Zehra Said, Washington Post'a göre, İsrail'deki demokratik seçimlerde artık bir umut görmediğini, çünkü nadiren bir şeyleri değiştirdiklerini söylüyor. 70 yaşındaki Filistinli babası hayatında hiç oy kullanmamış. Ancak ailesi, ilk kez çok sayıda Filistinli-İsrailli ile birlikte, tek bir amaçla sandıklara gitti: Binyamin Netanyahu'dan kurtulmak. Bu ivmeyle 19 sandalye kazandılar ve İsrail siyasetinde bir seçim gücü haline geldiler. Bu Filistinli güce Yahudi milliyetçiliği karşı çıkıyor ve her ikisi de demokrasiyi sahipleniyor, ancak koşullara ve gereksinimlere bağlı olarak, açıkça veya gizlice diğerini ortadan kaldırmayı amaçlıyor. Filistinli-İsrailliler, liberal demokrasiye duydukları sevgi nedeniyle değil, Netanyahu hükümetinde açıkça Filistin topraklarının yalnızca kendilerine ait olduğunu ilan eden aşırı milliyetçi İsraillilerin, varlıklarını silme olarak gördükleri çabalarını durdurmak için bu kadar büyük sayılarda sandıklara gidiyorlar. Böylece, demokratik seçimler demokrasiyi engellemenin bir aracı haline geliyor. Filistinliler zararı durdurmak için oy veriyor ve İsrail vatandaşı olarak İsrail Devleti'ni tanımıyorlar. Sağcı ve hatta merkez ve sol kesimden İsrailliler, Filistinli-İsraillilerin tam vatandaşlık hakkını tanımıyorlar.
Bu çatışmanın ana nedeni, esas olarak tarafsız bir devlet ile somutlaşan liberal demokrasi ile dini ve kültürel kimlik ile somutlaşan milliyetçi demokrasidir. Birincisi, hükümeti farklı etnik kökenlere, dinlere ve ırklara mensup vatandaşlar arasında tarafsız olarak görürken, ikincisi Yahudi kimliğini devletin üzerine kurulduğu temel olarak görüyor ve diğerlerinin bunu kabul etmesi veya çekip gitmesi gerektiğini savunuyor. Böylece demokratik sürece herkes bu gerçeklikle girdi ve amaçları da onu baltalamak ve kendi hedeflerini gerçekleştirmek. Böylece çatışmanın kapsamı genişledi, nefret arttı ve ötekinin varlığı inkâr edildi. Milliyetçi demokrasiye göre devlet kültürel kimlik, din, dil ve tarih üzerine kurulmuştur. Bu nedenle, Yahudi çoğunluk, bu unsurların ne kadar baskın ve vatandaşlık için tek kriter haline gelirse, devletin o kadar güçlü ve güvenli olacağına inanmaktadır. Böylece, Filistinli-İsrail vatandaşı, iki seçenek arasında seçim yapmak zorunda kalan bir azınlık haline gelir; birincisi, çoğunluğu ve kültürünü kabul etmek, dilini öğrenmek ve toplumuna entegre olmak; ancak Yahudi milliyetçiliğini savunanlar onları, Tanrı tarafından kendilerine vaat edilen (ki bu bir yalandır) vatanlarını ele geçirmek için fırsat kollayan düşmanlar olarak gördükleri için gerçek eşitliği elde edemezler. Filistinli-İsraillilerin bu anlatıyı kabul etmesi zor olduğundan ve aşırı sağcı hükümetin güçlenmesi olasılığı nedeniyle demokratik sürece katılmayı reddetmek daha da zor olduğundan, kusurlarına rağmen asgari düzeyde güvenlik ve haklar sağlayacak daha az düşmanca bir İsrail hükümeti umuduyla liberal demokrasiye katılmayı seçtiler. İkinci seçim, liberal demokrasiyi zaman kazanmak ve daha iyi koşullar beklemek için bir perdeleme aracı olarak görmeyip ona ciddi bir seçim olarak bağlı kalmaktır. Zira liberalizm, bir seçenek olarak, herkese katılım ve eşitlik hakkını garanti eder ve uluslararası toplumu milliyetçi harekete insanlık dışı tercihlerinden vazgeçmesi için baskı yapmaya zorlar. Ayrıca, Filistinli-İsrail vatandaşlarına, demokratik uygulamalardan izole ve kopuk kalmak yerine, hükümet üzerinde, en azından minimal düzeyde de olsa, baskı uygulama aracı sağlar. Ancak Filistinli-İsrailliler, Hamas ile çatışmasında devletin yanında yer almazken, aynı zamanda liberal seçeneğe de bağlı kalmayı sürdürüyorlar.
