararası kınamaların veya gür sesli protestoların hedefi olmamaktadır. Zaman zaman İran’daki ihlale dair eleştirel bir nota rastlansa da esas olan, rejimini desteklemek ve onun safında yer almaktır.
Bunun belki de en açık örneği, 2014 yılında devrim yıl dönümünü kutlamak için İran’ı ziyaret eden ve ardından Batı’nın İran’ın imajını çarpıttığını savunup velayet-i fakih rejiminde gördüğü dinî ve etnik hoşgörüyü överek bu ülkenin izolasyonuna son verilmesi ve ilişkilerin normalleştirilmesi çağrısında bulunan İngiltere İşçi Partisi’nin eski lideri Jeremy Corbyn vakasıdır.
Ancak İngiltere’de sözlerine karşı bir protesto fırtınası koptuğunda Corbyn, İranlı yetkililerle insan hakları ihlallerini gündeme getirdiğini ve bu alandaki hükümet sicillerini her zaman eleştirdiğini söylemiştir.
The Atlantic dergisi, 16 Ocak 2026 tarihinde gazeteci Gal Beckerman’ın ‘Solun İran Konusundaki Sessizliği’ başlıklı makalesini yayımlamıştı. Makalede anti-emperyalizmin her türlü zulmü görmeyi nasıl engellediği ve o solcuları, Çek düşünür Vaclav Havel’in ‘yaşamın hedefleri’ olarak adlandırdığı taleplere nasıl karşı çıkar hale getirdiği ele alınıyordu. Hatta aynı çevreler, İranlı göstericileri Amerikan ve İsrail istihbaratının maşaları ve rejim değişikliği komplosunun bir parçası olmakla suçlamıştı.
Beckerman’ın konuştuğu İranlılardan biri olan ve İngiltere’deki Sussex Üniversitesi’nde Uluslararası İlişkiler profesörü olarak görev yapan Kamran Matin, söz konusu sol kesimin, faili Batı olmayan bir şiddetle nasıl başa çıkacağını bilmediği görüşünü dile getirmişti.
Beckerman bu tutumu, Sovyetler Birliği’nin ABD’nin karşısında durması nedeniyle 1950’lerde Stalinist toplama kamplarını görmezden gelen başta Fransızlar olmak üzere bazı Batılı entelektüellerin tavrına benzetiyor. İran’ın Filistin davasını desteklediği ve Batı karşısında direndiği yönündeki nitelemeler ise ona yöneltilecek eleştirileri daha da ihtimal dışı ve sevimsiz kılıyor.
Bu makaledeki en önemli nokta ise belki de şu örtük varsayımı işaret etmesidir: Bu solcu davranış biçimine göre Batılı olmayan halklar ancak yabancı parmaklar tarafından harekete geçirilir; bu da o halkların her türlü bağımsız siyasi öznelliğini inkâr etmek anlamına gelir.
Geçtiğimiz yaz ise İran’a yönelik savaşı ve rejiminin baskıcılığını kınamayı bir arada sunmayı amaçlayan, çeşitli milletlerden entelektüellerin imzaladığı ve 20 Ağustos 2026’da The Guardian gazetesinde ‘İki Ateş Arasında Kalan İran’daki Siyasi Mahkûmlara’ başlığıyla yayımlanan bir bildirinin yol açtığı tartışmalara tanık olduk. Ancak bildiri yayımlanır yayımlanmaz bazı imzacılar, altına imza attıkları metnin saldıranla saldırıya uğrayanı eşitlediğini fark ederek imzalarını geri çektiler.
Bu argümanları savunanların durduğu yerin varacağı nokta ise mazlumla dayanışmayı zalimin kimliğine, maktulü savunmayı ise katilin kimliğine bağlamaktır. Zira Amerikan ve İsrail kurşunuyla öldürülen biri, ‘anti-emperyalist’ İran kurşunuyla öldürülen biriyle aynı değildir.
İran’a karşı takınılan bu tutum için geçerli olan şey, daha önce Beşşar Esed ve onun gibi pek çoklarına karşı takınılan tutumda da geçerliydi. Ancak İran, en çılgın anlarındaki İsrail’den bile daha büyük bir etkiye ve zarar verme kapasitesine sahiptir. Zira kendi vatandaşlarına reva gördüğü hiçbir sınır ve kural tanımayan cinayetlerin yanı sıra, kendisine komşu çok sayıda ülkede yol açtığı yıkım; vatandaşları öldürmenin ötesine geçip bizatihi ülkelerin kendisini öldürme girişimine varmaktadır. Çünkü İran’ın özellikle milisler aracılığıyla sergilediği davranışa, bu ülkeleri boğma ve varlıklarını sürdürme dinamiklerini yok etme yönündeki pervasız arzusuna yön vermektedir. DNA’larında ABD ile savaşan her türlü barbarlığa karşı sempati taşıyanlar ve hukuku yalnızca tanımı gereği her türlü hukuka karşıt güçlerle dayanışmak için kullananlar ise çok daha tehlikeli bir şey yapmaktadır: Özgürlük ve kurtuluş yönündeki pek çok farklı gündeme tek bir davayı dayatmak.
Bu nedenle, New York’ta ve Londra’da olup bitenlerden bağımsız olarak, tek bir ‘merkezî’ davanın istibdadı, bölgemizdeki pek çok haklı davayı infaz etmek ve yok etmek için kullanılan araçtır. Yetkililerinin “Bizi unutun ve yalnızca İsrail’e odaklanın, çünkü ortak düşmanımız odur” şeklindeki sabit ve tekrarlanan bir mesajı ısrarla vurguladığı İran’ın istediği de tam olarak budur.