Sorun şu ki, liberal demokrasi küresel olarak, özellikle de kendisini üreten Batı’da hızla geriliyor ve alanı çoğunluğun kendi kültürü, dili, dini, tarihi ve medeniyetine göre yönettiği bir ulus- devlet talep eden milliyetçi harekete bırakmak zorunda kalıyor. Buna göre farklı olanların asimile olması gerekiyor; aksi takdirde devletin egemenliği eksik kalacaktır. Dolayısıyla, azınlıklar asimile olmazlarsa, çoğunluğun dışında kalırlar ve anavatanlarında ortak değil, düşman olarak görülürler. ABD ve Batı'da şahit olduklarımız, belki de ulus-devletin aşırıya kaçmasının bir kanıtıdır; öyle ki birçok Avrupalı sağcı düşünür, ulusun kimliğini korumak ve muhafaza etmek için birçok azınlığı (mali ve diğer teşviklerle) geldikleri ülkelere geri gönderme fikrini savunuyor. Bu aşırı milliyetçi sağ Batı'da iktidara geldiğinde, Yahudi milliyetçileri kaçınılmaz olarak kendilerine bir destekçi bulacak ve böylece liberalizmin en belirgin özellikleri olan bireysel özgürlüğün kutsallığı, iktidarın aşırılıklarının dizginlenmesi, hoşgörü, çoğulculuk ve kanun önünde eşitlik yok olacaktır. Bu trajik gerçek, özellikle Batı ile sınırlı kalmayıp Hindistan ve diğer ülkelerde de görüldüğü için, küresel olarak son derece vahim sonuçlar doğuracaktır. Bu, birlikte yaşama fikrinin ve onunla birlikte de ticari korumacılık, göçün durdurulması ve sermayenin ve fabrikaların Avrupa ülkelerindeki asıl yerlerine geri dönmesi gibi artan engellerle karşı karşıya olan ticaret özgürlüğünün ölmekte olduğu anlamına geliyor. Bütün bunların amacıysa, yerli Avrupalı vatandaşı korumak, ekonomik yaşam standartlarını yükseltmek ve onlara sosyal, kültürel ve dini güvenlik sağlamaktır.
Bu yok sayma fikri, ikiye bölünmüş bir bölge olan Ortadoğu'nun üzerinde de beliriyor: İsrail milliyetçi sağ kanadı, egemenliğini kendi kendini koruma ve ulusal güvenlik adına haklı çıkarırken, Filistin-İsrail kanadı, hayatta kalmasını sağlamak için liberalizmle örtünmüş durumda, milliyetçi (ve dini) Filistinli fraksiyon ise İsrail'i temelden reddediyor. Bunun tek çaresi, dini milliyetçiliği zayıflatmak ve liberalizmi güçlendirerek herkese tam vatandaşlık hakkı tanıyan tarafsız bir devlet kurmaktır. Tarafsız bir devlet olmadan Filistin, yabancı müdahaleleri çeken bir savaş alanı, bir çatışma arenası ve ancak diğer tarafın yok edilmesiyle duracak bir kan nehri olarak kalacaktır.